Adhyaya 50

Verse 1

सुकलोवाच । तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा गोभिलो वाक्यमब्रवीत् । भवती शप्तुकामासि कस्मान्मे कारणं वद

ಸುಕಲೆ ಹೇಳಿದಳು: ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೋಭಿಲನು ಹೇಳಿದನು - 'ನೀನು ನನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಹೇಳು.'

Verse 2

केन दोषेण लिप्तोस्मि यस्मात्त्वं शप्तुमुद्यता । गोभिलो नाम दैत्योस्मि पौलस्त्यस्य भटः शुभे

'ನಾನು ಯಾವ ದೋಷವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ನನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ? ಓ ಮಂಗಳಕರಳೆ, ನಾನು ಪೌಲಸ್ತ್ಯನ ಭಟನಾದ ಗೋಭಿಲನೆಂಬ ದೈತ್ಯ.'

Verse 3

दैत्याचारेण वर्तामि जाने विद्यामनुत्तमाम् । वेदशास्त्रार्थवेत्तास्मि कलासु निपुणः पुनः

'ನಾನು ದೈತ್ಯರ ಆಚರಣೆಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಉತ್ತಮವಾದ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಬಲ್ಲೆನು. ನಾನು ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ.'

Verse 4

एवं सर्वं विजानामि दैत्याचारं शृणुष्व मे । परस्वं परदारांश्च बलाद्भुंजामि नान्यथा

ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಈಗ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು. ದೈತ್ಯರ ಆಚಾರವೇ ಇದು—ಪರರ ಧನವನ್ನೂ ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಭೋಗಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನಗೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

Verse 5

वयं दैत्याः समाकर्ण्य दैत्याचारेण सांप्रतम् । वर्त्तामो ज्ञानिभावेन सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ನಾವು ದೈತ್ಯರು; ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಈಗ ದೈತ್ಯಾಚಾರದಲ್ಲೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆದರೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ—ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 6

ब्राह्मणानां हि च्छिद्राणि विपश्यामो दिने दिने । तेषां हि तपसो नाशं विघ्नैः कुर्मो न संशयः

ನಾವು ದಿನೇದಿನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದೋಷ-ಚಿದ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ ಅವರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

Verse 7

छिद्रं प्राप्य वयं देवि नाशयामो न संशयः । ब्राह्मणाञ्छ्रूयतां भद्रे देवयज्ञं वरानने

ಹೇ ದೇವಿ, ಚಿದ್ರ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹೇ ಭದ್ರೆ, ಹೇ ವರಾನನೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವಯಜ್ಞದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕೇಳಲಿ.

Verse 8

नाशयामो वयं यज्ञान्धर्मयज्ञं न संशयः । सुब्राह्मणान्परित्यज्य देवं नारायणं प्रभुम्

ನಾವು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇವೆ—ಧರ್ಮಯಜ್ಞವನ್ನೂ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸುದ್ಭ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪ್ರಭುವಾದ ದೇವ ನಾರಾಯಣನಿಂದ ವಿಮುಖರಾದಾಗ.

Verse 9

पतिव्रतां महाभागां सुमतिं भर्तृतत्पराम् । दूरेणापि परित्यज्य तिष्ठामो नात्र संशयः

ಸುಮತಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಪತಿವ್ರತೆ, ಭರ್ತೃಪರಾಯಣೆ; ಅವಳನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲುವೆವು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 10

तेजो देवि सुविप्रस्य हरेश्चैव महात्मनः । नार्याः पतिव्रतायाश्च सोढुं दैत्याश्च न क्षमाः

ದೇವಿ, ಸುವಿಪ್ರನ ತೇಜಸ್ಸು, ಮಹಾತ್ಮ ಹರಿಯ ತೇಜಸ್ಸು, ಹಾಗೆಯೇ ಪತಿವ್ರತಾ ಸ್ತ್ರೀಯ ತೇಜಸ್ಸು—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ದೈತ್ಯರು ಸಹಿಸಲಾರರು।

Verse 11

पतिव्रताभयेनापि विष्णोः सुब्राह्मणस्य च । नश्यंति दानवाः सर्वे दूरं राक्षसपुंगवाः

