Adhyaya 62

Verse 1

विष्णुरुवाच । कुंडलस्याश्रमं गत्वा सत्यधर्म समाकुलम् । सुकर्माणं ततो दृष्ट्वा पितृमातृपरायणम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಸತ್ಯಧರ್ಮಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಡಲನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಸೇವೆಗೆ ಪರಾಯಣನಾದ ಸುಕರ್ಮನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು।

Verse 2

शुश्रूषंतं महात्मानं गुरूसत्यपराक्रमम् । महारूपं महातेजं महाज्ञानसमाकुलम्

ಅವನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೂಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಸತ್ಯಾಧಿಷ್ಠಿತ ಪರಾಕ್ರಮವಿರುವ ಗುರು; ಮಹಾರೂಪ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದವನು।

Verse 3

मातापित्रोः पदांते तमुपविष्टं ददर्श सः । महाभक्त्यान्वितं शांतं सर्वज्ञानमहानिधिम्

ಅವನು ಅವನನ್ನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಪಾದಾಂತದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವನಾಗಿ ಕಂಡನು—ಮಹಾಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಶಾಂತನಾದ, ಸರ್ವಜ್ಞಾನಗಳ ಮಹಾನಿಧಿ।

Verse 4

कुंडलस्यापि पुत्रेण सुकर्मणा महात्मना । आगतं पिप्पलं दृष्ट्वा द्वारदेशे महामतिम्

ಆಗ ಕುಂಡಲನ ಮಹಾತ್ಮ ಪುತ್ರನಾದ ಸುಕರ್ಮನು ದ್ವಾರಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮಹಾಮತಿ ಪಿಪ್ಪಲ ಮುನಿಯನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 5

आसनात्तूर्णमुत्थाय अभ्युत्थानं कृतं पुनः । आगच्छ त्वं महाभाग विद्याधर महामते

ಅವನು ಆಸನದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಮತ್ತೆ ಗೌರವದಿಂದ ಅಭ್ಯುತ್ಥಾನ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು—“ಬನ್ನಿ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಹೇ ವಿದ್ಯಾಧರ! ಹೇ ಮಹಾಮತೇ!”

Verse 6

आसनं पाद्यमर्घं च ददौ तस्मै महामतिः । निर्विघ्नोऽसि महाप्राज्ञ कुशलेन प्रवर्त्तसे

ಮಹಾಮತಿಯಾದವನು ಅವನಿಗೆ ಆಸನ, ಪಾದ್ಯ ಮತ್ತು ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ನೀನು ನಿರ್ವಿಘ್ನನಾಗಿರು; ಕುಶಲವಾಗಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗು.”

Verse 7

निरामयं च पप्रच्छ पिप्पलं तं समागतम् । यस्मादागमनं तेद्य तत्सर्वं प्रवदाम्यहम्

ಅವನು ಆಗಮಿಸಿದ ಪಿಪ್ಪಲನನ್ನು ಕುಶಲಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿದನು—“ನೀನು ಇಂದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು; ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 8

वर्षाणां च सहस्राणि त्रीणि यावत्त्वया तपः । तप्तमेव महाभाग सुरेभ्यः प्राप्तवान्वरम्

ಮೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನೀನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದೆಯೆ.

Verse 9

वश्यत्वं च त्वया प्राप्तं कामचारस्तथैव च । तेन मत्तो न जानासि गर्वमुद्वहसे वृथा

ನೀನು ವಶಪಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಪಡೆದಿದ್ದೀಯ. ಅದರಿಂದ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಗರ್ವವನ್ನು ಹೊರುತ್ತೀಯ.

Verse 10

दृष्ट्वा ते चेष्टितं सर्वं सारसेन महात्मना । ममाभिधानं कथितं मम ज्ञानमनुत्तमम्

ಮಹಾತ್ಮ ಸಾರಸನು ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು; ನನ್ನ ಅನುತ್ತಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದನು.

