Adhyaya 72

Verse 1

। पिप्पल उवाच । मातलेश्च वचः श्रुत्वा स राजा नहुषात्मजः । किं चकार महाप्राज्ञस्तन्मे विस्तरतो वद

ಪಿಪ್ಪಲನು ಹೇಳಿದರು—ಮಾತಲಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಹುಷಪುತ್ರನಾದ ಆ ರಾಜನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 2

सर्वपुण्यमयी पुण्या कथेयं पापनाशिनी । श्रोतुमिच्छाम्यहं प्राज्ञ नैव तृप्यामि सर्वदा

ಓ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆ ಸರ್ವಪುಣ್ಯಮಯಿ ಹಾಗೂ ಪಾಪನಾಶಿನಿ. ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 3

सुकर्मोवाच । सर्वधर्मभृतां श्रेष्ठो ययातिर्नृपसत्तमः । तमुवाचागतं दूतं मातलिं शक्रसारथिम्

ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸರ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮನೂ ಆದ ಯಯಾತಿ, ಬಂದ ದೂತನಾದ ಶಕ್ರನ ಸಾರಥಿ ಮಾತಲಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 4

ययातिरुवाच । शरीरं नैव त्यक्ष्यामि गमिष्ये न दिवं पुनः । शरीरेण विना दूत पार्थिवेन न संशयः

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ದೂತ, ಈ ಪಾರ್ಥಿವ ದೇಹವಿಲ್ಲದೆ—ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ—ಅದು ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ।

Verse 5

यद्यप्येवं महादोषाः कायस्यैव प्रकीर्तिताः । पूर्वं चापि समाख्यातं त्वया सर्वं गुणागुणम्

ಈ ರೀತಿ ದೇಹಕ್ಕೇ ಮಹಾದೋಷಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಅವಗುಣಗಳನ್ನೂ ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೆ।

Verse 6

नाहं त्यक्ष्ये शरीरं वै नागमिष्ये दिवं पुनः । इत्याचक्ष्व इतो गत्वा देवदेवं पुरंदरम्

ನಾನು ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಿ ದೇವದೇವ ಪುರಂದರನಿಗೆ ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಸು.

Verse 7

एकाकिना हि जीवेन कायेनापि महामते । नैव सिद्धिं प्रयात्येवं सांसारिकमिहैव हि

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಒಂಟಿಯಾದ ಜೀವ—ಸಮರ್ಥ ದೇಹವಿದ್ದರೂ—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲೇ ಅದು ಹಾಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 8

नैव प्राणं विना कायो जीवः कायं विना नहि । उभयोश्चापि मित्रत्वं नयिष्ये नाशमिंद्र न

ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದೆ ದೇಹವಿಲ್ಲ; ದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಇಂದ್ರ, ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ಮಿತ್ರತ್ವವನ್ನು ನಾನು ನಾಶಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 9

यस्य प्रसादभावाद्वै सुखमश्नाति केवलम् । शरीरस्याप्ययं प्राणो भोगानन्यान्मनोनुगान्

ಯಾರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಕೇವಲ ಸುಖವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾನೋ; ಅದೇ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಪ್ರಾಣವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಇತರ ಭೋಗಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 10

एवं ज्ञात्वा स्वर्गभोग्यं न भोज्यं देवदूतक । संभवंति महादुष्टा व्याधयो दुःखदायकाः

ಹೇ ದೇವದೂತ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭೋಗಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಭೋಗಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಹೀಗೆ ತಿಳಿ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟವಾದ, ದುಃಖದಾಯಕ ರೋಗಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 11

मातले किल्बिषाच्चैव जरादोषात्प्रजायते । पश्य मे पुण्यसंयुक्तं कायं षोडशवार्षिकम्

ಹೇ ಮಾತಲಿ, ಪಾಪದಿಂದಲೇ ಜರೆಯ ದೋಷವು ನಿಜವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಪುಣ್ಯಸಂಯುಕ್ತವಾದ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡು—ಅದು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದಂತೆಯೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 12

जन्मप्रभृति मे कायः शतार्धाब्दं प्रयाति च । तथापि नूतनो भावः कायस्यापि प्रजायते

ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಈ ದೇಹವು ನೂರೈವತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ದಾಟಿದೆ; ಆದರೂ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೇ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೊಸ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 13