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಭಯದಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ, ಎಲ್ಲಾ ದಾನವರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ರಾಕ್ಷಸಪುಂಗವರು ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 12

अहं दानवधर्मेण विचरामि महीतलम् । कस्मात्त्वं शप्तुकामासि मम दोषो विचार्यताम्

ನಾನು ದಾನವಧರ್ಮದಂತೆ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ನನಗೆ ಶಾಪ ಏಕೆ ಕೊಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀ? ನನ್ನ ದೋಷವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಲಿ।

Verse 13

पद्मावत्युवाच । मम धर्मः सुकायश्च त्वयैव परिनाशितः । अहं पतिव्रता साध्वी पतिकामा तपस्विनी

ಪದ್ಮಾವತಿ ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಧರ್ಮವೂ ನನ್ನ ಸುಂದರ ದೇಹವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಪತಿವ್ರತಾ ಸಾಧ್ವಿ—ಭರ್ತೃಕಾಮಿನಿ ತಪಸ್ವಿನಿ।

Verse 14

स्वमार्गे संस्थिता पाप मायया परिनाशिता । तस्मात्त्वामप्यहं दुष्ट आधक्ष्यामि न संशयः

ಓ ಪಾಪಿಯೇ! ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಾಶಗೊಂಡೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ದುಷ್ಟನೇ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುವೆನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 15

गोभिल उवाच । धर्ममेव प्रवक्ष्यामि भवती यदि मन्यते । अग्निचिद्ब्राह्मणस्यापि श्रूयतां नृपनंदिनी

ಗೋಭಿಲನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ ನಾನು ಧರ್ಮವನ್ನೇ ವಿವರಿಸುವೆನು. ಓ ನೃಪನಂದಿನಿ, ಅಗ್ನಿಚಯನ ಮಾಡಿದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ಕೇಳು.

Verse 16

जुह्वन्देवं द्विकालं यो न त्यजेदग्निमंदिरम् । स चाग्निहोत्री भवति यजत्येव दिनेदिने

ಯಾರು ಪ್ರಾತಃ-ಸಾಯಂ ದೇವಾಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಅಗ್ನಿಮಂದಿರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿ; ಅವನು ದಿನೇದಿನೇ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि भृत्यधर्मं वरानने । मनसा कर्मणा वाचा विशुद्धो योऽपि नित्यशः

ಇನ್ನೂ, ಓ ವರಾನನೆ, ಭೃತ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ಯಾರು ಮನಸಾ, ಕರ್ಮಣಾ, ವಾಚಾ ನಿತ್ಯವೂ ಶುದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ.

Verse 18

नित्यमादेशकारी यः पश्चात्तिष्ठति चाग्रतः । स भृत्यः कथ्यते देवि पुण्यभागी न संशयः

ಓ ದೇವಿ, ಯಾರು ನಿತ್ಯವೂ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಹಿಂದೆಗೂ ಮುಂದೆಗೂ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ಭೃತ್ಯನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಪುಣ್ಯಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 19

यः पुत्रो गुणवाञ्ज्ञाता पितरं पालयेच्छुभः । मातरं च विशेषेण मनसा काय कर्मभिः

ಗುಣವಂತನೂ ವಿವೇಕಿಯೂ ಸದಾಚಾರಸಂಪನ್ನನೂ ಆದ ಪುತ್ರನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಂದೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮನಸಾ, ದೇಹದಿಂದ, ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಬೇಕು।

Verse 20

तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि जायते । अन्यथा कुरुते यो हि स पापीयान्न संशयः

ಅವನಿಗೆ ಭಾಗೀರಥೀ (ಗಂಗೆ)ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ನಾನವಾಗಬೇಕು; ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಯಾರು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರೋ ಅವರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಪಾಪಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि पतिव्रतमनुत्तमम् । वाचा सुमनसा चैव कर्मणा शृणु भामिनि

ಇನ್ನೂ ನಾನು ಆ ಅನುತ್ತಮ ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ವಾಕ್ಯದಿಂದ, ಶುಭಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಕೇಳು (ಅನುಸರಿಸು)।

