Adhyaya 51

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । गते तस्मिन्दुराचारे गोभिले पापचेतसि । पद्मावती रुरोदाथ दुःखेन महतान्विता

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಆ ದುರಾಚಾರಿ, ಪಾಪಚಿತ್ತನಾದ ಗೋಭಿಲ ಹೊರಟುಹೋದ ಬಳಿಕ ಪದ್ಮಾವತಿ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 2

तस्यास्तु रुदितं श्रुत्वा सख्यः सर्वा द्विजोत्तम । पप्रच्छुस्तां राजकन्यां ताः सर्वाश्च वराननाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅವಳ ಅಳಲನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಸಖಿಯರು—ಸುಂದರಮುಖಿಯರಾದ ಕನ್ಯೆಯರು—ಆ ರಾಜಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 3

कस्माद्रोदिषि भद्रं ते कथयस्व हि चेष्टितम् । क्व गतोऽसौ महाराजो माथुराधिपतिस्तव

ನೀನು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯೆ? ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಏನಾಯಿತು ಹೇಳು. ನಿನ್ನ ಮಥುರಾಧಿಪತಿಯಾದ ಆ ಮಹಾರಾಜನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು?

Verse 4

येन त्वं हि समाहूता प्रियेत्युक्त्वा वदस्व नः । ता उवाच सुदुःखेन रोदमाना पुनः पुनः

‘ಪ್ರಿಯೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು. ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಮರುಮರು ಅಳುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 5

तया आवेदितं सर्वं यज्जातं दोषसंभवम् । ताभिर्नीता पितुर्गेहं वेपमाना सुदुःखिता

ದೋಷ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧದಿಂದ ಏನೆಲ್ಲ ಸಂಭವಿಸಿತೋ ಅವಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವಳನ್ನು ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು; ಅವಳು ನಡುಗುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 6

मातुः समक्षं तस्यास्तु आचचक्षुस्तदा स्त्रियः । समाकर्ण्य ततो देवी गता सा भर्तृमंदिरम्

ಆಗ ತಾಯಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ದೇವಿ ಪತಿಯ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 7

भर्तारं श्रावयामास सुतावृत्तांतमेव हि । समाकर्ण्य ततो राजा महादुःखी अजायत

ಅವಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪತಿಗೆ ಪುತ್ರನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಮಹಾದುಃಖಿತನಾದನು.

Verse 8

यानाच्छादनकं दत्वा परिवारसमन्विताम् । मथुरां प्रेषयामास गता सा प्रियमंदिरम्

ವಾಹನ ಮತ್ತು ಆವರಣವನ್ನು ನೀಡಿ, ಪರಿವಾರಸಹಿತ ಅವಳನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ನಂತರ ಅವಳು ಪ್ರಿಯನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 9

सुतादोषं समाच्छाद्य पितामाता द्विजोत्तम । उग्रसेनस्तु धर्मात्मा पद्मावतीं समागताम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ಪುತ್ರಿಯ ದೋಷವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟರು; ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಉಗ್ರಸೇನನು ಬಂದಿದ್ದ ಪದ್ಮಾವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು.

Verse 10

स दृष्ट्वा मुमुदे चाशु उवाचेदं वचः पुनः । त्वया विना न शक्तोस्मि जीवितुं हि वरानने

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ವರಾನನೆ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಬದುಕಲಾರೆ.”

