Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದರು—ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ವಿವಿಧ ವ್ರತಭೇದಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುವೆನು—ಜಯಾ, ವಿಜಯಾ ಹಾಗೂ ಪಾಪನಾಶಿನೀ ಜಯಂತೀ.

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

ತ್ರಿಸ್ಪೃಶಾ, ಮತ್ತೊಂದು ವಂಜುಲೀ; ಹಾಗೆಯೇ ತಿಲದಗ್ಧಾ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು; ಅಖಂಡಾಚಾರಕನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಮನೋರಥಾ—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸುಪುತ್ರಲಾಭದಿಂದ ಧನ್ಯರಾದರು.

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

ಪುತ್ರನೇ, ಏಕಾದಶಿಯ ವ್ರತಭೇದಗಳು ಅನೇಕ ವಿಧಗಳಾಗಿವೆ. ಇನ್ನೊಂದು ‘ಅಶೂನ್ಯಶಯನ’ ವ್ರತ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿ’ ಮಹಾವ್ರತವೂ ಇದೆ.

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ಈ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಪಾಪವು ದೂರವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಸತ್ಯ—ಸತ್ಯವೇ—ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ನಾನು ಪಾಪರಾಶಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಆ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ‘ಸುಪುತ್ರ-ಶತನಾಮ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಮಾನವರಿಗೆ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವುದು.

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

ಆ ದೇವಸ್ವರೂಪ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ‘ಶತನಾಮ’ವನ್ನು ನಾನು ಈಗಲೇ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ; ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶತನಾಮದ ಋಷಿ ಮತ್ತು ಛಂದಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆಯನ್ನೂ—ಓ ಮಹಾಭಾಗ—ಇದು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶತನಾಮಕ್ಕೆ ಋಷಿಯಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ; ದೇವತೆಯಾಗಿ ಓಂಕಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಛಂದಸ್ಸು ಕೂಡ ಅನುಷ್ಟುಪ್‌ವೇ.

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಸರ್ವಕಾಮಸಿದ್ಧಿಗೂ ಹಾಗೂ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೂ ವಿನಿಯೋಗಯೋಗ್ಯ. ಈ ವಿಷ್ಣು-ಶತನಾಮ-ಸ್ತೋತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ದೇವತೆ ವಿಷ್ಣು, ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್. ಸರ್ವ ಇಚ್ಛೆಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸರ್ವ ಪಾಪಕ್ಷಯಕ್ಕಾಗಿ ಇದರ ವಿನಿಯೋಗ.

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

ನಾನು ಹೃಷೀಕೇಶ, ಕೇಶವ, ಮಧುಸೂದನನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸರ್ವ ದೈತ್ಯರ ಸಂಹಾರಕನಾದ; ರೋಗ-ಶೋಕವಿಲ್ಲದ ನಿರ್ಮಲ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

ನಂತರ ಜಯಂತ, ವಿಜಯ, ಕೃಷ್ಣ, ಅನಂತ, ವಾಮನರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣು—ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ, ಪುಣ್ಯಸ್ವರೂಪ, ವಿಶ್ವಾಧಾರ, ದೇವರಿಂದ ಅರ್ಚಿತ।

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

ನೀನು ಅನಘನು, ಪಾಪಹಂತನಾದ ನರಸಿಂಹ, ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಗೆ ಪ್ರಿಯ; ಶ್ರೀಪತಿ, ಶ್ರೀಧರ, ಶ್ರೀದ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ—ಓ ಮಹೋದಯ!

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

ನಾನು ಶ್ರೀರಾಮ, ಮಾಧವ—ಮೋಕ್ಷಸ್ವರೂಪ—ಮತ್ತು ಕ್ಷಮಾಸ್ವರೂಪ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸರ್ವವೇತ್ತ, ಸರ್ವದ, ಸರ್ವನಾಯಕ।

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

ನಾನು ಹರಿ—ಮುರಾರಿ, ಗೋವಿಂದ, ಪದ್ಮನಾಭ, ಪ್ರಜಾಪತಿ—ಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಆನಂದಸ್ವರೂಪ, ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನ, ಜ್ಞಾನದಾತ, ಜ್ಞಾನನಾಯಕ।

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

ನಾನು ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಬಲವಂತ, ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ, ಚಕ್ರಪಾಣಿ; ಪರಾ-ಅಪರಾತೀತ, ಯುಗಾಧಾರ, ಜಗದ್ಯೋನಿ, ಬ್ರಹ್ಮರೂಪ ಮಹೇಶ್ವರ।

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

ಆ ಮುಕುಂದನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಅವನೇ ಪರಮ ವೈಕುಂಠ, ಏಕರೂಪ, ಜಗತ್ಪತಿ ವಾಸುದೇವ; ಮಹಾತ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮಧರ್ಮನಿಷ್ಠ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರಿಯ।