मम कालो गतो दूत अब्दा प्रनंत्यमनुत्तमम् । यथा षोडशवर्षस्य कायः पुंसः प्रशोभते

ಹೇ ದೂತ, ನನ್ನ ಕಾಲವು ಕಳೆದಿದೆ, ವರ್ಷಗಳು ಜಾರಿಹೋಗಿವೆ; ಆದರೂ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇಹವು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ಪುರುಷನ ದೇಹದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 14

तथा मे शोभते देहो बलवीर्यसमन्वितः । नैव ग्लानिर्न मे हानिर्न श्रमो व्याधयो जरा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ದೇಹವು ಬಲ-ವೀರ್ಯದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ನನಗೆ ಗ್ಲಾನಿಯಿಲ್ಲ, ಹಾನಿಯಿಲ್ಲ—ಶ್ರಮವಿಲ್ಲ, ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಲ್ಲ, ಜರೆಯಿಲ್ಲ.

Verse 15

मातले मम कायेपि धर्मोत्साहेन वर्द्धते । सर्वामृतमयं दिव्यमौषधं परमौषधम्

ಹೇ ಮಾತಲಿ, ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಧರ್ಮೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ—ಸರ್ವಾಮೃತಮಯವಾದ ಆ ದಿವ್ಯ ಔಷಧ, ಪರಮ ಔಷಧ.

Verse 16

पापव्याधिप्रणाशार्थं धर्माख्यं हि कृतम्पुरा । तेन मे शोधितः कायो गतदोषस्तु जायते

ಪಾಪವ್ಯಾಧಿಗಳ ನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ‘ಧರ್ಮ’ ಎಂಬ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆನು. ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹ ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ದೋಷರಹಿತನಾದೆನು.

Verse 17

हृषीकेशस्य संध्यानं नामोच्चारणमुत्तमम् । एतद्रसायनं दूत नित्यमेवं करोम्यहम्

ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೃಷೀಕೇಶನ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಅವನ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಓ ದೂತ, ಇದೇ ನನ್ನ ರಸಾಯನ; ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 18

तेन मे व्याधयो दोषाः पापाद्याः प्रलयं गताः । विद्यमाने हि संसारे कृष्णनाम्नि महौषधे

ಅದರ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ನನ್ನ ವ್ಯಾಧಿಗಳು, ದೋಷಗಳು, ಪಾಪಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದವು; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಕೃಷ್ಣನಾಮ’ ಎಂಬ ಮಹೌಷಧಿ ಇದೆ.

Verse 19

मानवा मरणं यांति पापव्याधि प्रपीडिताः । न पिबंति महामूढाः कृष्ण नाम रसायनम्

ಪಾಪರೂಪ ವ್ಯಾಧಿಯಿಂದ ಪೀಡಿತ ಮಾನವರು ಮರಣವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಆ ಮಹಾಮೂಢರು ‘ಕೃಷ್ಣನಾಮ’ ರಸಾಯನವನ್ನು ಕುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 20

तेन ध्यानेन ज्ञानेन पूजाभावेन मातले । सत्येन दानपुण्येन मम कायो निरामयः

ಆ ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ಆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಆ ಪೂಜಾಭಾವದಿಂದ, ಓ ಮಾತಲಿ—ಸತ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ದಾನಪുണ್ಯದಿಂದ—ನನ್ನ ದೇಹ ನಿರಾಮಯವಾಗಿದೆ.

Verse 21

पापर्द्धेरामयाः पीडाः प्रभवंति शरीरिणः । पीडाभ्यो जायते मृत्युः प्राणिनां नात्र संशयः

ಪಾಪಸಂಚಯದಿಂದ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ರೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಲೇಶಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಪೀಡಗಳಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 22

तस्माद्धर्मः प्रकर्तव्यः पुण्यसत्याश्रयैर्नरैः । पंचभूतात्मकः कायः शिरासंधिविजर्जरः

ಆದುದರಿಂದ ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ನರರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ದೇಹ ಪಂಚಭೂತಮಯ; ಶಿರೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಧಿಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಜರ್ಜರವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 23

