Adhyaya 73

Verse 1

पिप्पल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दूत इंद्रस्य वै पुनः । किं चकार स धर्मात्मा ययातिर्नहुषात्मजः

ಪಿಪ್ಪಲನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮಹಾಭಾಗನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ಇಂದ್ರನ ದೂತನು ಮತ್ತೆ ಬಂದನು. ಆಗ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ನಹುಷಪುತ್ರ ಯಯಾತಿಯು ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 2

सुकर्मोवाच । तस्मिन्गते देववरस्य दूते स चिंतयामास नरेंद्रसूनुः । आहूय दूतान्प्रवरान्स सत्वरं धर्मार्थयुक्तं वच आदिदेश

ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನ ದೂತನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ರಾಜಪುತ್ರನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೂತರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಧರ್ಮಾರ್ಥಯುಕ್ತವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಆದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 3

गच्छंतु दूताः प्रवराः पुरोत्तमे देशेषु द्वीपेष्वखिलेषु लोके । कुर्वंतु वाक्यं मम धर्मयुक्तं व्रजंतु लोकाः सुपथा हरेश्च

ಓ ಪುರೋತ್ತಮ ನಗರವೇ! ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೂತರು ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳಿಗೂ ದ್ವೀಪಗಳಿಗೂ ಸೇರಿ ಅಖಿಲ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಲಿ. ಅವರು ನನ್ನ ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸಾರಲಿ; ಜನರು ಹರಿಯ ಸುಪಥದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿ.

Verse 4

भावैः सुपुण्यैरमृतोपमानैर्ध्यानैश्च ज्ञानैर्यजनैस्तपोभिः । यज्ञैश्च दानैर्मधुसूदनैकमर्चंतु लोका विषयान्विहाय

ಅಮೃತೋಪಮವಾದ ಅತಿಪುಣ್ಯ ಭಕ್ತಿಭಾವಗಳಿಂದ—ಧ್ಯಾನ ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಾನಗಳಿಂದ—ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಜನರು ಮಧುಸೂದನನನ್ನೇ ಏಕಮಾತ್ರವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಲಿ.

Verse 5

सर्वत्र पश्यंत्वसुरारिमेकं शुष्केषु चार्द्रेष्वपि स्थावरेषु । अभ्रेषु भूमौ सचराचरेषु स्वीयेषु कायेष्वपि जीवरूपम्

ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆ ಏಕ ಅಸುರಾರಿಯನ್ನು (ವಿಷ್ಣುವನ್ನು) ಕಾಣಲಿ—ಒಣದಲ್ಲೂ ತೇವದಲ್ಲೂ, ಸ್ಥಾವರಗಳಲ್ಲೂ; ಮೋಡಗಳಲ್ಲೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ, ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ, ತಮ್ಮದೇ ದೇಹದಲ್ಲೂ ಜೀವಸ್ವರೂಪವಾಗಿ.

Verse 6

देवं तमुद्दिश्य ददंतु दानमातिथ्यभावैः परिपैत्रिकैश्च । नारायणं देववरं यजध्वं दोषैर्विमुक्ता अचिराद्भविष्यथ

ಆ ದೇವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿ—ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರದ ಭಾವದಿಂದಲೂ ಪಿತೃಕಾರ್ಯ ಅರ್ಪಣಗಳೊಂದಿಗೆಲೂ. ದೇವವರನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿರಿ; ದೋಷಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ಶೀಘ್ರವೇ ಶುದ್ಧರಾಗುವಿರಿ.

Verse 7

यो मामकं वाक्यमिहैव मानवो लोभाद्विमोहादपि नैव कारयेत् । स शास्यतां यास्यति निर्घृणो ध्रुवं ममापि चौरो हि यथा निकृष्टः

ಲೋಭದಿಂದಲೋ ಮೋಹದಿಂದಲೋ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸದ ಮಾನವನು, ಆ ನಿರ್ದಯನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವನು; ಅವನು ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧವೂ ನೀಚ ಕಳ್ಳನಂತೆಯೇ.

Verse 8

आकर्ण्य वाक्यं नृपतेश्च दूताःसंहृष्टभावाः सकलां च पृथ्वीम् । आचख्युरेवं नृपतेः प्रणीतमादेशभावं सकलं प्रजासु

ರಾಜನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೂತರು ಹರ್ಷಭರಿತರಾದರು. ಅವರು ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳ ನಡುವೆ ರಾಜಾಜ್ಞೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು.