Verse 11

पिप्पल उवाच । योसौ मां सारसो विप्र सरित्तीरे प्रयुक्तवान् । सर्वं ज्ञानं वदेन्मां हि स तु कः प्रभुरीश्वरः

ಪಿಪ್ಪಲನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನದೀತೀರದಲ್ಲಿ ಸಾರಸರೂಪದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ, ನನ್ನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳಿಸಬೇಕೆಂದ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರ ಪ್ರಭು ಯಾರು?

Verse 12

सुकर्मोवाच । भवंतमुक्तवान्यो वै सरित्तीरे तु सारसः । ब्रह्माणं त्वं महाज्ञानं तं विद्धि परमेश्वरम्

ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಜ್ಞ! ನದೀತೀರದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಮಾತಾಡಿದ ಆ ಸಾರಸನು ಬ್ರಹ್ಮದೇವನೇ ಎಂದು ತಿಳಿ; ಅವನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

Verse 13

अन्यत्किं पृच्छसे ब्रूहि तमेवं प्रवदाम्यहम् । विष्णुरुवाच । एवमुक्तः स धर्मात्मा सुकर्मा नृपनंदन

“ಇನ್ನೇನು ಕೇಳುತ್ತೀ? ಹೇಳು; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪನಂದನ! ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಸುಕರ್ಮನು…

Verse 14

पिप्पल उवाच । त्वयि वश्यं जगत्सर्वमिति शुश्रुम भूतले । तन्मे त्वं कौतुकं विप्र दर्शयस्व प्रयत्नतः

ಪಿಪ್ಪಲನು ಹೇಳಿದರು—ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ: ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಆ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೋರಿಸು.

Verse 15

पश्य कौतुकमेवाद्य त्वं वश्यावश्यकारणम् । तमुवाच स धर्मात्मा सुकर्मा पिप्पलं प्रति

“ಇಂದು ಈ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡು—ವಶವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಅವಶವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ನೀನೇ.” ಎಂದು ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಸುಕರ್ಮನು ಪಿಪ್ಪಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 16

अथ सस्मार वै देवान्सुकर्मा प्रत्ययाय वै । इंद्राद्या लोकपालाश्च देवाश्चाग्निपुरोगमाः

ಅನಂತರ ಸುಕರ್ಮನು ದೃಢೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಸಹಾಯಾರ್ಥವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು—ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನೂ, ಅಗ್ನಿ-ಪುರೋಗಮರಾದ ದೇವಗಣವನ್ನೂ।

Verse 17

समागताः समाहूता नाना विद्याधरास्तथा । सुकर्माणं ततः प्रोचुर्देवाश्चाग्निपुरोगमाः

ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾನಾವಿಧ ವಿದ್ಯಾಧರರು ಸೇರಿದರು; ನಂತರ ಅಗ್ನಿ-ಪುರೋಗಮರಾದ ದೇವರುಗಳು ಸುಕರ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 18

कस्मात्स्मृतास्त्वया विप्र ततोर्थकारणं वद । सुकर्मोवाच । अयमेष सुसंप्राप्तो विद्याधरो हि पिप्पलः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು, “ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನೀನು ಅವನನ್ನು ಏಕೆ ಸ್ಮರಿಸಿದೆ? ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು.” ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು, “ಇವನೇ ವಿದ್ಯಾಧರ ಪಿಪ್ಪಲನು ಈಗ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 19

मामेवं भाषते विप्र वश्यावश्यत्वकारणम् । प्रत्ययार्थं समाहूता अस्यैव च महात्मनः

ಹೇ ವಿಪ್ರ, ವಶ್ಯ-ಅವಶ್ಯತ್ವದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದೇ ಮಹಾತ್ಮನು ದೃಢೀಕರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।

Verse 20

स्वंस्वं स्थानं प्रगच्छध्वमित्युवाच सुरान्प्रति । तमूचुस्ते ततो देवाः सुकर्माणं महामतिम्

ಅವನು ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, “ನೀವು ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ಆ ದೇವರುಗಳು ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಸುಕರ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 21

अस्माकं दर्शनं व्रिप्र न मोघं जायते वरम् । वरं वरय भद्रं ते मनसा यद्धिरोचते

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಮ್ಮ ದರ್ಶನವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು.

