Adhyaya 93

Verse 1

कुंजल उवाच । किं विज्वल त्वया दृष्टमपूर्वं भ्रमता महीम् । आश्चर्येण समायुक्तं तन्मे कथय सुव्रत

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಜ್ವಲ! ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಯಾವ ಅಪೂರ್ವ, ಆಶ್ಚರ್ಯಭರಿತ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಂಡೆ? ಹೇ ಸುವ್ರತ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು।

Verse 2

इतः प्रयासि कं देशमाहारार्थं तु सोद्यमी । यद्य दृष्टं त्वया चित्रं समाख्याहि सुतोत्तम

ಇಲ್ಲಿಂದ ನೀನು ಆಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಯಾವ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ನೀನು ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಚಿತ್ರವಾದುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೆ ಹೇಳು, ಹೇ ಸುತ್ತೋತ್ತಮ।

Verse 3

विज्वल उवाच । अस्ति मेरुगिरेः पृष्ठे आनंदं नाम काननम् । दिव्यवृक्षैः समाकीर्णंफ लपुष्पमयैः सदा

ವಿಜ್ವಲನು ಹೇಳಿದರು—ಮೇರುಗಿರಿಯ ಪೃಷ್ಠಭಾಗದಲ್ಲಿ (ಉತ್ತರ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ) ‘ಆನಂದ’ ಎಂಬ ಕಾನನವಿದೆ; ಅದು ದಿವ್ಯವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಸದಾ ಫಲಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 4

देववृंदैः समाकीर्णं मुनिसिद्धसमन्वितम् । अप्सरोभिः सुरूपाभिर्गंधर्वैः किन्नरोरगैः

ಅದು ದೇವವೃಂದಗಳಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು, ಮುನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧರಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು; ಸುಂದರ ಅಪ್ಸರಸರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ನಾಗಗಳಿಂದಲೂ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 5

वापीकूपतडागैश्च नदीप्रस्रवणैस्तथा । आनंदकाननं पुण्यं दिव्यभावैः प्रभासते

ಬಾವಿ, ವಾಪಿ, ತಡಾಗಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ನದಿಗಳು ಹಾಗೂ ಹರಿಯುವ ಉಗುರುಜಲಧಾರೆಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಆ ಪುಣ್ಯ ‘ಆನಂದಕಾನನ’ ದಿವ್ಯಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 6

विमानैः कोटिसंख्याभिर्हंसकुंदेंदुसन्निभैः । गीतकोलाहलैः रम्यैर्मेघध्वनिनिनादितम्

ಹಂಸ, ಕುಂದಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕೋಟಿಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಅದು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ರಮ್ಯ ಗೀತಕೋಲಾಹಲದಿಂದ ಮನೋಹರವಾಗಿ, ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತಹ ನಿನಾದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 7

षट्पदानां निनादेन सर्वत्र मधुरायते । चंदनैश्चूतवृक्षैश्च चंपकैः पुष्पितैर्वृतम्

ಭ್ರಮರಗಳ ಗುಂಜಾರದಿಂದ ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಧುರವಾಗಿತ್ತು; ಚಂದನ, ಮಾವಿನ ಮರಗಳು ಹಾಗೂ ಪುಷ್ಪಿತ ಚಂಪಕವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅದು ಸುತ್ತುವರಿದಿತ್ತು।

Verse 8

नानावृक्षैः प्रभात्येवमानंदवनमुत्तमम् । नानापक्षिनिनादेन बहुकोलाहलान्वितम्

ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಆ ಉತ್ತಮ ಆನಂದವನವು ಪ್ರಭಾತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ನಾನಾ ಪಕ್ಷಿಗಳ ನಿನಾದದಿಂದ ಅದು ಬಹು ಕೋಲಾಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 9

एवमानंदनं दृष्टं मया तत्र सुशोभनम् । विमलं च सरस्तात शोभते सागरोपमम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಶೋಭನವಾದ ಆನಂದನವನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಿರ್ಮಲ ಸರೋವರವು ಸಾಗರದಂತೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 10

संपूर्णं पुण्यतोयेन पद्मसौगंधिकैः शुभैः । जलजैस्तु समाकीर्णं हंसकारंडवान्वितम्

ಆ ಸರೋವರವು ಪುಣ್ಯಜಲದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತುಂಬಿದ್ದು, ಶುಭ ಸುಗಂಧ ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಜಲಜ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು, ಹಂಸ ಹಾಗೂ ಕಾರಂಡವ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿತು.