Verse 22

शुश्रूषां कुरुते या हि भर्तुश्चैव दिन दिने । तुष्टे भर्त्तरि या प्रीता न त्यजेत्क्रोधनं पुनः

ಯಾವ ಪತ್ನಿ ದಿನೇದಿನೇ ಭರ್ತೃಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡುವಳು ಮತ್ತು ಭರ್ತೃ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಿರುವಳು, ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಕ್ರೋಧಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗದೆ ಸ್ವಸಂಯಮವನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು।

Verse 23

तस्य दोषं न गृह्णाति ताडिता तुष्यते पुनः । भर्त्तुः कर्मसु सर्वेषु पुरतस्तिष्ठते सदा

ಅವಳು ಅವನ ದೋಷವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಹೊಡೆತವಾದರೂ ಮತ್ತೆ ತೃಪ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಭರ್ತೃನ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸದಾ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸೇವೆಗೆ ಸಿದ್ಧಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ।

Verse 24

सा चापि कथ्यते नारी पतिव्रतपरायणा । पतितोपि पितापुत्रैर्बहुदोषसमन्वितः

ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾದವಳೇ ನಾರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ತಂದೆ ಪತಿತನಾದರೂ ಪುತ್ರರು ಅವನನ್ನು ಅನೇಕ ದೋಷಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 25

कस्मादपि च न त्याज्यः कुष्ठितः क्रुधितोऽपि वा । एवं पुत्राः शुश्रूषंति पितरं मातरं किल

ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ತಂದೆತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು; ಅವರು ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಕೋಪಗೊಂಡಿರಲಿ; ಹೀಗೆ ಪುತ್ರರು ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 26

ते यांति परमं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम् । एवं हि स्वामिनं ये वै उपाचरंति भृत्यकाः

ಅವರು ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು—ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಉಪಚರಿಸುವ ಭೃತ್ಯರೂ ಆ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

पत्युर्लोकं प्रयांत्येते प्रसादात्स्वामिनस्तदा । अग्निं नैव त्यजेद्विप्रो ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

ಸ್ವಾಮಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಆಗ ಪತಿಯ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು—ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

अग्नित्यागकरो विप्रो वृषलीपतिरुच्यते । स्वामिद्रोही भवेद्भृत्यः स्वामित्यागान्न संशयः

ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ‘ವೃಷಲೀಪತಿ’ ಸಮಾನನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಭೃತ್ಯನು ಸ್ವಾಮಿದ್ರೋಹಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 29

अग्निं च पितरं चैव न त्यजेत्स्वामिनं शुभे । सदा विप्रः सुतो भृत्यः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ಹೇ ಶುಭೇ! ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನೂ, ತಂದೆಯನ್ನೂ, ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಪುತ್ರನು, ಭೃತ್ಯನು ಸದಾ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಇರಲಿ—ಇದು ಸತ್ಯ; ನಾನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 30

परित्यज्य प्रगच्छंति ते यांति नरकार्णवम् । पतितं व्याधितं देवि विकलं कुष्ठिनं तथा

ಅವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋಗುವವರು ನರಕಸಾಗರಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ದೇವಿ! ಪತಿತನನ್ನೂ, ರೋಗಿಯನ್ನೂ, ವಿಕಲನನ್ನೂ, ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುವವನಿಗೂ ಇದೇ ಫಲ.

Verse 31

सर्वकर्मविहीनं च गतवित्तादिसंचयम् । भर्तारं न त्यजेन्नारी यदि श्रेय इहेच्छति

ಈ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಸ್ತ್ರೀಯು ತನ್ನ ಭರ್ತಾರನನ್ನು—ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿದ್ದು ಧನಸಂಚಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ—ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು.