Verse 11

बहुप्रभासि मे प्रीता गुणशीलैस्तु सर्वदा । भक्त्या सत्येन ते कांते पतिदैवत्यकैर्गुणैः

ಹೇ ಬಹುಪ್ರಭಾವತೀ! ನೀ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಸದುಗುಣಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ—ಭಕ್ತಿ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆ, ಹೇ ಕಾಂತೆ, ಮತ್ತು ಪತಿಯನ್ನು ದೈವವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಗುಣಗಳಿಂದ।

Verse 12

समाभाष्य प्रियां भार्यां पद्मावतीं नरेश्वरः । तया सार्धं स वै रेमे उग्रसेनो नृपोत्तमः

ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಪದ್ಮಾವತಿಯನ್ನು ಸ्नेಹದಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸಿ, ನರಾಧಿಪತಿ—ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜ ಉಗ್ರಸೇನ—ಅವಳ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದನು।

Verse 13

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयप्रदः । पद्मावती विजानाति तस्य गर्भस्य कारणम्

ಆ ದಾರುಣ ಗರ್ಭವು ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪದ್ಮಾವತಿಗೆ ಆ ಗರ್ಭದ ಕಾರಣ ತಿಳಿದಿತ್ತು।

Verse 14

स्वोदरे वर्द्धमानस्य चिंतयंती दिवानिशम् । अनेन किमु जातेन लोकनाशकरेण वै

ತನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿರುವದನ್ನು ಕುರಿತು ಅವಳು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು—‘ಲೋಕನಾಶಕನಾದ ಇವನು ಹುಟ್ಟಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?’

Verse 15

अनेनापि न मे कार्यं दुष्टपुत्रेण सांप्रतम् । औषधीं पृच्छते सा तु गर्भपातस्य सर्वतः

ಈಗ ಆ ದುಷ್ಟ ಪುತ್ರನಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೂ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಗರ್ಭಪಾತಕ್ಕೆ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳುತ್ತಾ ಹುಡುಕಿದಳು।

Verse 16

नारी महौषधीं सा हि विंदंती च दिने दिने । गर्भस्य पातनायैव उपाया बहुशः कृताः

ಆ ಸ್ತ್ರೀ ದಿನೇದಿನೇ ಮಹೌಷಧಿ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು; ಗರ್ಭಪಾತನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅನೇಕ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

Verse 17

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयंकरः । तामुवाच ततो गर्भः पद्मावतीं च मातरम्

ಸರ್ವಲೋಕಭಯಂಕರವಾದ ದಾರುಣ ಗರ್ಭವು ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು; ನಂತರ ಆ ಗರ್ಭವು ತನ್ನ ತಾಯಿ ಪದ್ಮಾವತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿತು.

Verse 18

कस्मात्त्वं व्यथसे मातरौषधीभिर्दिनेदिने । पुण्येन वर्द्धते चायुः पापेनाल्पं तु जीवितम्

ತಾಯಿ, ದಿನೇದಿನೇ ಔಷಧಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಏಕೆ ವ್ಯಥೆಪಡುತ್ತೀಯ? ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ, ಪಾಪದಿಂದ ಜೀವನ ಅಲ್ಪವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 19

आत्मकर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । आमगर्भाः प्रयांत्यन्ये अपक्वास्तु महीतले

ಸ್ವಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಅಪಕ್ವ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅಪಕ್ವರಾಗಿಯೇ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

जातमात्रा म्रियंतेऽन्ये कति ते यौवनान्विताः । बाला वृद्धाश्च तरुणा आयुषोवशतां गताः

ಕೆಲವರು ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ; ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆಯುವವರು ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ! ಬಾಲ, ವೃದ್ಧ, ತರుణ—ಎಲ್ಲರೂ ಆಯುಷ್ಯ (ಕಾಲ)ದ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

सर्वे कर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । ओषध्यो मंत्रदेवाश्च निमित्ताः स्युर्न संशयः

ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದಲೇ ಬದುಕಿ ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಔಷಧಿ, ಮಂತ್ರ, ದೇವತೆಗಳು ಕೇವಲ ನಿಮಿತ್ತಕಾರಣಗಳು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 22

मामेव हि न जानासि भवती यादृशो ह्यहम् । दृष्टः श्रुतस्त्वया पूर्वं कालनेमिर्महाबलः

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲ—ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು. ಹಿಂದೆ ನೀನು ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದ್ದೆ.

