Adhyaya 82

Verse 1

सुकर्मोवाच । एवं चिंतयते यावद्राजा परमधार्मिकः । तावत्प्रोवाच सा देवी रतिपुत्री वरानना

ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕನಾದ ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರತಿಯ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಆ ವರಾನನಾ ದೇವಿ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 2

किमु चिंतयसे राजंस्त्वमिहैव महामते । प्रायेणापि स्त्रियः सर्वाश्चपलाः स्युर्न संशयः

ಓ ರಾಜನೇ, ಮಹಾಮತೇ! ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಚಪಲರು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 3

नाहं चापल्यभावेन त्वामेवं प्रविचालये । नाहं हि कारयाम्यद्य भवत्पार्श्वं नृपोत्तम

ನಾನು ಚಪಲಭಾವದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರಲು ಬಲವಂತಪಡಿಸುತ್ತಲೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 4

अन्यस्त्रियो यथा लोके चपलत्वाद्वदंति च । अकार्यं राजराजेंद्र लोभान्मोहाच्च लंपटाः

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಚಪಲತ್ವದಿಂದ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ, ಓ ರಾಜರಾಜೇಂದ್ರ, ಲೋಭ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ ಕಾಮಾಸಕ್ತರು ಅಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 5

लोकानां दर्शनायैव जाता श्रद्धा ममोरसि । देवानां दर्शनं पुण्यं दुर्लभं हि सुमानुषैः

ಲೋಕಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಉದಯಿಸಿದೆ. ದೇವದರ್ಶನವು ಪುಣ್ಯಕರ; ಆದರೂ ಸುವ್ಯಕ್ತ ಮಾನವರಿಗೂ ಅದು ದುರ್ಲಭವೇ।

Verse 6

तेषां च दर्शनं राजन्कारयामि वदस्व मे । दोषं पापकरं यत्तु मत्संगादिह चेद्भवेत्

ಹೇ ರಾಜನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಅವರ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೇಳು—ನನ್ನ ಸಂಗದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಪಾಪಕರ ದೋಷ ಉಂಟಾದರೆ ಅದು ಏನು?

Verse 7

एवं चिंतयसे दुःखं यथान्यः प्राकृतो जनः । महाभयाद्यथाभीतो मोहगर्ते गतो यथा

ನೀನು ಹೀಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಲೋಕಿಕನಂತೆ—ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಭೀತನಾಗಿ, ಮೋಹಗರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವನಂತೆ.

Verse 8

त्यज चिंतां महाराज न गंतव्यं त्वया दिवि । येन ते जायते दुःखं तन्न कार्यं मया कदा

ಹೇ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ನಿನಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುವಂತಹ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 9

एवमुक्तस्तथा राजा तामुवाच वराननाम् । चिंतितं यन्मया देवि तच्छृणुष्व हि सांप्रतम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ರಾಜನು ಆ ಸುಮುಖಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ದೇವಿ, ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದುದನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.”

Verse 10

मानभंगो मया दृष्टो नैव स्वस्य मनःप्रिये । मयि स्वर्गं गते कांते प्रजा दीना भविष्यति

ಮನಃಪ್ರಿಯೆ, ನಾನು ಮಾನಭಂಗವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ—ಅದು ನನ್ನದೇ ಅಲ್ಲ. ಹೇ ಕಾಂತೆ, ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಪ್ರಜೆಗಳು ದೀನರಾಗುವರು.

Verse 11

त्रासयिष्यति दुष्टात्मा यमस्तु व्याधिभिः प्रजाः । त्वया सार्धं प्रयास्यामि स्वर्गलोकं वरानने

ದುಷ್ಟಾತ್ಮನಾದ ಯಮನು ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಂದ ಕಾಡುವನು; ಆದರೆ ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವೆನು।

Verse 12

एवमाभाष्य तां राजा समाहूय सुतोत्तमम् । पूरुं तं सर्वधर्मज्ञं जरायुक्तं महामतिम्

ಹೀಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ರಾಜನು ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರ ಪೂರುವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದನು—ಅವನು ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞ, ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಿಪಕ್ವ, ಮಹಾಮತಿವಂತನು।

Verse 13

एह्येहि सर्वधर्मज्ञ धर्मं जानासि निश्चितम् । ममाज्ञया हि धर्मात्मन्धर्मः संपालितस्त्वया

ಬಾ, ಬಾ—ಓ ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞನೇ! ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ತಿಳಿದಿರುವೆ. ಓ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೇ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದ್ದೆ।

Verse 14

जरा मे दीयतां तात तारुण्यं गृह्यतां पुनः । राज्यं कुरु ममेदं त्वं सकोशबलवाहनम्

ಮಗನೇ, ನನ್ನ ಜರೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ನೀಡಲಿ; ನೀನು ನನ್ನ ತಾರುಣ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಕೋಶ, ಸೇನೆ ಮತ್ತು ವಾಹನಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ಈ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀನು ವಹಿಸಿಕೊ।

Verse 15

आसमुद्रां प्रभुंक्ष्व त्वं रत्नपूर्णां वसुंधराम् । मया दत्तां महाभाग सग्रामवनपत्तनाम्

ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಸಮುದ್ರಪರ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ರತ್ನಪೂರ್ಣ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು—ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದುದನ್ನು—ಗ್ರಾಮ, ವನ, ಪಟ್ಟಣಗಳೊಡನೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಆಳು।

Verse 16

प्रजानां पालनं पुण्यं कर्तव्यं च सदानघ । दुष्टानां शासनं नित्यं साधूनां परिपालनम्

ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ! ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆ ಪುಣ್ಯಕರ; ಅದು ಸದಾ ಕರ್ತವ್ಯ. ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಿತ್ಯ ಶಿಕ್ಷಿಸು, ಸಾಧುಜನರನ್ನು ಪರಿಪಾಲಿಸು.