एवं संधीकृतो मर्त्यो हेमकारीव टंकणैः । तत्र भाति महानग्निर्द्धातुरेव चरः सदा

ಈ ರೀತಿ ಸಂಧೀಕೃತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು, ಚಿನ್ನಗಾರನು ಟಂಕಣದಿಂದ ಲೋಹವನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನೊಳಗೆ ಮಹಾಗ್ನಿ ಧಾತುವಿನೊಳಗಿನಂತೆ ಸದಾ ಚರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 24

शतखंडमये विप्र यः संधत्ते सबुद्धिमान् । हरेर्नाम्ना च दिव्येन सौभाग्येनापि पिप्पल

ಓ ವಿಪ್ರ! ಶತಖಂಡಮಯ (ಶತಭಾಗೀಯ) ವಿಧಿಯನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಸಂಯೋಜಿಸಿ/ಸಂಪನ್ನಗೊಳಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಹರಿನಾಮದೊಂದಿಗೆ ಮಾಡುವವನು—ಅವನು ಸೌಭಾಗ್ಯವಶಾತ್ ಕೂಡ (ಪುಣ್ಯಫಲ ಪಡೆಯುವನು); (ಇಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಅಪೂರ್ಣ).

Verse 25

पंचात्मका हि ये खंडाः शतसंधिविजर्जराः । तेन संधारिताः सर्वे कायो धातुसमो भवेत्

ಈ ಖಂಡಗಳು (ಅಂಗಗಳು) ಪಂಚಾತ್ಮಕ; ನೂರಾರು ಸಂಧಿಗಳಿಂದ ಜರ್ಜರವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ (ಧಾರಕ ತತ್ತ್ವ)ದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಧಾರಿತವಾದರೆ, ದೇಹವು ಧಾತುವಿನಂತೆ ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 26

हरेः पूजोपचारेण ध्यानेन नियमेन च । सत्यभावेन दानेन नूत्नः कायो विजायते

ಹರಿಯ ಪೂಜೋಪಚಾರದಿಂದ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ನಿಯಮಾಚರಣೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಸತ್ಯಭಾವದಿಂದ ಮಾಡಿದ ದಾನದಿಂದ ದೇಹವು ನೂತನವಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 27

दोषा नश्यंति कायस्य व्याधयः शृणु मातले । बाह्याभ्यंतरशौचं हि दुर्गंधिर्नैव जायते

ಓ ಮಾತಲೇ, ಕೇಳು—ದೇಹದ ದೋಷಗಳೂ ರೋಗಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಬಾಹ್ಯ ಹಾಗೂ ಆಂತರ ಶೌಚವಿದ್ದರೆ ದುರ್ಗಂಧಿ ಎಂದಿಗೂ ಹುಟ್ಟದು.

Verse 28

शुचिस्ततो भवेत्सूत प्रसादात्तस्य चक्रिणः । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि स्वर्गमत्र करोम्यहम्

ಓ ಸೂತ, ಆ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆಗ ಶುದ್ಧತೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವೆನು.

Verse 29

तपसा चैव भावेन स्वधर्मेण महीतलम् । स्वर्गरूपं करिष्यामि प्रसादात्तस्य चक्रिणः

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ಶುದ್ಧ ಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ವಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ವರ್ಗರೂಪವಾಗಿಸುವೆನು—ಆ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ.

Verse 30

एवं ज्ञात्वा प्रयाहि त्वं कथयस्व पुरंदरम् । सुकर्मोवाच । समाकर्ण्य ततः सूतो नृपतेः परिभाषितम्

“ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ನೀನು ಹೋಗಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ತಿಳಿಸು.” ಎಂದು ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ರಾಜನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸೂತನು ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು.

Verse 31

आशीर्भिरभिनंद्याथ आमंत्र्य नृपतिं गतः । सर्वं निवेदयामास इंद्राय च महात्मने

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಆಶೀರ್ವಚನಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿಸಿ ರಾಜನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹೊರಟನು; ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವೇದಿಸಿದನು।

Verse 32

समाकर्ण्य सहस्राक्षो ययातेस्तु महात्मनः । तस्याथ चिंतयामासानयनार्थं दिवं प्रति

ಮಹಾತ್ಮ ಯಯಾತಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನು, ಅವನನ್ನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕರೆತರಬೇಕು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 72

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते द्विसप्ततितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ಮಾತಾಪಿತೃತೀರ್ಥವರ್ಣನೆ ಹಾಗೂ ಯಯಾತಿಚರಿತದಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।