Verse 23

दानवानां महावीर्यस्त्रैलोक्यस्य भयप्रदः । देवासुरे महायुद्धे हतोहं विष्णुना पुरा

ನಾನು ದಾನವರಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ, ತ್ರಿಲೋಕಕ್ಕೂ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು. ದೇವಾಸುರ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ನಾನು ಹತನಾದೆ.

Verse 24

साधयितुं च तद्वैरमागतोऽस्मि तवोदरम् । साहसं च श्रमं मातर्मा कुरुष्व दिन दिने

ಆ ವೈರವನ್ನೇ ಸಾಧಿಸಲು ನಾನು ನಿನ್ನ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ತಾಯಿ, ದಿನೇದಿನೇ ಅತಿಸಾಹಸವಾದ ಶ್ರಮ-ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ.

Verse 25

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मातरं विरराम सः । मातोद्यमं परित्यज्य महादुःखादभूत्तदा

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ತಾಯಿಯ ಮುಂದೆ ಮೌನನಾದನು. ತಾಯಿ ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆಗ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಳಳಾದಳು.

Verse 26

दशाब्दाश्च गता यावत्तावद्वृद्धिमवाप्तवान् । पश्चाज्जज्ञे महातेजाः कंसोभूत्स महाबलः

ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಪರಿಪಕ್ವತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ನಂತರ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಕಂಸನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 27

येन संत्रासिता लोकास्त्रैलोक्यस्य निवासिनः । यो हतो वासुदेवेन गतो मोक्षं न संशयः

ಯಾರಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಭೀತಿಗೊಂಡರೋ, ಆವನು ವಾಸುದೇವನಿಂದ ಹತನಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 28

एवं श्रुतं मया कांत भविष्यं तु भविष्यति । पुराणेष्वेव सर्वेषु निश्चितं कथितं तव

ಓ ಕಾಂತೇ, ನಾನು ಹೀಗೆಯೇ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಭವಿತವ್ಯವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 29

पितृगेहेस्थिता कन्या नाशमेवं प्रयाति सा । गृहावासाय मे कांत कन्या मोहं न कारयेत्

ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಕನ್ಯೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪ್ರಿಯೆ, ಗೃಹವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ಯೆ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗದಂತೆ ನೋಡಬೇಕು.

Verse 30

इमां दुष्टां महापापां परित्यज्य स्थिरो भव । प्राप्तव्यं तु महापापं दुःखं दारुणमेव च

ಈ ದುಷ್ಟಳಾದ ಮಹಾಪಾಪಿನಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಹಾಪಾಪವನ್ನೂ ಭೀಕರ ದುಃಖವನ್ನೂ ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 31

लोके श्रेयःकरं कांत तद्भुंक्ष्व त्वं मया सह । शूकर्युवाच । एतद्वाक्यं सुमंत्रं तु श्रुत्वा स हि द्विजोत्तमः

“ಪ್ರಿಯೆ, ಇದು ಲೋಕಹಿತಕರ; ನನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಇದನ್ನು ಭುಂಜಿಸು.” ಎಂದು ಶೂಕರಿ ಹೇಳಿದಳು. ಸುಮಂತ್ರನ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು…

Verse 32

त्यागे मतिं चकारासौ समाहूता ह्यहं तदा । सकलं वस्त्रशृंगारं मम दत्तं शुभे शृणु

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ತ್ಯಾಗದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದಳು. ಆ ವೇಳೆ ನನಗೆ ಕರೆ ಬಂದಿತು; ಕೇಳು, ಓ ಶುಭೆಯೇ—ಅವಳು ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿದಳು.

Verse 33

तवैव दुर्नयैर्विप्रः शिवशर्मा द्विजोत्तमः । गतो वै मतिमान्दुष्टे कुलदुष्टप्रचारिणि

ನಿನ್ನ ದುರುಪಾಯಗಳ ಕಾರಣವೇ ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನು; ಓ ದುಷ್ಟೆಯೇ, ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಲಂಕ ಹರಡುವವಳೇ.