Verse 22

तत्ते दद्मो न संदेहस्त्वेवमूचुः सुरोत्तमाः । भक्त्या प्रणम्य तान्देवान्ययाचे स द्विजोत्तमः

“ಅದೇ ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆವು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

Verse 23

अचलां दत्त देवेंद्रा सुःभक्तिं भावसंयुताम् । मातापित्रोश्च मे नित्यं तद्वै वरमनुत्तमम्

ಹೇ ದೇವೇಂದ್ರ, ಭಾವಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಅಚಲ ಸುವಿಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಮಾತಾಪಿತರ ನಿತ್ಯ ಸೇವೆ ನಡೆಯಲಿ—ಇದೇ ಅನುತ್ತಮ ವರ.

Verse 24

पिता मे वैष्णवं लोकं प्रयात्वेतद्वरोत्तमम् । तद्वन्माता च देवेशा वरमन्यं न याचये

ನನ್ನ ತಂದೆ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವಂತಾಗಲಿ—ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ತಾಯಿಯೂ, ಹೇ ದೇವೇಶ, ಅದೇ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ; ನಾನು ಬೇರೆ ವರ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 25

देवा ऊचुः । पितृभक्तोसि विप्रेंद्र भक्त्या तव वयं द्विज । सुकर्मञ्छ्रूयतां वाक्यं प्रीत्या युक्ता सदैव ते

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ನೀನು ಪಿತೃಭಕ್ತನು. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯುಕ್ತ ನಮ್ಮ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು—ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ.

Verse 26

एवमुक्त्वा गता देवाः स्वर्लोकं नृपनंदन । सर्वमैश्वर्यमेतेन तस्याग्रे परिदर्शितम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ದೇವರುಗಳು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು, ಹೇ ನೃಪನಂದನ. ಅವನು ಅವನ ಮುಂದೆಯೇ ಸಮಸ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯ-ವೈಭವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 27

दृष्टं तु पिप्पलेनापि कौतुकं च महाद्भुतम् । तमुवाच स धर्मात्मा पिप्पलं कुंडलात्मजम्

ಪಿಪ್ಪಲನೂ ಕೂಡ ನೋಡಲು ಅತಿಶಯವಾದ ಮಹಾದ್ಭುತ ಕೌತುಕವನ್ನು ಕಂಡನು. ಆಗ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಕುಂಡಲಪುತ್ರನಾದ ಪಿಪ್ಪಲನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 28

अर्वाचीनं त्विदं रूपं पराचीनं च कीदृशम् । प्रभावमुभयोश्चैव वदस्व वदतां वर

ಈ ರೂಪವು ನಂತರದದ್ದಾದರೆ, ಮುಂಚಿನ ರೂಪವು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಎರಡರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನೂ ಹೇಳು; ಹೇ ವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ವಿವರಿಸು.

Verse 29

सुकर्मोवाच । पराचीनस्य रूपस्य लिंगमेव वदामि ते । येनलोकाः प्रमोदंते इंद्राद्याः सचराचराः

ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಪರಾತ್ಪರ ರೂಪದ ಲಿಂಗ (ಚಿಹ್ನ)ವನ್ನೇ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ಇಂದ್ರಾದಿಗಳೊಡನೆ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳು ಹರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 30

अयमेव जगन्नाथः सर्वगो व्यापकः प्रभुः । अस्य रूपं न दृष्टं हि केनाप्येव हि योगिना

ಅವನೇ ಜಗನ್ನಾಥನು—ಸರ್ವತ್ರಗಾಮಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ, ಪರಮ ಪ್ರಭು. ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವ ಯೋಗಿಯೂ ಅವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ.