Verse 11

एवमासीत्सरस्तस्य सुमध्ये काननस्य हि । देवगंधर्वसंबाधैर्मुनिवृंदैरलंकृतम्

ಹೀಗೆ ಆ ಕಾನನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸರೋವರವು ಇತ್ತು. ದೇವ-ಗಂಧರ್ವರ ಸಮೂಹಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮುನಿವೃಂದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 12

किंनरोरगगंधर्वैश्चारणैश्च सुशोभते । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं वक्तुं तात न शक्यते

ಅದು ಕಿನ್ನರರು, ನಾಗರು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆನು—ತಾತ, ಅದನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದು.

Verse 13

विमानेनापि दिव्येन कलशैरुपशोभते । छत्रदंडपताकाभीराजमानेन सत्तम

ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಅದು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಿಂದಲೂ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ಕಲಶಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಂದರಗೊಂಡಿತ್ತು. ಛತ್ರ, ದಂಡ, ಪತಾಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಜಸವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.

Verse 14

सर्वभोगाविलेनापि गीयमानेथ किन्नरैः । गंधर्वैरप्सरोभिश्च शोभमानोथ सुव्रत

ಹೇ ಸುವ್ರತ, ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಅವನು ಕಿನ್ನರರಿಂದ ಗೀತಗಾನದಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿಸಿದನು.

Verse 15

स्तूयमानो महासिद्धऋषिभिस्तत्त्ववेदिभिः । रूपेणाप्रतिमो लोके न दृष्टस्तादृशः क्वचित्

ತತ್ತ್ವವೇದಿಗಳಾದ ಮಹಾಸಿದ್ಧ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮರು; ಅಂಥವರು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 16

सर्वाभरणशोभांगो दिव्यमालाविशोभितः । महारत्नकृतामाला यस्योरसि विराजते

ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ದಿವ್ಯಮಾಲೆಯಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಭಿಸಿದರು. ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಾಲೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 17

तत्समीपे स्थिता चैका नारी दृष्टा वरानना । हेमहारैश्च मुक्तानां वलयैः कंकणैर्युता

ಅವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸುಂದರಮುಖಿ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಂತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು; ಅವಳು ಚಿನ್ನದ ಹಾರಗಳು, ಮುತ್ತಿನ ಆಭರಣಗಳು, ವಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಕಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 18

दिव्यवस्त्रैश्च गंधैश्च चंदनैश्चारुलेपनैः । स्तूयमानो गीयमानः पुरुषस्तत्र चागतः

ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳು, ಚಂದನ ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಗಾನದಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಆ ಪುರುಷನು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 19

रतिरूपा वरारोहा पीनश्रोणिपयोधरा । सर्वाभरणशोभांगी तादृशी रूपसंपदा

ಅವಳು ರತಿರೂಪಿಣಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೌಂದರ್ಯವತಿ; ತುಂಬಿದ ನಿತಂಬಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ತನಗಳಿರುವಳು. ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅವಳ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು—ಅಂಥದ್ದೇ ಅವಳ ರೂಪಸಂಪತ್ತು।

Verse 20

द्वावेतौ तौ मया दृष्टौ विमानेनापि चागतौ । रूपलावण्यमाधुर्यौ सर्वशोभासमाविलौ

ನಾನು ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಂಡೆನು; ಅವರು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಮಿಸಿದ್ದರು. ರೂಪ-ಲಾವಣ್ಯ-ಮಾಧುರ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ತ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 21

