Adhyaya 57
The Tale of Sukalā: Illusion, Desire, and the Testing of a Chaste Wife (within the Vena Cycle)
ಭೂಮಿಖಂಡದ ವೇನ-ಪ್ರಸಂಗಧಾರೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸುಕಲಾ ಎಂಬ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಕಾಮದ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಷ್ಣು ಹೇಳುವಂತೆ ಭೂಮಿ ಕ್ರೀಡಾವಶಾತ್ ಸತೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸಾಧ್ವಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ; ಸುಕಲಾ ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ತ್ರೀಯ ಪರಮ ಭಾಗ್ಯ ಪತಿಯೇ, ಅವನೇ ಆಶ್ರಯ’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿವಿಯೋಗದಿಂದ ಅವಳ ವಿಲಾಪ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಜೊತೆಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ‘ಪತಿ = ಸ್ತ್ರೀಭಾಗ್ಯ’ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವೂ ಉಚ್ಚರಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಕಥೆ ನಂದನವನದಂತೆಯೇ ದೀಪ್ತ ಅರಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಹರ ತೀರ್ಥದ ಕಡೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮಾಯೆ ಸುಕಲೆಯನ್ನು ಭೋಗಸಮೃದ್ಧ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಕಾಮ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕಾಮನು ಸ್ಮರಣೆ, ರೂಪಕಲ್ಪನೆ, ಮನೋನಿವೇಶದಿಂದ ಆಸೆ ಹೇಗೆ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತದೆ, ರೂಪಾಂತರ ಧರಿಸಿ ಹೇಗೆ ಮೋಹ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕುಸುಮಾಯುಧ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮೇಲೆ ಬಾಣ ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗುವಾಗ, ಕಾಮಪ್ರಲೋಭನ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯದ ನೈತಿಕ ಸಂಘರ್ಷ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
Shlokas
Verse 1
विष्णुरुवाच । क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः । तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या
ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಕ್ರೀಡಾರ್ಥವಾಗಿ ಸತಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಧರಾ (ಭೂಮಿ) ತನ್ನ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಆ ಸುಂದರ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮನೆಯತ್ತ ಹೋದಳು. ಅವಳು ಬಂದಾಗ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪಯುಕ್ತಳಾದ ಆ ಧನ್ಯಸ್ತ್ರೀ ಗೌರವದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।
Verse 2
वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य । मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्
ಅತಿಪುಣ್ಯವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಳು ಕ್ರೀಡಾಭಾವದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಸುಕಲಾಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ನಂತರ ಆ ಸತಿ—ಮಾಯಾನುಗನೂ ವಿಶ್ವವಿಮೋಹಕನೂ ಆದ ಅವನಿಗೆ—ಸತ್ಯಪ್ರಮಾಣಯುಕ್ತ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಿದಳು।
Verse 3
ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः । त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः
ನನ್ನ ಪತಿಯೂ ಬಲವಂತನು, ಗುಣಜ್ಞನು, ಧೀರನು, ವಿದ್ಯಾವಂತನು, ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನು. ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಆ ಪುಣ್ಯವಂತನು ಹೆಚ್ಚು ಪಾಪಿಗಳ ನಡುವೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಓ ನಾಥ, ಓ ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿ, ಕೇಳು—ಅವನೇ ನನ್ನ ರಕ್ಷಕನು.
Verse 4
वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् । संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः
ಸ್ತ್ರೀಸಹಜ ಸರಳ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಸುಕಲಾ ಹೇಳಿದ ಪುಣ್ಯವಚನಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿ, (ಅವಳು) ಅವಳ ಶುದ್ಧಭಾವವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ ಹೀಗೆಂದಳು—“ಓ ಸುಂದರಿ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ನಾಥನು ಏಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ?”
Verse 5
विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः । ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे
ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಈಗ ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಸುವರ್ತನ ವಿಷಯವೆಲ್ಲ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳು. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲನು. ನೀನು ಸಖಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ.
Verse 6
क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य । अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि
ಕ್ರೀಡಾ ಹೇಳಿದಳು—“ಪ್ರಿಯೆ, ಕೇಳು, ಇದು ಸತ್ಯ: ನನ್ನ ಪತಿಯ ಚರಿತ್ರೆ-ಸ್ವಭಾವ ಹೀಗಿದೆ—ಅವನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೋ, ನಾನು ಸದಾ ಅವರತ್ತವೇ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಯಾರನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ, ಅವರನ್ನು ನಾನು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”
Verse 7
कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि । एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि
ಓ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಕರ್ತೃ—ನನ್ನ ಸುವರ್ತ—ನ ಅತಿಪುಣ್ಯವಾದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕಾಂತಶೀಲೆಯಾಗಿ, ಅವನ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅವನನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 8
मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते । यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्
ಇದು ನನ್ನ ಪೂರ್ವಕರ್ಮದ ವಿಪಾಕ; ಈಗಲೇ ಫಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಭರ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಈ ದುರ್ದೈವಿನಿಯಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ।
Verse 9
सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च । पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः
ಸಖಿ, ನಾನು ಇನ್ನು ಜೀವವನ್ನೂ, ನನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನೂ ಧರಿಸಲಾರೆ; ಪತಿಹೀನರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ—ವಿಧಿ ಎಷ್ಟು ನಿರ್ದಯ!