Verse 32

त्यक्त्वा कांतं व्रजेन्नारी अन्यत्कार्यमिहेच्छति । सा मता पुंश्चली लोके सर्वधर्मबहिष्कृता

ತನ್ನ ಕಾಂತನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯ/ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮತ್ತಡೆ ಹೋಗುವ ಸ್ತ್ರೀ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಪುಂಶ್ಚಲಿ’ ಎಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ಸರ್ವಧರ್ಮಗೌರವದಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 33

गते भर्तरि या ग्रामं भोगं शृंगारमेव च । लौल्याच्च कुरुते नारी पुंश्चली वदते जनः

ಭರ್ತನು ದೂರಿರುವಾಗ, ಲೌಲ್ಯದಿಂದ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಭೋಗವಿಲಾಸ ಮತ್ತು ಶೃಂಗಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಜನರು ‘ಪುಂಶ್ಚಲಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 34

एवं धर्मं विजानामि वेदशास्त्रैश्च संमतम् । दानवा राक्षसाः प्रेता धात्रा सृष्टा यदादितः

ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಸಮ್ಮತವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಹೀಗೆಯೇ ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ—ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಧಾತನು ದಾನವರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 35

तत्रेह कारणं सर्वं प्रवक्ष्यामि न संशयः । ब्राह्मणा दानवाश्चैव पिशाचाश्चैव राक्षसाः

ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಮಸ್ತ ಕಾರಣವನ್ನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ದಾನವರು, ಪಿಶಾಚರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರು ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ।

Verse 36

धर्मार्थं सकलं प्रोक्तमधीतं तैस्तु सुंदरि । विंदंति सकलं सर्वे आचरंति न दानवाः

ಓ ಸುಂದರಿ! ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಅವರಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವರು ಅದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನವೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದರೂ—ದಾನವರು ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 37

विधिहीनं प्रकुर्वंति दानवा ज्ञानवर्जिताः । अन्यायेन व्रजंत्येते मानवा विधिवर्जिताः

ವಿಧಿಹೀನವಾಗಿ ದಾನವರು ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಮಾನವರೂ—ಯೋಗ್ಯ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ—ಅನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

तेषां शासनहेत्वर्थं कृता एतेपि नान्यथा । विधिहीनं प्रकुर्वंति ये हि धर्मं नराधमाः

ಅವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಶಾಸಿಸಲು ಮಾತ್ರವೇ ಇವುಗಳನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ, ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ—ಯಾಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ನರಾಧಮರೂ ವಿಧಿ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 39

तान्वयं शासयामो वै दंडेन महता किल । भवत्या दारुणं कर्म कृतमेव सुनिर्घृणम्

ಆದುದರಿಂದ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಮಹಾದಂಡದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸುವೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರವಾದ, ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ದಯ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 40

गार्हस्थ्यं च परित्यज्य अत्रायाता किमर्थतः । वदस्येवं मुखेनापि अहं हि पतिदेवता

ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ಬಾಯಿಂದ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯ? ನಾನು ಪತಿದೇವತೆಯನ್ನೇ ಪರಮವೆಂದು ಭಾವಿಸುವವಳು.

Verse 41

कर्मणा नास्ति तद्दृष्टं पतिदैवत्यमेव ते । भर्तारं तं परित्यज्य किमर्थं त्वमिहागता

ಇದು ಕರ್ಮದಿಂದ ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ನಿನಗೆ ಪತಿದೈವತ್ಯವೇ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ. ಆ ಭರ್ತಾರನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ?

Verse 42

शृंगारं भूषणं वेषं कृत्वा तिष्ठसि निर्घृणा । किमर्थं हि कृतं पापे कस्यहेतोर्वदस्व मे

ಶೃಂಗಾರ, ಭೂಷಣ, ವೇಷಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ. ಓ ಪಾಪಿನಿ, ಇದು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ, ಯಾರಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದೆಯೋ ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 43

निःशंका वर्त्तसे चापि प्रमत्ता गिरिकानने । मया त्वं साधिता पापा दंडेन महता शृणु

ನೀ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಪರ್ವತಕಾನನದಲ್ಲಿ ಮದೋನ್ಮತ್ತೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಓ ಪಾಪಿನಿ, ಮಹಾದಂಡದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಈಗ ವಶಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಕೇಳು.

Verse 44

अधर्मचारिणी दुष्टा पतिं त्यक्त्वा समागता । क्वास्ते तत्पतिदेवत्वं दर्शय त्वं ममाग्रतः

ಅಧರ್ಮಾಚಾರಿಣಿ ದುಷ್ಟೆ! ಪತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ. ನಿನ್ನ ‘ಪತಿದೇವ’‑ಭಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ತೋರಿಸು.