Verse 9

विप्रादिमर्त्या अमृतं सुपुण्यमानीतमेवं भुवि तेन राज्ञा । पिबंतु पुण्यं परिवैष्णवाख्यं दोषैर्विहीनं परिणाममिष्टम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ರಾಜನು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಮಯ ಅಮೃತವನ್ನು ತಂದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರು ‘ಪರಿವೈಷ್ಣವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ, ದೋಷರಹಿತ ಹಾಗೂ ಇಷ್ಟಫಲ ನೀಡುವ ಆ ಪವಿತ್ರ ದಾನವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ.

Verse 10

श्रीकेशवं क्लेशहरं वरेण्यमानंदरूपं परमार्थमेवम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ಜನರು ಶ್ರೀಕೇಶವನ ನಾಮಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ—ಅದು ಕ್ಲೇಶಹರ, ಪರಮ ವರಣೀಯ, ಆನಂದಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಪರಮಾರ್ಥಸತ್ಯ. ದೋಷಹರವಾದ ಈ ನಾಮಾಮೃತವನ್ನು ದಿವ್ಯರಾಜನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಂದಿದ್ದಾನೆ.

Verse 11

सखड्गपाणिं मधुसूदनाख्यं तं श्रीनिवासं सगुणं सुरेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ಜನರು ಖಡ್ಗಪಾಣಿಯಾದ ಮಧುಸೂದನನೆಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ, ದೇವೇಶನಾದ, ಸಗುಣ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ನಾಮಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ. ದೋಷಹರವಾದ ಈ ನಾಮಾಮೃತವು ದೇವತೆಗಳ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ತರಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 12

श्रीपद्मनाथं कमलेक्षणं च आधाररूपं जगतां महेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ಜನರು ಶ್ರೀಪದ್ಮನಾಥನ—ಕಮಲನೇತ್ರ, ಜಗದಾಧಾರ, ಮಹೇಶ್ವರ—ನ ನಾಮಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ. ದೋಷಹರವಾದ ಈ ನಾಮಾಮೃತವು ದೇವತೆಗಳ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತರಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 13

पापापहं व्याधिविनाशरूपमानंददं दानवदैत्यनाशनम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ಈ ನಾಮಾಮೃತವು ಪಾಪಹರ, ವ್ಯಾಧಿನಾಶರೂಪ, ಆನಂದಪ್ರದ ಮತ್ತು ದಾನವ‑ದೈತ್ಯನಾಶಕ. ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ದೋಷಹರ ದಿವ್ಯನಾಮಾಮೃತವು ನಿಜವಾಗಿ ಬಂದಿದೆ—ಲೋಕರು ಇದನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ.

Verse 14

यज्ञांगरूपं चरथांगपाणिं पुण्याकरं सौख्यमनंतरूपम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ದೇವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ದೋಷಹರ ನಾಮಾಮೃತವು ಯಜ್ಞಾಂಗಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ, ಚಕ್ರಪಾಣಿ, ಪುಣ್ಯಕರ, ಸುಖಪ್ರದ ಮತ್ತು ಅನಂತರೂಪ—ಲೋಕರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ.

Verse 15

विश्वाधिवासं विमलं विरामं रामाभिधानं रमणं मुरारिम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ದೇವರಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ದೋಷಹರ ನಾಮಾಮೃತವು—ವಿಶ್ವಾಶ್ರಯ, ವಿಮಲ, ಪರಮ ವಿರಾಮ, ‘ರಾಮ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ರಮಣೀಯ ಪ್ರಭು ಮುರಾರಿ—ಲೋಕರು ಇದನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ.

Verse 16

आदित्यरूपं तमसां विनाशं बंधस्यनाशं मतिपंकजानाम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ಇದು ಆದಿತ್ಯರೂಪ, ತಮಸ್ಸಿನ ವಿನಾಶಕ; ಬಂಧನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಮತಿ ಎಂಬ ಪದ್ಮವನ್ನು ಅರಳಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವಾಧಿರಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ದೋಷಹರ ನಾಮಾಮೃತ ಬಂದಿದೆ—ಲೋಕರು ಇದನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ.

Verse 17

नामामृतं सत्यमिदं सुपुण्यमधीत्य यो मानव विष्णुभक्तः । प्रभातकाले नियतो महात्मा स याति मुक्तिं न हि कारणं च

ಈ ನಾಮಾಮೃತವು ಸತ್ಯವೂ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೂ ಆಗಿದೆ. ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾಗಿ ಪ್ರಭಾತಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಯಮ-ಸಂಯಮದಿಂದ ಇದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಮಹಾತ್ಮನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 73

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते त्रिसप्ततितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದ ಅಂತರಗತ ಪಿತೃತೀರ್ಥವರ್ಣನೆಯಲ್ಲಿ, ಯಯಾತಿಚರಿತಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಸಪ್ತತಿತಮೋ ಅಧ್ಯಾಯಃ ಸಮಾಪ್ತಃ।