Verse 10
रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा । नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते
ರೂಪ, ಶೃಂಗಾರ, ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಸುಖ, ಸಂಪತ್ತು—ಇವೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀಯರದು; ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭರ್ತನೇ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ।
Verse 11
तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा । सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा
ಅವಳು ಆಗ ಕ್ರೀಡೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿ, ಅದರ ಸತ್ಯಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅದನ್ನು ನಿಜವಾದ ಮಾತೆಂದು ಭಾವಿಸಿದಳು।
Verse 12
विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता । तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः
ಪತಿಯನ್ನು ದೇವತೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ವಿಶ್ವಾಸಿನಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸುಕಲಾಳಿಗೆ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಹಾಗೂ ಚೇಷ್ಠೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲವೂ ಹೇಳಿದನು।
Verse 13
समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः । यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः
ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನನ್ನ ಪೂರ್ವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು—ನನ್ನ ಪತಿ ಪುಣ್ಯಸಾಧನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೇಗೆ ಹೊರಟನೋ।
Verse 14
आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि । बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता
“ಓ ದೃಢಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ತ್ರೀಯೇ! ಸ್ವದುಃಖ, ಸತ್ಯವಚನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸು—ಇವೇ ಮಾರ್ಗ.” ಎಂದು ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಪತಿವ್ರತೆ ಅವನಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದಳು।
Verse 15
सूत उवाच । एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति । सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्
ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಒಮ್ಮೆ ಅವಳು ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಸುಕಲಾಳಿಗೆ, “ಸಖಿ, ನೋಡು; ಈ ಸೌಮ್ಯ ವನವು ದಿವ್ಯ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು।
Verse 16
तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् । नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्
ಅಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪುಣ್ಯದ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು. ನಾನಾ ವಳ್ಳಿಗಳ ವಿತಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅದು ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 17
आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने । समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा
“ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ! ಪುಣ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾವೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು.” ಎಂದು ಕೇಳಿ ಸುಕಲಾ ಆಗ ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟಳು।
Verse 18
प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा । सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्
ಅವಳು ನಂದನವನದಂತೆ ದಿವ್ಯವಾದ ಆ ವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು—ಸರ್ವ ಋತುಗಳ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ, ನೂರಾರು ಕೋಗಿಲೆಗಳ ಮಧುರ ನಾದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು।
Verse 19
गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि । कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्
ಆ ವನವು ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರ ನಾದಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು—ಮಧುಕರರೂ ಹಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ; ಪುಣ್ಯ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಜನದಿಂದ ಅದು ಶುಭಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು।
Verse 20
चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् । सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै
ಚಂದನಾದಿ ಸುಗಂಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅದು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮಧುರ ಸೌರಭದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಮಾಧವಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಧವನು ಅದನ್ನು ಸರ್ವಭೋಗಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ್ದನು।
Verse 21
रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् । तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्
ಆ ವನವು ಮೋಹನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ರಚಿತವಾಗಿದ್ದು, ಸುಕಲೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವಳು ಆ ಸರ್ವಾನಂದಕರ, ಸರ್ವಮೋಹನ ವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।
Verse 22
ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति । वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर
ಜನೇಶ್ವರನು ಆ ಪುಣ್ಯಮಯ, ಸುಖಪ್ರದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು; ಯಾವುದೇ ಮಾಯಾಭಾವವನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಆ ದಿವ್ಯ ವನವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ಮುಂದುವರಿದನು।
Verse 23
शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः । तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः
ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೂ ಆಗಮಿಸಿದನು; ಆ ದೂತಿಕೆಯೊಡನೆ ಕಾಮದೇವನೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡನು.
Verse 24
सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः । काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता
ಸರ್ವಭೋಗಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ, ಕಾಮಲೀಲೆಯಿಂದ ಆಕೂಲಗೊಂಡು, ಅವನು ಕಾಮದೇವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ—“ಆ ಸೂಕುಲಾ ಕನ್ಯೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
Verse 25
प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् । मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ
ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಕ್ರೀಡೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹರಿಸು. ಮಾಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಕ್ರೀಡೆಯು ಅವಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕರೆತಂದಿದ್ದಾಳೆ.