Verse 45

भवती पुंश्चली नाम यया त्यक्तः स्वकः पतिः । पृथक्छय्या यदा नारी तदा सा पुंश्चली मता

ತನ್ನ ಸ್ವಪತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಸ್ತ್ರೀ ‘ಪುಂಶ್ಚಲೀ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪತಿಯಿಂದ ಬೇರೆ ಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ನಾರಿಯೂ ‘ಪುಂಶ್ಚಲೀ’ ಎಂದೇ ಗಣ್ಯಳು.

Verse 46

योजनानां शतैकस्य सोन्तरेण प्रवर्त्तते । क्वास्ति ते पतिदैवत्यं पुंश्चल्याचारचारिणी

ಕೇವಲ ನೂರು ಯೋಜನಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲೇ ನೀನು ಆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಹೇ ಪುಂಶ್ಚಲೀ‑ಆಚಾರಚಾರಿಣಿ, ನಿನ್ನ ಪತಿದೈವತ್ಯ‑ಭಾವ ಎಲ್ಲಿದೆ?

Verse 47

निर्लज्जे निर्घृणे दुष्टे किं मे वदसि संमुखी । तपसः क्वास्ति ते भावः क्व तेजोबलमेव च

ಹೇ ನಿರ್ಲಜ್ಜೆ, ನಿರ್ಘೃಣೆ ದುಷ್ಟೆ! ನೀನು ನನ್ನ ಎದುರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ? ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನ ಭಾವ ಎಲ್ಲಿದೆ, ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಲ ಎಲ್ಲಿವೆ?

Verse 48

दर्शयस्व ममाद्यैव बलवीर्यपराक्रमम् । पद्मावत्युवाच । स्नेहेनापि समानीता श्रूयतामसुराधम

ಇಂದೇ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಬಲ, ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ತೋರಿಸು. ಪದ್ಮಾವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಸ್ನೇಹದಿಂದಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೂ ಕೇಳು, ಹೇ ಅಸುರಾಧಮ!

Verse 49

भर्तुर्गेहादहं पित्रा क्वास्ते तत्र च पातकम् । नैव कामान्न लोभाच्च न मोहान्न च मत्सरात्

ನನ್ನನ್ನು ತಂದೆಯೇ ಪತಿಯ ಮನೆಯಿಂದ ಕರೆತಂದನು—ಅದರಲ್ಲೇನು ನನ್ನ ಪಾಪ? ಅದು ಕಾಮದಿಂದಲ್ಲ, ಲೋಭದಿಂದಲ್ಲ, ಮೋಹದಿಂದಲ್ಲ, ಮತ್ಸರದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 50

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ಸುಕಲಾಚರಿತ್ರದ ಐವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 51

भवंतं माथुरं ज्ञात्वा गताहं सम्मुखं तव । मायाविनं यदा जाने त्वामेवं दानवाधम

ನಿನ್ನನ್ನು ಮಥುರೆಯವನೆಂದು ತಿಳಿದು ನಿನ್ನ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಮಾಯಾವಿ ಮೋಸಗಾರನೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ, ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ದಾನವರಲ್ಲಿ ಅಧಮನು।

Verse 52

एकेन हुंकृतेनैव भस्मीभूतं करोम्यहम् । गोभिल उवाच । चक्षुर्हीना न पश्यंति मानवाः शृणु सांप्रतम्

‘ಒಂದೇ “ಹುಂ”ಕಾರದಿಂದಲೇ ನಾನು (ಇದನ್ನು) ಭಸ್ಮಮಾಡುವೆ.’ ಗೋಭಿಲನು ಹೇಳಿದನು—‘ಸತ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಲ್ಲದ ಮಾನವರು ಯಥಾರ್ಥವನ್ನು ಕಾಣರು; ಈಗ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು.’

