Adhyaya 88

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतं स्तोत्रं महाज्ञानं ध्यानं चैव सुपुत्रक । मयाख्यातं तवाग्रे वै विष्णोः पापप्रणाशनम्

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಸಪುತ್ರಾ! ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕ ವ್ರತ, ಸ್ತೋತ್ರ, ಮಹಾಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ನಾನು ಮುಂಚೆಯೇ ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 2

एवं चतुष्टयं सा हि यदा पुण्यं समाचरेत् । प्रयाति वैष्णवं लोकं देवानामपि दुर्लभम्

ಅವಳು ಈ ಪುಣ್ಯಕರ ಚತುಷ್ಟಯವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ।

Verse 3

इतो गत्वा व्रतं वत्स दिव्यां देवीं प्रबोधय । अशून्यशयनं नाम व्रतराजं वदस्व ताम्

ಓ ವತ್ಸಾ! ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಿ ಆ ದಿವ್ಯ ದೇವಿಯನ್ನು ವ್ರತಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಬೋಧಿಸು; ‘ಅಶೂನ್ಯಶಯನ’ ಎಂಬ ವ್ರತರಾಜವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳು।

Verse 4

समुद्धर महापापाद्राजकन्यां यशस्विनीम् । त्वया पृष्टं मया ख्यातं पुण्यदं पापनाशनम्

ಆ ಯಶಸ್ವಿನಿ ರಾಜಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು. ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಅದು ಪುಣ್ಯದಾಯಕ, ಪಾಪನಾಶಕ।

Verse 5

गच्छ गच्छ महाभाग इत्युक्त्वा विरराम सः । श्रीविष्णुरुवाच । उज्ज्वलोप्येवमुक्तस्तु स पित्रा कुंजलेन हि

“ಹೋಗು, ಹೋಗು, ಮಹಾಭಾಗ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಮೌನವಾಯಿತು. ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ತಂದೆ ಕುಂಜಲನಿಂದ ಹೀಗೆ ಸಂಬೋಧಿತನಾದ ಉಜ್ಜ್ವಲನೂ ನಿಜವಾಗಿ…

Verse 6

प्रणम्य पादौ धर्मात्मा मातापित्रोर्महामतिः । जगाम त्वरितो राजन्प्लक्षद्वीपं स उज्ज्वलः

ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಉಜ್ಜ್ವಲನು ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪ್ಲಕ್ಷದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 7

तं गिरिं सर्वतोभद्रं नानाधातुसमाकुलम् । नानारत्नमयैस्तुंगैः शिखरैरुपशोभितम्

ಆ ಪರ್ವತವು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಶುಭಕರವಾಗಿದ್ದು, ನಾನಾವಿಧ ಧಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ವಿವಿಧ ರತ್ನಮಯ ಉನ್ನತ ಶಿಖರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 8

नानाप्रवाहसंपूर्णैरुदकैरुज्ज्वलैर्नृप । नद्यः संति स्वच्छनीरास्तस्मिन्गिरिवरोत्तमे

ಓ ನೃಪನೇ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನದಿಗಳು ಇವೆ; ಅವುಗಳ ನೀರು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸ್ವಚ್ಛ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿದೆ।

Verse 9

किन्नरास्तत्र गायंति गंधर्वाः सुस्वरैर्नृप । अप्सरोभिः समाकीर्णं देववृंदैरुपावृतम्

ಓ ನೃಪನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಕಿನ್ನರರು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಗಂಧರ್ವರು ಮಧುರ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಗಾಯನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಅಪ್ಸರಸರಿಂದ ತುಂಬಿ, ದೇವವೃಂದಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 10

सिद्धचारणसंघुष्टं मुनिवृंदैरलंकृतम् । नानापक्षिनिनादैश्च सर्वत्र परिनादितम्

ಅದು ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರ ಘೋಷದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮುನಿವೃಂದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ನಾನಾವಿಧ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತುಂಬಿ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ನಿನಾದಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 11

एवं गिरिं समासाद्य उज्ज्वलो लघुविक्रमः । सुस्वरेणापि सा कन्या गिरौ तस्मिन्प्ररोदिति