Verse 31

श्रुतिरेव वदत्येवं तं वक्तुं शंकितेव सा । अपाणिपादनासश्च अकर्णो मुखवर्जितः

ಶ್ರುತಿಯೇ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ—ಆದರೂ ಅವನನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಅವಳು ಸಂಶಯಿಸುವಂತಿದೆ: ಅವನು ಕೈ-ಕಾಲು-ಮೂಗುಗಳಿಲ್ಲದವನು, ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲದವನು, ಮುಖವರ್ಜಿತನು।

Verse 32

सर्वं पश्यति वै कर्म कृतं त्रैलोक्यवासिनाम् । तेषामुक्तमकर्णश्च स शृणोति सुसाक्ष्यदः

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಾಸಿಗಳು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ—ಅವನು ಪರಮ ಸಾಕ್ಷಿ, ಸತ್ಯಸಾಕ್ಷ್ಯದಾತ।

Verse 33

गतिहीनो व्रजेत्सोपि स हि सर्वत्र दृश्यते । पाणिहीनोपि गृह्णाति पादहीनः प्रधावति

ಗತಿಯಿಲ್ಲದವನಾದರೂ ಅವನು ಸಾಗುತ್ತಾನೆ—ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಕೈಗಳಿಲ್ಲದರೂ ಅವನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಕಾಲಿಲ್ಲದರೂ ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

सर्वत्र दृश्यते विप्र व्यापकः पादवर्जितः । यं न पश्यंति देवेंद्रा मुनयस्तत्त्वदर्शिनः

ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ—ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾದವರ್ಜಿತನು; ಆದರೂ ದೇವೇಂದ್ರರೂ ತತ್ತ್ವದರ್ಶಿ ಮುನಿಗಳೂ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲಾರರು।

Verse 35

स च पश्यति तान्सर्वान्सत्यासत्यपदे स्थितान् । व्यापकं विमलं सिद्धं सिद्धिदं सर्वनायकम्

ಮತ್ತು ಸತ್ಯ-ಅಸತ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ, ವಿಮಲ, ನಿತ್ಯಸಿದ್ಧ—ಸಿದ್ಧಿದಾತ, ಸರ್ವನಾಯಕ।

Verse 36

यं जानाति महायोगी व्यासो धर्मार्थकोविदः । तेजोमूर्तिः स चाकाशमेकवर्णमनंतकम्

ಧರ್ಮಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ ಮಹಾಯೋಗಿ ವ್ಯಾಸನು ಯಾರನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವನೋ—ಅವನೇ ಶುದ್ಧ ತೇಜೋಮೂರ್ತಿ; ಏಕವರ್ಣವಾದ ಅನಂತ ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪನು.

Verse 37

तदेतन्निर्मलं रूपं श्रुतिराख्याति निश्चितम् । व्यासश्चैव हि जानाति मार्कंडेयश्च तत्पदम्

ಶ್ರುತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇದೇ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಲ, ನಿಷ್ಕಳಂಕವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಸನು ಅದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ; ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನೂ ಆ ಪರಮಪದವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ.

Verse 38

अर्वाचीनं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः । यदा संहृत्य भूतात्मा स्वयमेकः प्रगच्छति

ಈಗ ಮುಂದಿನದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳು. ದೇಹಧಾರಿ ಆತ್ಮನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿ, ತಾನೇ ಒಬ್ಬನಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

अप्सु शय्यां समास्थाय शेषभोगासनस्थितः । तमाश्रित्य स्वपित्येको बहुकालं जनार्दनः

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿ, ಶೇಷನಾಗನ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಆಸನವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಜನಾರ್ದನನು ಒಬ್ಬನೇ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

Verse 40

जलांधकारसंतप्तो मार्कंडेयो महामुनिः । स्थानमिच्छन्स योगात्मा निर्विण्णो भ्रमणेन सः

ಜಲಮಯ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಮಹಾಮುನಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು, ಯೋಗನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಸಂಚಾರದಿಂದ ಬೇಸತ್ತು ಒಂದು ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಯಸಿದನು.