Verse 53

धर्मनेत्रविहीना त्वं कथं जानासि मामिह । यदा ते भाव उत्पन्नः पितुर्गेहं प्रति शृणु

ಧರ್ಮನೇತ್ರವಿಲ್ಲದ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರಿಯುವೆ? ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಬೋಧ ಉದಯವಾದಾಗ ಕೇಳು—ತಂದೆಯ ಮನೆ ಕಡೆ ಮನಸ್ಸು ತಿರುಗಿಸು।

Verse 54

पतिध्यानं परित्यज्य मुक्ता ध्यानेन त्वं तदा । ज्ञाननेत्रं तदा नष्टं स्फुटं च हृदये तव

ಪತಿ-ಧ್ಯಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀ ಆಗ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದೆ; ಆ ವೇಳೆಗೆ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ-ನೇತ್ರವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಾಶವಾಯಿತು।

Verse 55

कथं मां त्वं विजानासि ज्ञानचक्षुर्हता भुवि । कस्या माता पिता भ्राता कस्याः स्वजनबांधवाः

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷು ಹರಣಗೊಂಡಿರುವಾಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತೀಯ? ನಾನು ಯಾರ ತಾಯಿ, ಯಾರ ತಂದೆ, ಯಾರ ಸಹೋದರ—ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ವಜನ-ಬಂಧುಗಳು ಯಾರು?

Verse 56

सर्वस्थाने पतिर्ह्येको भार्यायास्तु न संशयः । इत्युक्त्वा हि प्रहस्यैव गोभिलो दानवाधमः

“ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೂ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಸ್ವಾಮಿ—ಪತಿಯೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದಾನವಾಧಮ ಗೋಭಿಲನು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕನು।

Verse 57

न भयं विद्यते तेऽद्य ममापि शृणु पुंश्चलि । किं भवेत्तव शापेन वृथैव परिकंपसे

ಇಂದು ನಿನಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ—ನನ್ನ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳು, ಹೇ ಪುಂಶ್ಚಲಿ. ನಿನ್ನ ಶಾಪದಿಂದ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ನೀ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತೀಯೆ।

Verse 58

ममगेहं समाश्रित्य भुंक्ष्व भोगान्मनोऽनुगान् । पद्मावत्युवाच । गच्छ पापसमाचार किं त्वं वदसि निर्घृणः

“ನನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು।” ಆಗ ಪದ್ಮಾವತಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೋಗು, ಪಾಪಾಚಾರಿ! ಹೇ ನಿರ್ಘೃಣ, ನೀನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ?”

Verse 59

सतीभावेन संस्थास्मि पतिव्रतपरायणा । धक्ष्यामि त्वां महापाप यद्येवं तु वदिष्यसि

ನಾನು ಸತೀಭಾವದಿಂದ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಮಹಾಪಾಪಿ, ನೀನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ದಹಿಸುವೆನು.

Verse 60

एवमुक्त्वा तथैकांते निषसाद महीतले । दुःखेन महताविष्टां तामुवाच स गोभिलः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಏಕಾಂತಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತನು. ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟಳಾದ ಆಕೆಯನ್ನು ಗೋಭಿಲನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 61

तवोदरे मया न्यस्तं स्ववीर्यं सुकृतं शुभे । तस्मादुत्पत्स्यते पुत्रस्त्रैलोक्यक्षोभकारकः

ಓ ಶುಭೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವವೀರ್ಯವನ್ನು—ಸುಕೃತರೂಪವಾದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು—ನಿನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿ ನ್ಯಸಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ಕ್ಷೋಭಗೊಳಿಸುವ ಪುತ್ರನು ಹುಟ್ಟುವನು.

Verse 62

एवमुक्त्वा जगामाथ गोभिलो दानवस्तदा । गते तस्मिन्दुराचारे दानवे पापचारिणी

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದಾನವನಾದ ಗೋಭಿಲನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು. ಆ ದುರಾಚಾರಿ ದಾನವನು ಹೋದ ಬಳಿಕ ಪಾಪಾಚಾರಿಣಿಯಾದ ಆಕೆ ಉಳಿದಳು.

Verse 63

दुःखेन महताविष्टा नृपकन्या रुरोद ह

ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟಳಾದ ರಾಜಕನ್ಯೆ ಅತ್ತುಕೊಂಡಳು.