Verse 34

यत्र ते तिष्ठते भर्ता तत्र गच्छ न संशयः । तव यद्रोचते स्थानं यथादिष्टं तथा कुरु

ನಿನ್ನ ಪತಿ ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹೇಳಿದಂತೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡು.

Verse 35

एवमुक्त्वा महाभागे पितृमातृकुटुंबकैः । परित्यक्ता गता शीघ्रं निर्लज्जाहं वरानने

“ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಓ ಮಹಾಭಾಗೆಯೇ, ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದವರು ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಓ ವರಾನನೇ, ನಾನು ನಿರ್ಲಜ್ಜೆಯಂತೆ ಬೇಗನೆ ಹೊರಟೆ.”

Verse 36

न लभाम्यहमेवापि वासस्थानं सुखं शुभे । भर्त्सयंति च मां लोकाः पुंश्चलीयं समागता

ಹೇ ಶುಭೆ! ನನಗೆ ವಾಸಿಸಲು ಸುಖಕರವಾದ ಮಂಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನವೂ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಸೇರಿರುವ ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ‘ಪುಂಶ್ಚಲಿ’ ಎಂದು ನಿಂದಿಸಿ ಭರ್ತ್ಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 37

अटमाना गता देशात्कुलमानेन वर्जिता । देशे गुर्जरके पुण्ये सौराष्ट्रे शिवमंदिरे

ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಅವಳು ಸ್ವದೇಶವನ್ನು ತೊರೆದು ಹೊರಟಳು, ಕುಲಮಾನಗರ್ವದಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ಪುಣ್ಯ ಗುರ್ಜರದೇಶದ ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವಮಂದಿರವನ್ನು ಸೇರಿದಳು।

Verse 38

वनस्थलेति विख्यातं नगरं वृद्धिसंकुलम् । अतीव पीडिता देवि क्षुधयाहं तदा शृणु

‘ವನಸ್ಥಲಾ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ಆ ನಗರವು ವೃದ್ಧಿ-ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಹೇ ದೇವಿ, ಆ ವೇಳೆಗೆ ನಾನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದೆ—ಕೇಳು।

Verse 39

कर्परं हि करे गृह्य भिक्षार्थमुपचक्रमे । गृहिणां द्वारदेशेषु प्रविशामि सुदुःखिता

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೊರಟೆ; ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಗೃಹಸ್ಥರ ಬಾಗಿಲುಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 40

मम रूपं विपश्यंति लोकाः कुत्संति भामिनि । न ददंते च मे भिक्षां पापा चेयं समागता

ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ಜನರು ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ನನಗೆ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಕೊಡರು—ಈ ಪಾಪಫಲದ ಸ್ಥಿತಿ ನನಗೆ ಬಂದಿದೆ।

Verse 41

एवं दुःखसमाहारा दारिद्र्यपरिपीडिता । अटंत्या च मया दृष्टं गृहमेकमनुत्तमम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದುಃಖಸಮೂಹದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತಳಾಗಿ ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರಲು, ನಾನು ಒಂದು ಅನುತ್ತಮವಾದ ಮನೆಯನ್ನು ಕಂಡೆನು.

Verse 42

तुंगप्राकारसंवेष्टं वेदशालासमन्वितम् । वेदध्वनिसमाकीर्णं बहुविप्रसमाकुलम्

ಅದು ಎತ್ತರವಾದ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದು, ವೇದಶಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು; ವೇದಪಠನಧ್ವನಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅನೇಕ ವಿಪ್ರರಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದಿತ್ತು.

Verse 43

धनधान्यसमाकीर्णं दासीदासैरलंकृतम् । प्रविवेश गृहं रम्यं लक्ष्मीमुदितमेव तत्

ಧನಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ದಾಸೀದಾಸರಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ರಮ್ಯ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಅವನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಆ ಮನೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಹರ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಂತೆ ತೋಚಿತು.