ಈ ರೀತಿ ಲಘುವಿಕ್ರಮಿಯಾದ ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಆ ಕನ್ಯೆಯೂ ಆ ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಮೃದುಸ್ವರದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾ ಅಳತೊಡಗಿದಳು।

Verse 12

रोरूयमाणां स प्राज्ञो वचनं चेदमब्रवीत् । का त्वं भवसि कल्याणि कस्माद्रोदिषि सांप्रतम्

ಅವಳು ಅಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಹೇಳಿದನು— “ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನೀನು ಯಾರು? ಈಗ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯೆ?”

Verse 13

कमाश्रिता महाभागे केन ते विप्रियं कृतम् । समाचक्ष्व ममाद्यैव सर्वदुःखस्य कारणम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ನೀನು ಯಾರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿದ್ದೀಯೆ? ಯಾರು ನಿನಗೆ ವಿಪ್ರಿಯ ಮಾಡಿದರು? ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನು ಇಂದುಲೇ ನನಗೆ ತಿಳಿಸು।

Verse 14

दिव्यादेव्युवाच । विपाको हि महाभाग कर्मणां मम सांप्रतम् । इह तिष्ठामि दुःखेन वैधव्येन समन्विता

ದಿವ್ಯಾ ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನಾನು ಈಗ ಅನುಭವಿಸುವುದು ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳ ವಿಪಾಕವೇ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ದುಃಖದಿಂದ, ವೈಧವ್ಯಭಾರದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 15

भवान्को हि महाभाग कृपया मम पीडितः । पक्षिरूपधरो वत्स सोत्सवं परिभाषते

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನೀವು ಯಾರು? ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಪೀಡೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ. ವತ್ಸ, ಪಕ್ಷಿರೂಪ ಧರಿಸಿದ್ದರೂ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತೀರಿ।

Verse 16

एवमाकर्ण्य तत्सर्वं भाषितं राजकन्यया । अहं पक्षी महाभागे कृपया तव पीडितः

ರಾಜಕನ್ಯೆಯ ಮಾತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ! ನಾನು ಒಂದು ಪಕ್ಷಿ; ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಪೀಡೆ ಶಮನವಾಯಿತು।

Verse 17

पक्षिरूपधरो भद्रे नाहं सिद्धो न ज्ञानवान् । रुदमानां महालापैर्भवतीं दृष्टवानिह

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನಾನು ಪಕ್ಷಿರೂಪಧಾರಿ; ನಾನು ಸಿದ್ಧನಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನವನಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ದೊಡ್ಡ ವಿಲಾಪಗಳಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಕಂಡೆ।

Verse 18

ततः पृच्छाम्यहं देवि वद मे कारणं त्विह । पितुर्गेहे यथावृत्तमात्मवृत्तांतमेव हि

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಇಲ್ಲಿ ಇದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು. ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಸ್ವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸು।

Verse 19

तया निवेदितं सर्वं यथासंख्येन दुःखदम् । समासेन समाकर्ण्य उज्ज्वलस्तु महमनाः

ಅವಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದುಃಖದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. ಅದನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಥಿತನಾದನು।

Verse 20

तामुवाच महापक्षी दिव्यादेवीं सुदुःखिताम् । यथा विवाहकाले ते भर्तारो मरणं गताः

ಮಹಾಪಕ್ಷಿಯು ಅತಿದುಗುಡದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಆ ದಿವ್ಯ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ವಿವಾಹಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಭರ್ತಾರರು ಹೇಗೆ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು?”

Verse 21

स्वयंवरनिमित्तं ते क्षयं याताश्च क्षत्रियाः । एतत्ते चेष्टितं सर्वं मया पितरि भाषितम्

ನಿನ್ನ ಸ್ವಯಂವರದ ನಿಮಿತ್ತ ಆ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಕ್ಷಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು. ನಿನ್ನ ಈ ಸಮಸ್ತ ಚೇಷ್ಟಿತವನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 22

अन्यजन्मकृतंकर्मतव पापं सुलोचने । मम पित्रा ममाग्रे तु कृपया परिभाषितम्

ಹೇ ಸುಲೋಚನೆ, ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಕರ್ಮವನ್ನು ನನ್ನ ತಂದೆ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ವಿವರಿಸಿದ್ದನು.