Verse 41

भ्रममाणः स ददृशे शेषपर्यंकशायिनम् । सूर्यकोटिप्रतीकाशं दिव्याभरणभूषितम्

ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಅವನು ಶೇಷಪರ್ಯಾಂಕದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿರುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡನು—ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತ।

Verse 42

दिव्यमाल्यांबरधरं सर्वव्यापिनमीश्वरम् । योगनिद्रा गतं कांतं शंखचक्रगदाधरम्

ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಸರ್ವವ്യാപಿ ಈಶ್ವರನು—ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಕಾಂತನಾಗಿ—ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಧಾರಿ।

Verse 43

एका नारी महाभागा कृष्णांजनचयोपमा । दंष्ट्राकरालवदना भीमरूपा द्विजोत्तम

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸ್ತ್ರೀ ಇದ್ದಳು—ಕೃಷ್ಣಾಂಜನರಾಶಿಯಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ; ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಕರಾಳಮುಖವಳಾಗಿ, ಭೀಮರೂಪಿಣಿ।

Verse 44

तयोक्तोसौ मुनिश्रेष्ठो मा भैरिति महामुनिः । पद्मपत्रं सुविस्तीर्णं पंचयोजनमायतम्

ಅವರ ಮಾತಿಗೆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾಮುನಿ “ಭಯಪಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಐದು ಯೋಜನ ಉದ್ದದ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಾಲವಾದ ಪದ್ಮಪತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು।

Verse 45

तस्मिन्पत्रे महादेव्या मार्कण्डेयो निवेशितः । केशवे सति सुप्तेपि नास्त्यत्र च भयं तव

ಆ ಪದ್ಮಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಹಾದೇವಿಯು ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದಳು. ಕೇಶವನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 46

तामुवाच स योगींद्र का त्वं भवसि भामिनि । अस्मिन्विनिर्जिते चैका भवती परिबृंहिता

ಅಂದು ಯೋಗೀಂದ್ರನು ಅವಳಿಗೆ ಕೇಳಿದನು—“ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ನೀನು ಯಾರು? ಈ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಒಬ್ಬಳಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ವಿಕಸಿಸಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ.”

Verse 47

पृष्टैवं मुनिना देवी सादरं प्राह भूसुर । नागभोगांकपर्यंके स यः स्वपिति केशवः

ಮುನಿಯು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ದೇವಿ ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಭೂಸುರ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ), ಸರ್ಪಭೋಗಗಳ ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವವನು—ಆ ಕೇಶವನು.”

Verse 48

अस्याहं वैष्णवी शक्तिः कालरात्रिरिहोच्यते । मामेवं विद्धि विप्रेंद्र सर्वमायासमन्विताम्

ನಾನು ಅವನ ವೈಷ್ಣವೀ ಶಕ್ತಿ; ಇಲ್ಲಿ ‘ಕಾಲರಾತ್ರಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ತಿಳಿ—ಸರ್ವ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ.

Verse 49

महामाया पुराणेषु जगन्मोहाय कथ्यते । इत्युक्त्वा सा गता देवी अंतर्धानं हि पिप्पलः

ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ‘ಮಹಾಮಾಯಾ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಮಹಾಶಕ್ತಿ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವಿ ಹೊರಟುಹೋಗಿ, ಪಿಪ್ಪಲ (ಅಶ್ವತ್ಥ) ಮರದ ಬಳಿ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು.

Verse 50

देव्यामनुगतायां तु मार्कंडेयस्य पश्यतः । तस्य नाभ्यां समुत्पन्नं पंकजं हाटकप्रभम्

ದೇವಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಭೆಯ ಕಮಲವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 51

तस्माज्जज्ञे महातेजा ब्रह्मा लोकपितामहः । तस्माद्विजज्ञिरे लोकाः सर्वे स्थावरजंगमाः

ಅವನಿಂದಲೇ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನು, ಜನಿಸಿದನು. ಮತ್ತು ಅವನಿಂದಲೇ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು—ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮ ಸಮೇತವಾಗಿ—ಪ್ರಕಟವಾದವು.