Verse 44

तद्गृहं सर्वतोभद्रं तस्यैव शिवशर्मणः । भिक्षां देहीत्युवाचाथ सुदेवा दुःखपीडिता

ನಂತರ ಅವಳು ಆ ಶಿವಶರ್ಮನ ಸರ್ವತೋಭದ್ರವಾದ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದು, ದುಃಖಪೀಡಿತಳಾದ ಸುದೇವಾ “ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 45

शिवशर्माथ शुश्राव भिक्षाशब्दं द्विजोत्तमः । मंगलां नाम वै भार्यां लक्ष्मीरूपां वराननाम्

ಆಗ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಾದ ಶಿವಶರ್ಮನು ಭಿಕ್ಷೆಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಅವನ ಪತ್ನಿ ‘ಮಂಗಳಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು; ಲಕ್ಷ್ಮೀರೂಪಿಣಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಮುಖಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಳು.

Verse 46

तां हसन्प्राह धर्मात्मा शिवशर्मा महामतिः । इयं हि दुर्बला प्राप्ता भिक्षार्थं द्वारमागता

ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ಮಹಾಮತಿಯೂ ಆದ ಶಿವಶರ್ಮನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು— “ಈ ದೀನ ದುರ್ಬಲ ಸ್ತ್ರೀ ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ।”

Verse 47

समाहूय प्रिये चैनां देहि त्वं भोजनं शुभे । कृपया परयाविष्टा ज्ञात्वा मां तु समागताम्

“ಪ್ರಿಯೆ, ಅವಳನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಓ ಶುಭೆ, ಅವಳಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ಕೊಡು. ನನ್ನ ಆಗಮನವನ್ನು ತಿಳಿದು ಪರಮ ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡು.”

Verse 48

प्रोवाच मंगला कांतं दास्यामि प्रिय भोजनम् । एवमुक्त्वा च भर्तारं मंगला मंगलान्विता

ಮಂಗಳಾ ತನ್ನ ಕಾಂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಪ್ರಿಯ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಭೋಜನವನ್ನು ನಾನು ಸಲ್ಲಿಸುವೆ.” ಎಂದು ಭರ್ತಾರನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಮಂಗಳಸಂಪನ್ನ ಮಂಗಳಾ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಯಿತು।

Verse 49

पुनर्मां भोजयामास मिष्टान्नेन सुदुर्बलाम् । मामुवाच स धर्मात्मा शिवशर्मा महामुनिः

ಮತ್ತೆ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬಲಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ಮಿಷ್ಟಾನ್ನದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದನು. ನಂತರ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಮಹಾಮುನಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 50

का त्वमत्र समायाता कस्य वा भ्रमसे जगत् । केन कार्येण सर्वत्र कथयस्व ममाग्रतः

“ನೀನು ಯಾರು, ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ? ಅಥವಾ ಯಾರ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತೀ? ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೋಗುತ್ತೀ? ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು.”

Verse 51

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತ ಸುಕಲಾ-ಚರಿತ್ರವರ್ಣನೆಯ ಏಕಪಂಚಾಶತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 52

व्रीडयाधोमुखीजाता दृष्टो भर्ता यदा मया । मंगला चारुसर्वांगी भर्तारमिदमब्रवीत्

ನಾನು ನನ್ನ ಭರ್ತನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿತು. ಆಗ ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿ ಮಂಗಳಾ ತನ್ನ ಭರ್ತನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 53

का चेयं हि समाचक्ष्व त्वां दृष्ट्वा हि विलज्जति । कथयस्व प्रसादेन का च एषा भविष्यति

ಈಕೆ ಯಾರು? ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು—ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ಲಜ್ಜಿಸುತ್ತಾಳೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು: ಈಕೆ ಯಾರು, ಮುಂದೇನು ಆಗುವುದು?