Verse 23

तेन दोषेण संपुष्टा लिप्ता जाता वरानने । एतावत्कारणं सर्वं तातेन परिभाषितम्

ಆ ದೋಷದಿಂದ ಪೋಷಿತಳಾಗಿ, ಅದರಿಂದಲೇ ಲಿಪ್ತಳಾಗಿ ನೀನು ಹೀಗಾದೆ, ಹೇ ವರಾನನೆ. ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ಕಾರಣವನ್ನು ತಂದೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 24

पूर्वकर्मविपाकं तु भुंक्ष्व त्वं च समाश्वस । एवं सा भाषितं तस्य श्रुत्वा कन्योज्ज्वलस्य तत्

“ಪೂರ್ವಕರ್ಮದ ವಿಪಾಕವನ್ನು ನೀನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು; ಸಹಿಸು, ಸಮಾಧಾನವಾಗಿರು.” ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಕನ್ಯೋಜ್ಜ್ವಲ ನಂತರ…

Verse 25

प्रत्युवाच महात्मानं ब्रुवंतं पक्षिणं पुनः । प्रणता दीनया वाचा कुरु पक्षिन्कृपां मम

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪಕ್ಷಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ದೀನ ವಾಣಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ—“ಹೇ ಪಕ್ಷೀ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು” ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು.

Verse 26

कथयस्व प्रसादेन तस्य पापस्य निष्कृतिम् । प्रायश्चित्तं सुपुण्यं च मम पातकशोधनम्

ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆ ಪಾಪದ ನಿಷ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೇಳು—ಅತಿಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು, ನನ್ನ ಪಾತಕವನ್ನು ಶೋಧಿಸುವುದನ್ನು.

Verse 27

येन व्रजाम्यहं पुण्यं विशुद्धाधौतकल्मषा । प्रायश्चित्तं महाभाग वद मे त्वं प्रसादतः

ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ನಾನು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ, ನನ್ನ ಕಲ್ಮಷಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಳೆಯಲ್ಪಡಲಿ? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಕೃಪೆಯಿಂದ ಆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 28

उज्ज्वल उवाच । तवार्थं तु महाभागे पितरं पृष्टवानहम् । समाख्यातमतः पित्रा प्रायश्चित्तमनुत्तमम्

ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಂದೆ ಅನುತ್ತಮ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 29

तत्त्वं कुरु महाभागे सर्वपातकशोधनम् । ध्यायस्व हि हृषीकेशं शतनामजपस्व च

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪಾತಕಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸುವ ತತ್ತ್ವಸಾರವಾದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡು. ಹೃಷೀಕೇಶನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡು; ಅವನ ಶತನಾಮ ಜಪವನ್ನೂ ಮಾಡು.

Verse 30

भव ज्ञानपरा नित्यं कुरु व्रतमनुत्तमम् । अशून्यशयनं पुण्यं व्रतं पापप्रणाशकम्

ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ಜ್ಞಾನಪರಾಯಣನಾಗಿ ಇದ್ದು, ಸದಾ ಆ ಅನುತ್ತಮ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸು. ‘ಅಶೂನ್ಯಶಯನ’ ಎಂಬ ಈ ಪುಣ್ಯವ್ರತ ಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದೆ.

Verse 31

समाचष्ट स धर्मात्मा सर्वज्ञानप्रकाशकम् । ज्ञानं स्तोत्रं व्रतं ध्यानं विष्णोश्चैव महात्मनः

ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಆಗ ಸರ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನ, ಸ್ತೋತ್ರ, ವ್ರತ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ.

Verse 32

विष्णुरुवाच । तस्मात्सा हि प्रजग्राह संस्थिता निर्जने वने । सर्वद्वंद्वविनिर्मुक्ता संजाता तपसि स्थिता

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು; ನಿರ್ಜನ ವನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಸರ್ವ ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಳಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾದಳು.