Verse 52

इंद्राद्या लोकपालाश्च देवाश्चाग्निपुरोगमाः । अर्वाचीनं स्वरूपं तु दर्शितं हि मया नृप

ಹೇ ನೃಪ! ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ-ಪ್ರಮುಖ ದೇವಗಣ—ಅವರ ಪ್ರಸ್ತುತ (ಪ್ರಕಟ) ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನಗೆ ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 53

अर्वाचीनस्वरूपोयं पराचीनो निराश्रयः । यदा स दर्शयेत्कायं कायरूपा भवंति ते

ಇದು ಪ್ರಕಟ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಂತರದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಸ್ವತಃ ಆದ್ಯವೂ ನಿರಾಶ್ರಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ, ಅವರೂ ದೇಹರೂಪಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 54

ब्रह्माद्याः सर्वलोकाश्च अर्वाचीना हि पिप्पल । अर्वाचीना अमी लोका ये भवंति जगत्त्रये

ಹೇ ಪಿಪ್ಪಲ! ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೆಳಗಿರುವವು (ಅರ್ವಾಚೀನ). ತ್ರಿಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಈ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೆಳಗೇ ಇವೆ.

Verse 55

पराचीनः स भूतात्मा यं सुपश्यंति योगिनः । मोक्षरूपं परं स्थानं परब्रह्मस्वरूपकम्

ಆ ಭೂತಾತ್ಮ (ಅಂತರಾತ್ಮ) ಬಾಹ್ಯಾಭಿಮುಖತೆಯಿಂದ ಪರಾವೃತ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಯೋಗಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ—ಅದೇ ಮೋಕ್ಷಸ್ವರೂಪ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ, ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪವೇ.

Verse 56

अव्यक्तमक्षरं हंसं शुद्धं सिद्धिसमन्वितम् । पराचीनस्य यद्रूपं विद्याधर तवाग्रतः

ಅವ್ಯಕ್ತ, ಅಕ್ಷಯ ಹಂಸ—ಶುದ್ಧವೂ ಸಿದ್ಧಿಸಮನ್ವಿತವೂ ಆದ—ಪರಾಚೀನನ ಆ ರೂಪವೇ, ಹೇ ವಿದ್ಯಾಧರ, ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 57

सर्वमेव मया ख्यातमन्यत्किं ते वदाम्यहम् । पिप्पल उवाच । कस्मादेतन्महाज्ञानमुद्भूतं तव सुव्रत

“ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದೆ; ಇನ್ನೇನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಿ?” ಪಿಪ್ಪಲನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಸುವ್ರತ, ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಈ ಮಹಾಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ?”

Verse 58

अर्वाचीनगतिं विद्वान्पराचीनगतिं तथा । त्रैलोक्यस्य परं ज्ञानं त्वय्येवं परिवर्तते

ಹೇ ವಿದ್ಯಾವಂತನೇ, ಅಗ್ರಗತಿಯನ್ನೂ ಪ್ರತಿಗತಿಯನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಹೀಗೆ ಪರಿಭ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 59

तपसो नैव पश्यामि परां निष्ठां हि सुव्रत । यजनंयाजनंतीर्थंतपोवाकृतवानसि

ಹೇ ಸುವ್ರತ, ತಪಸ್ಸಿನ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿನ ಪರಮ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ—ನೀನು ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿದೆ, ಇತರರಿಗೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿಸಿದೆ, ತೀರ್ಥಸೇವನೆ ಮಾಡಿದೆ, ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿದೆ.

Verse 60

तत्प्रभावं वदस्वैवं केन ज्ञानं तवाखिलम् । सुकर्मोवाच । तप एव न जानामि न कृतं कायशोषणम्

“ಇದರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೇಳು—ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ನಿನಗೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜ್ಞಾನ ದೊರಕಿತು?” ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—“ನನಗೆ ತಪಸ್ಸೇ ತಿಳಿಯದು; ದೇಹವನ್ನು ಒಣಗಿಸುವಂತಹ ಕಾಯಕ್ಲೇಶವನ್ನೂ ನಾನು ಮಾಡಿಲ್ಲ.”

