Adhyaya 65
Greatness of the Mother-and-Father Tīrtha (within the Vena Episode)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಯಯಾತಿ ದಿವ್ಯ ಸಾರಥಿ ಮಾತಲಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ—ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ ದೇಹವು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಏರುವುದಿಲ್ಲ? ಮಾತಲಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಆತ್ಮವು ಪಂಚಮಹಾಭೂತಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನ; ಭೂತಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಮರಣದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಮರಳುತ್ತವೆ. ಅವನು ಭೂಮಿ–ದೇಹದ ಉಪಮೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ನೆನೆದ ಮಣ್ಣು ಮೃದುವಾಗಿ ಚಿಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಇಲಿ ತೋಡಿ ರಂಧ್ರ ಮಾಡುವಂತೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಊತ, ಗುಳ್ಳೆಗಳು, ಕೀಟಗಳು ಮತ್ತು ನೋವುಂಟುಮಾಡುವ ಗಡ್ಡೆಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದೇಹದ ಪಾರ್ಥಿವ ಅಂಶ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ; ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಯೋಗ್ಯತೆ ಸಿಗದು—ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದದು, ನಶ್ವರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ. ಇದು ವೇನಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿನ ‘ಮಾತೃ-ಪಿತೃ ತೀರ್ಥ’ ಮಹಿಮೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ.
Shlokas
Verse 1
ययातिरुवाच । धर्मस्य रक्षकः कायो मातले चात्मना सह । नाकमेष न प्रयाति तन्मे त्वं कारणं वद
ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು— ಓ ಮಾತಲಿಯೇ, ಈ ದೇಹವು ಆತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಧರ್ಮರಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.
Verse 2
मातलिरुवाच । पंचानामपि भूतानां संगतिर्नास्ति भूपते । आत्मना सह वर्तंते संगत्या नैव पंच ते
ಮಾತಲಿ ಹೇಳಿದರು— ಓ ಭೂಪತೇ, ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾದ ಏಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಅವು ಆತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ; ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಅವು ಒಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 3
सर्वेषां तत्र संघातः कायग्रामे प्रवर्तते । जरया पीडिताः सर्वेः स्वंस्वं स्थानं प्रयांति ते
ಅಲ್ಲಿ ದೇಹಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಸಂಘಾತವು ಕಾರ್ಯನಿರತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜರೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಪೀಡಿತರಾದಾಗ ಅವರು ತಮತಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ.
Verse 4
यथा रसाधिका पृथ्वी महाराज प्रकल्पिता । रसैः क्लिन्ना ततः पृथ्वी मृदुत्वं याति भूपते
ಹೇ ಮಹಾರಾಜ! ಭೂಮಿ ರಸಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾದಂತೆ, ಆ ರಸಗಳಿಂದ ತೇವಗೊಂಡಾಗ, ಹೇ ಭೂಪತೇ, ಭೂಮಿ ಮೃದುತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತದೆ।
Verse 5
भिद्यते पिपीलिकाभिर्मूषिकाभिस्तथैव च । छिद्राण्येव प्रजायंते वल्मीकाश्च महोदराः
ಅದು ಇರುವೆಗಳಿಂದಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇಲಿಗಳಿಂದಲೂ ಭೇದಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ರಂಧ್ರಗಳೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯ ವಲ್ಮೀಕಗಳೂ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ।
Verse 6
तद्वत्काये प्रजायंते गंडमाला विचार्चिकाः । कृमिभिर्भिद्यमानश्च काय एष नरोत्तम
ಅದೇ ರೀತಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಗಂಡಮಾಲೆ ಮತ್ತು ವಿಚಾರ್ಚಿಕೆ (ಚರ್ಮವ್ಯಾಧಿ)ಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಹೇ ನರೋತ್ತಮ, ಈ ದೇಹವು ಕೃಮಿಗಳಿಂದ ಭೇದಿತವಾಗುತ್ತಾ ಕ್ಷಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।
Verse 7
गुल्मास्तत्र प्रजायंते सद्यः पीडाकरास्तदा । एभिर्दोषैः समायुक्तः कायोयं नहुषात्मज । कथं प्राणसमायोगाद्दिवं याति नरेश्वर
ಅಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವ ಗುಲ್ಮಗಳು (ಗಡ್ಡೆ/ಅರ್ಬುದ) ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಹೇ ನಹುಷಾತ್ಮಜ! ಇಂತಹ ದೋಷಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಈ ದೇಹವು, ಹೇ ನರೇಶ್ವರ, ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಬಲ್ಲದು?
Verse 8
काये पार्थिवभागोऽयं समानार्थं प्रतिष्ठितः । न कायः स्वर्गमायाति यथा पृथ्वी तथास्थितः
ದೇಹದಲ್ಲಿ ಈ ಪಾರ್ಥಿವ ಭಾಗವು ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ದೇಹವು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಭೂಮಿಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ।
Verse 9
एतत्ते सर्वमाख्यातं दोषौघैः पार्थिवस्य यः
ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಯಿತು—ದೋಷಸಮೂಹದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ರಾಜನ ವೃತ್ತಾಂತ।
Verse 65
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थ । माहात्म्ये पंचषष्टितमोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತ ‘ಮಾತಾಪಿತೃತೀರ್ಥ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಎಂಬ ಪಂಚಷಷ್ಟಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।