समुत्तीर्णौ विमानात्तावागतौ सरसोन्तिके । स्नातौ तात महात्मानौ स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ

ವಿಮಾನದಿಂದ ಇಳಿದು ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸರೋವರದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ತಾತ, ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಕಮಲನೇತ್ರಿ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರಾಗಿ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು।

Verse 22

प्रगृह्य तौ महाशस्त्रौ दंपती तु परस्परम् । तादृशौ च शवौ तत्र पतितौ सरसस्तटे

ಆ ದಂಪತಿಗಳು ಆ ಮಹಾಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರ ಶವಗಳು ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು।

Verse 23

प्रभासे ते तदा तौ तु स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ । रूपेणापि महाभाग तादृशावेव तौ शवौ

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು—ಕಮಲನೇತ್ರಿ ಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ಪುರುಷ—ಮಹಾಭಾಗ, ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಶವಗಳಂತೆಯೇ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದರು।

Verse 24

देवरूपोपमस्तात यथा पुंसस्तथा शवः । यथारूपं हि तस्यापि तादृशस्तत्र दृश्यते

ತಾತ, ಆ ಶವವೂ ಆ ಪುರುಷನಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ—ದೇವರೂಪಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿ. ನಿಜವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ರೂಪವಿತ್ತೋ, ಅದೇ ರೂಪ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ದೃಶ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 25

यथारूपं तु भार्यायास्तथा शवो द्वितीयकः । स्त्रीशवस्य तु यन्मांसं शस्त्रेणोत्कृत्य सा ततः

ಆ ಶವವು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯಂತೆಯೇ ಇತ್ತು, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದು ಎರಡನೇ ದೇಹದಂತಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವಳು ಆಯುಧದಿಂದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಶವದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 26

भक्षते तस्य मांसानि रक्ताप्लुतानि तानि तु । पुरुषो भक्षते तद्वच्छवमांसं समातुरः

ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದ ಆ ಮಾಂಸದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಅವನು ತಿಂದನು. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಆ ಪುರುಷನು ಶವದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 27

क्षुधया पीड्यमानौ तौ भक्षेते पिशितं तयोः । यावत्तृप्तिं समायातौ तावन्मांसं प्रभक्षितम्

ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಆ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿಂದರು. ಅವರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವವರೆಗೂ ಅವರು ಆ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರು.

Verse 28

सरस्यथ जलं पीत्वा संजातौ सुखितौ पितः । कियत्कालं स्थितौ तत्र विमानेन गतौ पुनः

ಅನಂತರ ಸರೋವರದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ಅವರು ಸುಖಿಗಳಾದರು, ಓ ತಂದೆಯೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು, ನಂತರ ಅವರು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಹೋದರು.

Verse 29

अन्ये द्वे तु स्त्रियौ तात मया दृष्टे च तत्र वै । रूपसौभाग्यसंपन्ने ते स्त्रियौ चारुलक्षणे

ಓ ತಾತನೇ! ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಅವರು ರೂಪ ಮತ್ತು ಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದವರೂ, ಸುಂದರ ಲಕ್ಷಣಗಳುಳ್ಳವರೂ ಆಗಿದ್ದರು.

Verse 30

ताभ्यां प्रभक्षितं मांसं यदा तात महावने । प्रहसेते तदा ते द्वे हास्यैरट्टाट्टकैःपुनः

ಹೇ ತಾತ! ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 31

भक्षते च स्वमांसानि तावेतौ परिनित्यशः । कृत्वा स्नानादिकं मांसं पश्यतो मम तत्र हि

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸದಾ ತಮ್ಮದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

अन्ये स्त्रियौ महाभाग रौद्रा कारसमन्विते । दंष्ट्राकरालवदने तत्रैवाति विभीषणे

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಇದ್ದರು—ರೌದ್ರಸ್ವಭಾವದವರು, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟವರು—ಹೊರಚಾಚಿದ ಭಯಂಕರ ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಅವರ ಮುಖಗಳು ಅತಿವಿಕರಾಳವಾಗಿ, ನೋಡಲು ಅತಿಭೀಷಣವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 33