Verse 61

यजनं याजनं वापि न जाने तीर्थसाधनम् । न मया साधितं ध्यानं पुण्यकालं सुकर्मजम्

ನನಗೆ ಯಜನ ಮಾಡುವುದೂ ತಿಳಿಯದು, ಇತರರಿಗಾಗಿ ಯಾಜನ ನಡೆಸುವುದೂ ತಿಳಿಯದು, ತೀರ್ಥಸಾಧನೆಯ ವಿಧಾನವೂ ತಿಳಿಯದು. ನಾನು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಲ್ಲ; ಸತ್ಕರ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಪುಣ್ಯಕಾಲವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿಲ್ಲ।

Verse 62

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातृपितृतीर्थ । माहात्म्ये द्विषष्टितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ‘ಮಾತೃ-ಪಿತೃತೀರ್ಥ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ಎಂಬ ಅರವತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 63

पादप्रक्षालनं पुण्यं स्वयमेव करोम्यहम् । अंगसंवाहनं स्नानं भोजनादिकमेव च

ನಿಮ್ಮ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನ ಪುಣ್ಯ—ಅದನ್ನು ನಾನೇ ಸ್ವಯಂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಂಗಸಂವಾಹನ, ಸ್ನಾನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಭೋಜನಾದಿ ಸೇವೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 64

त्रिकालेध्यानसंलीनः साधयामि दिनेदिने । पादोदकं तयोश्चैव मातापित्रोर्दिनेदिने

ದಿನದ ಮೂರು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಇಬ್ಬರ ಪಾದೋದಕವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿ/ಪಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 65

भक्तिभावेन विंदामि पूजयामि सुभावतः । गुरू मे जीवमानौ तु यावत्कालं हि पिप्पल

ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಶುಭಭಾವದಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ಪಿಪ್ಪಲ! ನನ್ನ ಗುರುಗಳು ಜೀವಂತಿರುವವರೆಗೆ—ಹೌದು, ಕಾಲ ಇರುವವರೆಗೆ—

Verse 66

तावत्कालं हि मे लाभो ह्यतुलश्च प्रजायते । त्रिकालं पूजयाम्येतौ शुद्धभावेन चेतसा

ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಅತುಲವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಲಾಭ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧಭಾವದಿಂದ, ನಿರ್ಮಲಚಿತ್ತದಿಂದ ನಾನು ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ತ್ರಿಕಾಲ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 67

स्वच्छंदलीलासंचारी वर्ताम्येव हि पिप्पल । किं मे चान्येन तपसा किं मे कायस्य शोषणैः

ಓ ಪಿಪ್ಪಲ! ನಾನು ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಲೀಲಾಭಾವದಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಬೇರೆ ತಪಸ್ಸೇನು ಬೇಕು? ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುವುದೇನು ಅಗತ್ಯ?

Verse 68

किं मे सुतीर्थयात्राभिरन्यैः पुण्यैश्च सांप्रतम् । मखानामेव सर्वेषां यत्फलं प्राप्यते द्विज

ಓ ದ್ವಿಜ! ಈಗ ನನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳಾಗಲಿ ಇತರ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳಾಗಲಿ ಏಕೆ, ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ?

Verse 69

तत्फलं तु मया दृष्टं पितुः शुश्रूषणादपि । मातुः शुश्रूषणं तद्वत्पुत्राणां गतिदायकम्

ಆ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ತಂದೆಯ ಸೇವೆಯಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿಯ ಸೇವೆಯೂ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 70

सर्वकर्मसुसर्वस्वं सारभूतं जगत्रये । पुत्रस्य जायते लोको मातुः शुश्रूषणादपि

ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಸಾರವೂ ಸರ್ವಸ್ವವೂ—ತಾಯಿಯನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುಶ್ರೂಷಿಸಿದರೂ ಪುತ್ರನು ಶುಭಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 71

पितुः शुश्रूषणे तद्वन्महत्पुण्यं प्रजायते । तत्र गंगा गयातीर्थं तत्र पुष्करमेव च

ತಂದೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿದರೂ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಪುಣ್ಯವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸೇವೆಯಲ್ಲೇ ಗಂಗಾ, ಗಯಾ-ತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಕರ—ಎಲ್ಲವೂ ಸಮಾಹಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 72

यत्र मातापिता तिष्ठेत्पुत्रस्यापि न संशयः । अन्यानि तत्र तीर्थानि पुण्यानि विविधानि च

ಎಲ್ಲಿ ತಾಯಿತಂದೆಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಲ್ಲಿ—ಪುತ್ರನಿಗೂ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಅದೇ ಸ್ಥಳ ತೀರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವಿಧದ ಇತರ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ.