Verse 33

व्रतं चक्रे जिताहारा निराधारा सुदुःखिता । कामक्रोधविहीना सा वर्गं संयम्य नित्यशः

ಅವಳು ಆಹಾರವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ಬಹಳ ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ನಿತ್ಯವೂ ಇಂದ್ರಿಯವರ್ಗವನ್ನು ಸಂಯಮಿಸಿದಳು.

Verse 34

इंद्रियाणां महाराज महामोहं निरस्य सा । अब्दे चतुर्थके प्राप्ते सुप्रसन्नो जनार्दनः

ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ಇಂದ್ರಿಯಜನ್ಯ ಮಹಾಮೋಹವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಅವಳು—ನಾಲ್ಕನೇ ವರ್ಷ ಬಂದಾಗ—ಜನಾರ್ದನ (ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣು) ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು ಎಂದು ಕಂಡಳು.

Verse 35

तस्यै वरं दातुकामश्चायातो वरनायकः । तस्यै संदर्शयामास स्वरूपं वरदः प्रभुः

ಅವಳಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ವರದಾತ ಪ್ರಭು ಸ್ವತಃ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು; ಆ ಕೃಪಾಮಯ ಸ್ವಾಮಿ ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 36

सूत उवाच । इंद्रनीलघनश्यामं शंखचक्रगदाधरम् । सर्वाभरणशोभाढ्यं पद्महस्तं महेश्वरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡೆನು: ಇಂದ್ರನೀಲದ ಘನಮೇಘದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ; ಸರ್ವಾಭರಣಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪದ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು।

Verse 37

बद्धांजलिपुटा भूत्वा वेपमाना निराश्रया । उवाच गद्गदैर्वाक्यैः प्रणता मधुसूदनम्

ಅವಳು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅಂಜಲಿಬದ್ಧಳಾಗಿ, ನಡುಗುತ್ತಾ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮಧುಸೂದನನಿಗೆ ಗದ್ಗದ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 38

तेजसा तव दिव्येन स्थातुं शक्नोमि नैव हि । दिव्यरूपो भवेः कस्त्वं कृपया मम चाग्रतः

ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಮುಂದೆ ನಾನು ನಿಲ್ಲಲಾರೆ. ದಿವ್ಯರೂಪಧಾರಿಯಾದ ನೀನು ಯಾರು? ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸು।

Verse 39

कथयस्व प्रसादेन किमत्र तव कारणम् । सर्वमेव प्रसादेन प्रब्रवीहि महामते

ದಯಪಾಲಿಸಿ ಹೇಳು—ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಾರಣವೇನು? ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸು।

Verse 40

देवमेवं विजानामि तेजसा इंगितैस्तव । ज्ञानहीना जगन्नाथ न जाने रूपनामनी

ಹೇ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸೂಚನೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥಾ! ಜ್ಞಾನಹೀನನಾದ ನಾನು ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನೂ ನಾಮಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿಯೆನು.

Verse 41

किं ब्रह्मा वा भवान्विष्णुः किं वा शंकर एव हि । एवमुक्त्वा प्रणम्यैवं दंडवद्धरणीं गता

“ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನಾ? ಅಥವಾ ವಿಷ್ಣುವಾ? ಇಲ್ಲವೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಂಕರನೇ?” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ದಂಡವತ್‌ವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು.

Verse 42

तामुवाच जगन्नाथः प्रणतां राजनंदिनीम् । श्रीभगवानुवाच । त्रयाणामपि देवानामंतरं नास्ति शोभने

ಪ್ರಣತಳಾದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಜಗನ್ನಾಥನು ಹೇಳಿದರು—ಭಗವಾನ್ ಉವಾಚ: “ಹೇ ಶೋಭನೆ! ಆ ಮೂರು ದೇವರಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಭೇದವಿಲ್ಲ.”

Verse 43

ब्रह्मा समर्चितो येन शंकरो वा वरानने । तेनाहमर्चितो नित्यं नात्र कार्या विचारणा

ಹೇ ವರಾನನೆ! ಯಾರು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಥವಾ ಶಂಕರನನ್ನೂ—ಅವರು ನನನ್ನೂ ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸಿದವರೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ಬೇಡ.