Verse 26
पौरुषं दर्शयाद्यैव यद्यस्ति कुरु निश्चितम् । काम उवाच । आत्मरूपं दर्शयस्व चतुरं लीलयान्वितम्
ಇಂದೇ ನಿನ್ನ ಪೌರುಷವನ್ನು ತೋರಿಸು; ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಮಾಡು. ಕಾಮನು ಹೇಳಿದನು—“ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸು—ಚತುರನಾಗಿ ಲೀಲಾಯುಕ್ತವಾಗಿ।”
Verse 27
येनाहं प्रहराम्येतां पंचबाणैः सहस्रदृक् । इंद्र उवाच । क्वास्ते ते पौरुषं मूढ येन लोकं विडंबसे
ಸಹಸ್ರದೃಕ್ (ಇಂದ್ರ) ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಪಂಚಬಾಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಹರಿಸುವಂತೆ.” ಆಗ ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಮೂಢಾ! ಲೋಕವನ್ನು ವಿದಂಬಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪೌರುಷ ಎಲ್ಲಿ ಇದೆ?”
Verse 28
ममाधारपरोभूत्वा योद्धुमिच्छसि सांप्रतम् । काम उवाच । तेनापि देवदेवेन महादेवेन शूलिना
ಕಾಮನು ಹೇಳಿದನು— 'ನನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಈಗ ನೀನು ಯುದ್ಧಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆ ದೇವಾಧಿದೇವನಾದ ತ್ರಿಶೂಲಪಾಣಿ ಮಹಾದೇವನಿಂದಲೂ (ನಾನು ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ).'
Verse 29
पूर्वमेव हृतं रूपं ममकायो न विद्यते । इच्छाम्यहं यदा नारीं हंतुं शृणुष्व सांप्रतम्
ನನ್ನ ರೂಪವು ಮೊದಲೇ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ನನಗೆ ಸ್ವಂತ ಶರೀರವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾನು ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು (ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು) ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ, ಈಗ ಕೇಳು.
Verse 30
पुंसां कायं समाश्रित्य आत्मरूपं प्रदर्शये । पुमांसं वा सहस्राक्ष नार्याः कार्यं समाश्रये
ಪುರುಷರ ದೇಹವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಥವಾ ಎಲೈ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನೇ, ಪುರುಷನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
Verse 31
पूर्वदृष्टा यदा नारी तामेव परिचिंतयेत् । चिंत्यमानस्य पुंसस्तु नार्यारूपं पुनःपुनः
ಪುರುಷನು ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೇ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವ ಪುರುಷನಿಗೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯ ರೂಪವು ಪುನಃ ಪುನಃ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.
Verse 32
अदृष्टं तु समाश्रित्य पुंसमुन्मादयाम्यहम् । तथाप्युन्मादयाम्येवं नारीरूपं न संशयः
ಅದೃಷ್ಟವನ್ನು (ವಿಧಿ) ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ಪುರುಷನನ್ನು ಹುಚ್ಚನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀರೂಪದ ಮೂಲಕವೂ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಉನ್ಮತ್ತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
Verse 33
संस्मरणात्स्मरो नाम मम जातं सुरेश्वर । तां दृष्ट्वा तादृशोरंग वस्तुरूपं समाश्रये
ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಾ! ಕೇವಲ ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ಮರ’ ಎಂಬ ಕಾಮ ಉದಯವಾಯಿತು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೇ ಉರಗಾಂಗ! ನಾನು ತತ್ತ್ವದ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
Verse 34
आत्मतेजः प्रकाशेन बाध्यबाधकतां व्रजेत् । नारीरूपं समाश्रित्य धीरं पुरुषं प्रमोहयेत्
ಸ್ವಾತ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತವೂ ಬಂಧಕವೂ ಅಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಬಹುದು; ಆದರೂ ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಧೀರ ಪುರುಷನನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸಬಹುದು.
Verse 35
पुरुषं तु समाश्रित्य भावयामि सुयोषितम् । रूपहीनोस्मि हे इंद्र अस्मद्रूपं समाश्रयेत्
ಪುರುಷನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ಸದುಗುಣವತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ಹೇ ಇಂದ್ರಾ! ನಾನು ರೂಪಹೀನನು; ಅವಳು ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಲಿ.
Verse 36
तवरूपं समाश्रित्य तां साधये यथेप्सिताम् । एवमुक्त्वा स देवेंद्रं कायं तस्य महात्मनः
ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವಳ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿ ಸಾಧಿಸುವೆನು. ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ದೇವೇಂದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
Verse 37
सखासौ माधवस्यापि समाश्रित्य सुमायुधः
ಆ ಸுமಾಯುಧನು ಮಾಧವನನ್ನು ಸಖನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ (ಮುಂದೆ ನಡೆದನು).
Verse 38
तामेव हंतुं कुसुमायुधोपि साध्वीं सुपुण्यां कृकलस्य भार्याम् । समुत्सुकस्तिष्ठति बाणलक्षं तस्याश्च कायं नयनैर्विलोक्य
ಕೃಕಲನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಆ ಸಾಧ್ವೀ, ಪರಮ ಪುಣ್ಯವತಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಕುಸುಮಾಯುಧ (ಕಾಮದೇವ)ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸುಕನಾದನು. ಅವಳ ದೇಹವನ್ನು ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿ, ಅವಳನ್ನೇ ಬಾಣಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು.
Verse 57
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ಸುಕಲಾ-ಚರಿತ್ರೆಯ ಐವತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.