Verse 73

भवंत्येतानि पुत्रस्य पितुः शुश्रूषणादपि । पितुः शुश्रूषणात्तस्य दानस्य तपसः फलम्

ಈ ಎಲ್ಲ ಪುಣ್ಯಗಳು ಪುತ್ರನಿಗೆ ತಂದೆಯ ಶುಶ್ರೂಷೆಯಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಪಿತೃಸೇವೆಯಿಂದ ಅವನು ದಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 74

सत्पुत्रस्य भवेद्विप्र अन्य धर्मः श्रमायते । पितुः शुश्रूषणात्पुण्यं पुत्रः प्राप्नोत्यनुत्तमम्

ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಸತ್ಪುತ್ರನಿಗೆ ಇತರ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳು ಕೇವಲ ಶ್ರಮಮಾತ್ರವಾಗುತ್ತವೆ. ತಂದೆಯ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಶುಶ್ರೂಷೆಯಿಂದ ಪುತ್ರನು ಅನುತ್ತಮ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 75

स्वकर्मणस्तु सर्वस्वमिहैव च परत्र च । जीवमानौ गुरूत्वेतौ स्वमातापितरौ तथा

ಸ್ವಕರ್ಮವೇ ಮನುಷ್ಯನ ಸರ್ವಸ್ವ—ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ. ತಾಯಿತಂದೆಗಳು ಜೀವಂತಿರುವವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಗುರುಗಳೆಂದುಲೇ ಭಾವಿಸಬೇಕು.

Verse 76

शुश्रूषते सुतो भूत्वा तस्य पुण्यफलं शृणु । देवास्तस्यापि तुष्यंति ऋषयः पुण्यवत्सलाः

ವಿಧೇಯನಾಗಿ ಸೇವಾಪರನಾದ ಪುತ್ರನ ಪుణ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು. ಅವನಿಂದ ದೇವತೆಗಳೂ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಧರ್ಮಪ್ರಿಯ ಋಷಿಗಳೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 77

त्रयोलोकास्तु तुष्यंति पितुः शुश्रूषणादिह । मातापित्रोस्तु यः पादौ नित्यमेव हि क्षालयेत्

ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೇ ತಂದೆಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದರೆ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರು ನಿತ್ಯ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಅವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೃಪ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 78

तस्य भागीरथीस्नानमहन्यहनि जायते । पुण्यैर्मिष्टान्नपानैर्यः पितरं मातरं तथा

ಪുണ್ಯಮಯ ಮಿಷ್ಟಾನ್ನಪಾನಗಳಿಂದ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸುವವನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಭಾಗೀರಥಿಯಲ್ಲಿ (ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ) ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 79

भक्त्या भोजयते नित्यं तस्य पुण्यं वदाम्यहम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं पुत्रस्य जायते

ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (ಅತಿಥಿ/ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ಭೋಜನ ನೀಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪുണ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಅವರ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 80

तांबूलैश्छादनैश्चैव पानैश्चाशनकैस्तथा । भक्त्या चान्नेन पुण्येन गुरू येनाभिपूजितौ

ತಾಂಬೂಲ, ವಸ್ತ್ರ, ಪಾನೀಯ, ಆಹಾರ—ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪുണ್ಯಮಯ ಅನ್ನದಿಂದ—ಯಾವುದರಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಗುರುಗಳು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 81

सर्वज्ञानी भवेत्सोपि यशःकीर्तिमवाप्नुयात् । मातरं पितरं दृष्ट्वा हर्षात्संभाषयेत्सुतः

ಅವನು ಸಹ ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗಿ ಯಶಸ್ಸು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಪುತ್ರನು ಹರ್ಷದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂಭಾಷಿಸಬೇಕು.

Verse 82

निधयस्तस्य संतुष्टास्तस्य गेहे वसंति ते । गावः सौहृद्यमायांति पुत्रस्य सुखदाः सदा

ಸಂತೃಪ್ತಿಯಾದ ನಿಧಿಗಳು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ. ಹಸುಗಳು ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಅವನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಸದಾ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.