ऊचतुस्तौ तदा ते तु देहिदेहीति वै पुनः । एवं दृष्टं मया तात वसता वनसंनिधौ

ಆಗ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ‘ಕೊಡು, ಕೊಡು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹೇ ತಾತ! ಅರಣ್ಯದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಹೀಗೆ ನೋಡಿದೆನು।

Verse 34

नित्यमुत्कीर्य भक्ष्येते तौ द्वौ तु मांसमेव च । जायेते च सुसंपूर्णौ कायौ च शवयोः पुनः

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಮಾಂಸವನ್ನು ಹರಿದು ಹರಿದು ಅದನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೆ ಆ ಶವಗಳ ಎರಡೂ ದೇಹಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪುನಃ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 35

नित्यमुत्तीर्य तावेवं ते चाप्यन्ये च वै पितः । कुर्वंति सदृशीं चेष्टां पूर्वोक्तां मम पश्यतः

ಹೇ ಪಿತಾ! ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಮತ್ತು ಇತರರೂ ಪ್ರತಿದಿನ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 36

एतदाश्चर्य संजातं दृष्टं तात मया तदा । भवता पृच्छितं तात दृष्टमाश्चर्यमेव च

ಓ ಪ್ರಿಯ ತಾತಾ! ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಈ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ. ನೀವು ಕೇಳಿದುದೂ, ತಾತಾ—ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಂಡ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು।

Verse 37

मया ख्यातं तवाग्रे वै सर्वसंदेहकारणम् । कथयस्व प्रसादाच्च प्रीयमाणेन चेतसा

ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳ ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರಸನ್ನ ಹಾಗೂ ಅನುಗ್ರಹಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 38

विमानेनागतो योसौ स्त्रिया सार्द्धं द्विजोत्तम । दिव्यरूपधरो यस्तु स कस्तु कमलेक्षणः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಆ ದಿವ್ಯರೂಪಧಾರಿ ಯಾರು, ಹೇ ಕಮಲನಯನ?

Verse 39

का च नारी महाभाग महामांसं प्रभक्षति । स कश्चाप्यागतस्तात सा चैवाभ्येत्य भक्षति

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಇಷ್ಟು ಮಹಾಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವಳು? ಮತ್ತು ಯಾರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ತಾತ—ಅವಳೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತಿನ್ನುತ್ತಾಳೆ।

Verse 40

प्रहसेते तदा ते द्वे स्त्रियौ तात वदस्व नः । ऊचतुस्तौ तथा चान्ये देहिदेहीति वा पुनः

ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಗುತ್ತಾ—“ತಾತ, ನಮಗೆ ಹೇಳಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಇತರರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ “ಕೊಡಿ, ಕೊಡಿ” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.

Verse 41

तेद्वेत्वं मे समाचक्ष्व महाभीषणके स्त्रियौ । एतन्मे संशयं तात छेत्तुमर्हसि सुव्रत

ಅತಿಭೀಕರವಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಷಯವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ. ತಾತಾ, ಸುವ್ರತನೇ, ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ನಿವಾರಿಸಿರಿ.

Verse 42

एवमुक्त्वा महाराज विरराम स चांडजः । एवं पृष्टस्तृतीयेन विज्वलेनात्मजेन सः

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಆ ಪಕ್ಷಿ ಮೌನಗೊಂಡಿತು. ನಂತರ ಮೂರನೇ ಪುತ್ರ ವಿಜಯ್ವಲನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 43

प्रोवाच सर्वं वृत्तांतं च्यवनस्यापि शृण्वतः

ಚ್ಯವನನು ಕೇಳುತ್ತಿರಲಾಗಿ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.

Verse 93

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे त्रिनवतितमोऽध्यायः

ಇತಿ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತೊಂಬತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.