Verse 44

एतौ ममाभिन्नतरौ नित्यं चापि त्रिरूपवान् । अहं हि पूजितो यैश्च तावेतौ तैः सुपूजितौ

ಈ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನಿಂದ ಅಭಿನ್ನರು; ಸದಾ ತ್ರಿರೂಪಸ್ವರೂಪರು. ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಹ ಸುಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 45

अहं देवो हृषीकेशः कृपया तव चागतः । स्तवेनानेन पुण्येन व्रतेन नियमेन च

ನಾನು ದೇವ ಹೃಷೀಕೇಶನು; ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಪುಣ್ಯಸ್ತವದಿಂದಲೂ, ನಿನ್ನ ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ।

Verse 46

संजाता कल्मषैर्हीना वरं वरय शोभने । दिव्यादेव्युवाच । विजयस्व हृषीकेश कृष्णक्लेशापहारक

ಈಗ ನೀನು ಕಲ್ಮಷರಹಿತಳಾಗಿದ್ದೀ; ಹೇ ಶೋಭನೆ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು—ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಆರಿಸು. ದಿವ್ಯ ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಹೃಷೀಕೇಶ, ಹೇ ಕೃಷ್ಣ, ಕ್ಲೇಶಾಪಹಾರಕ, ವಿಜಯಿಯಾಗು.

Verse 47

नमामि चरणद्वंद्वं मामुद्धर सुरेश्वर । वरं मे दातुकामोऽसि चक्रपाणे प्रसीद मे

ನಿನ್ನ ಚರಣದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು. ನೀನು ವರ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವೆ; ಹೇ ಚಕ್ರಪಾಣಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು.

Verse 48

आत्मपादयुगस्यापि भक्तिं देहि ममानघ । दर्शयस्व जगन्नाथ मोक्षमार्गं निरामयम्

ಹೇ ಅನಘ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಸ್ವಪಾದಯುಗಲದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ಮೋಕ್ಷದ ನಿರಾಮಯ, ನಿರ್ದೋಷ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು.

Verse 49

दासत्वं देहि वैकुंठ यदि तुष्टो जनार्दन । श्रीभगवानुवाच । एवमस्तु महाभागे गच्छ निर्धूतकल्मषा

ಹೇ ಜನಾರ್ದನ, ನೀನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದಾಸತ್ವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ; ಹೋಗು, ನಿನ್ನ ಕಲ್ಮಷಗಳು ತೊಳೆದುಹೋಗಿವೆ.

Verse 50

वैष्णवं परमं लोकं दुर्लभं योगिभिः सदा । गच्छ गच्छ परं लोकं प्रसादान्मम सांप्रतम्

ವೈಷ್ಣವರ ಪರಮ ಲೋಕವು ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಸದಾ ದುರ್ಲಭ. ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈಗಲೇ ಆ ಪರಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗು, ಹೋಗು.

Verse 51

एवमुक्ते ततो वाक्ये माधवेन महात्मना । दिव्यादेवी अभूद्दिव्या सूर्यतेजः समप्रभा

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಮಾಧವನು ಹೀಗೆ ವಚನ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ದೇವಿ ದಿವ್ಯರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು; ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವಳಾದಳು.

Verse 52

पश्यतां सर्वलोकानां दिव्याभरणभूषिता । दिव्यमालान्विता सा च दिव्यहारविलंबिनी

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳು ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ದಿವ್ಯಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ ತೂಗುವ ದಿವ್ಯಹಾರದಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದಳು.

Verse 53

गता सा वैष्णवं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । पुनः पक्षी समायातः स्वगृहं हर्षसंयुतः

ಅವಳು ದಾಹಪ್ರಳಯವಿಲ್ಲದ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ನಂತರ ಆ ಪಕ್ಷಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ಮರಳಿ ಬಂದಿತು.

Verse 54

तत्सर्वं कथयामास पितरं प्रति सत्तमः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಸತ್ತಮನು ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 88

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रेऽष्टाशीतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ಎಂಭತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।