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

ಅವನು ಗೋಪ್ರಿಯ, ಗೋಹಿತಕಾರಿ; ಅವನೇ ಯಜ್ಞ, ಯಜ್ಞಾಂಗ, ಯಜ್ಞವರ್ಧಕ; ಯಜ್ಞದ ಶುಭ ಭೋಕ್ತಾ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಪಾರಗ—ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

ವೇದಜ್ಞ, ವೇದರೂಪ; ಸರ್ವವಿದ್ಯಾಧಾಮ, ಸುರೇಶ್ವರ; ಅವ್ಯಕ್ತ, ಮಹಾಹಂಸ, ಶಂಖಪಾಣಿ, ಪುರಾತನ—ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

ನಾನು ಪುರುಷೋತ್ತಮ, ಪುಷ್ಕರಾಕ್ಷ; ವರಾಹ, ಧರಣೀಧರ; ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಕಾಮಪಾಲ; ವ್ಯಾಸ, ವ್ಯಾಳ ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರ—ಇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

ಅವನೇ ಸರ್ವಸೌಖ್ಯವೂ ಮಹಾಸೌಖ್ಯವೂ; ಅವನೇ ಮೋಕ್ಷಸ್ವರೂಪ ಪರಮೇಶ್ವರನು. ಅವನು ಯೋಗಸ್ವರೂಪ ಮಹಾಜ್ಞಾನ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಪ್ರಿಯನು.

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

ನಾನು ಆ ಮುರಾರಿ—ಲೋಕಪಾಲನನ್ನು—ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪದ್ಮ, ಅವನು ಗದಾಧಾರಿ. ಅವನು ಹೃದಯಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯ, ಪರಮ ಪುಣ್ಯಧಾಮ, ಮಹಾಬಾಹು ಪ್ರಭು.

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

ನಾನು ವೃಂದಾವನನಾಥ—ವಿಶಾಲ ಸ್ವರೂಪ—ಪಾವನ, ಪಾಪನಾಶಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಗೋಪೀನಾಥ, ಗೋಪಸಖ, ಗೋಪಾಲ, ಗೋಗಳ ಗುಂಪಿನ ಆಶ್ರಯ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ವಂದನೆ.

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

ನಾನು ಕಪಿಲನಾದ—ಪರಮಾತ್ಮ, ಪರಾಧೀಶ—ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಅಚಲಭಾವದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ದಿವ್ಯ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥ ಮಾನವರೂಪ ಧರಿಸಿದವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ.

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

ಸ್ಥಿರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇವಲ ನೂರು ನಾಮಗಳಿಂದಲೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ್ತನು, ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಲೋಕಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮಧುಸೂದನನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

ನಾಮಶತ ಜಪವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೂ ಸರ್ವಪಾಪಶೋಧಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಅನನ್ಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜಪಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರಧ್ಯಾನಸಹಿತ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

ಮಾನವನು ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ಗಂಗಾಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸುಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಸಮಾಹಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

ನಿಯಮಪಾಲಕನಾಗಿ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ತ್ರಿಕಾಲ ಜಪ ಮಾಡುವ ಮರ್ಥ್ಯನಿಗೆ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

ಏಕಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಮಾಧವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡುವ ಮರ್ಥ್ಯನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

ತುಳಸಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜಪ ಮಾಡುವ ನರನು ಪುಂಡರೀಕ ಯಾಗಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೇ ಮಾನವನು ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯಿದೆಯೋ, ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಾವತೀಶಿಲೆಯಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ.

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಎರಡರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಪಾರ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ತನ್ನ ಕುಲದ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಗೂ ಉದ್ಧಾರವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮಧುಸೂದನ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನೂ ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ಶುದ್ಧಚಿತ್ತದಿಂದ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮಾಘ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿ—ಮಧುಸೂದನ—ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

ಹೃಷೀಕೇಶನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲಿ, ಅಥವಾ ನಾಮಜಪ ಮಾಡಲಿ, ಇಲ್ಲವೆ ಅದನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಲಿ; ಮದ್ಯಪಾನಾದಿ ಪಾಪಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

ಓ ಪುತ್ರ, ಮನುಷ್ಯನು ವಿಘ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು (ವಿಷ್ಣುವನ್ನು) ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭೋಜನ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರ ಮುಂದೆಯೇ ಉಪಸ್ಥಿತರಿರುವ ಮর্ত್ಯನು ವಿಶೇಷ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

ಯಾರು ಪಾಪನಾಶಕ ಶತನಾಮ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪಿತೃಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇದವಿದ್ವಾಂಸನಾಗಬೇಕು; ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಭೂಮಿಯನ್ನು (ರಾಜ್ಯವನ್ನು) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಧನ-ಋದ್ಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಸದಾ ಜಪಿಸುವ ವೈಶ್ಯನು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

ಶೂದ್ರನು ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ವತ್ಸ, ಮತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು ವೇದವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಸುಖವನ್ನೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಇದನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಕೇಶವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥವರ್ಣನೆ ಹಾಗೂ ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।