Verse 17

कर्तव्यं च त्वया वत्स धर्मशास्त्रप्रमाणतः । ब्राह्मणानां महाभाग विधिनापि स्वकर्मणा

ವತ್ಸಾ! ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಮಾಣದಂತೆ ನೀನು ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಗೌರವಿಸು; ನಿನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 18

भक्त्या च पालनं कार्यं यस्मात्पूज्या जगत्त्रये । पंचमे सप्तमे घस्रे कोशं पश्य विपश्चितः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪೂಜ್ಯ. ಹೇ ವಿವೇಕಿ! ಐದನೇ ಮತ್ತು ಏಳನೇ ದಿನ ಕೋಶವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸು.

Verse 19

बलं च नित्यं संपूज्यं प्रसादधनभोजनैः । चारचक्षुर्भवस्व त्वं नित्यं दानपरो भव

ಮತ್ತೆ ಬಲ (ಸೈನ್ಯಶಕ್ತಿ)ವನ್ನು ಪ್ರಸಾದ, ಧನ-ದಾನ ಮತ್ತು ಭೋಜನಗಳಿಂದ ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸು. ಗುಪ್ತಚರದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಸದಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರು; ನಿತ್ಯ ದಾನಪರನಾಗಿರು.

Verse 20

भव स्वनियतो मंत्रे सदा गोप्यः सुपंडितैः । नियतात्मा भव स्वत्वं मा गच्छ मृगयां सुत

ಮಂತ್ರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸ್ವನಿಯಮದಿಂದಿರು; ಅದು ಸದಾ ಸುಪಂಡಿತರಿಂದ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಯಲ್ಪಡಬೇಕು. ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸು, ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯಾಗಿರು; ಹೇ ಮಗನೇ! ಬೇಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಡ.

Verse 21

विश्वासः कस्य नो कार्यः स्त्रीषु कोशे महाबले । पात्राणां त्वं तु सर्वेषां कलानां कुरु संग्रहम्

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ, ಕೋಶದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಬಲದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಾರದು? ಆದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸಮಸ್ತ ಕಲೆಗಳನ್ನೂ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸು.

Verse 22

यज यज्ञैर्हृषीकेशं पुण्यात्मा भव सर्वदा । प्रजानां कंटकान्सर्वान्मर्दयस्व दिने दिने

ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸು; ಸದಾ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನಾಗಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿರು. ಹಾಗೆಯೇ ದಿನೇದಿನೇ ಪ್ರಜೆಯ ಎಲ್ಲ ಕಂಟಕಗಳಾದ ದುಷ್ಟ ಉಪದ್ರವಿಗಳನ್ನು ಮರ್ಧಿಸು.

Verse 23

प्रजानां वांछितं सर्वमर्पयस्व दिने दिने । प्रजासौख्यं प्रकर्तव्यं प्रजाः पोषय पुत्रक

ದಿನೇದಿನೇ ಪ್ರಜೆ ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸು. ಪ್ರಜಾಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ; ಮಗನೇ, ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 24

स्वको वंशः प्रकर्तव्यः परदारेषु मा कृथाः । मतिं दुष्टां परस्वेषु पूर्वानन्वेहि सर्वदा

ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸು; ಪರದಾರೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಡ. ಪರರ ಸ್ವತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿ ಇಡಬೇಡ; ಸದಾ ಪೂರ್ವಜರ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸು.

Verse 25

वेदानां हि सदा चिंता शास्त्राणां हि च सर्वदा । कुरुष्वैवं सदा वत्स शस्त्राभ्यासरतो भव

ವೇದಗಳ ಚಿಂತನೆ ಸದಾ ಮಾಡು; ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ರತನಾಗಿರು. ವತ್ಸಾ, ಹೀಗೆ ಸದಾ ಮಾಡು; ಶಸ್ತ್ರಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಆಸಕ್ತನಾಗಿರು.

Verse 26

संतुष्टः सर्वदा वत्स स्वशय्या निरतो भव । गजस्य वाजिनोभ्यासं स्यंदनस्य च सर्वदा

ವತ್ಸ, ಸದಾ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸ್ವಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲೇ ನಿರತನಾಗಿರು. ಆನೆ, ಕುದುರೆ ಮತ್ತು ರಥಗಳ ಪಾಲನೆ‑ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಡ।

Verse 27

एवमादिश्य तं पुत्रमाशीर्भिरभिनंद्य च । स्वहस्तेन च संस्थाप्य करे दत्तं स्वमायुधम्

ಈ ರೀತಿ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿಸಿದನು; ತಾನೇ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಆಯುಧವನ್ನು ಅವನ ಕೈಗೆ ನೀಡಿದನು।

Verse 28

स्वां जरां तु समागृह्य दत्त्वा तारुण्यमस्य च । गंतुकामस्ततः स्वर्गं ययातिः पृथिवीपतिः

ತನ್ನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಯೌವನವನ್ನು ನೀಡಿ, ಭೂಪತಿ ಯಯಾತಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 82

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे द्व्यशीतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತವಾಗಿ, ಮಾತಾಪಿತೃತೀರ್ಥವರ್ಣನೆ ಹಾಗೂ ಯಯಾತಿಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।