Adhyaya 42

Verse 1

द्विचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सख्य ऊचुः । सुदेवा का त्वया प्रोक्ता किमाचारा वदस्व नः । त्वया प्रोक्तं महाभागे वद नः सत्यमेव च

ಸಖಿಯರು ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ಹೇಳಿದ ಸುದೇವಾ ಯಾರು? ಅವಳ ಆಚರಣೆ ಏನು—ನಮಗೆ ಹೇಳು. ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನೀನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು.”

Verse 2

सुकलोवाच । अयोध्यायां महाराजः स आसीद्धर्मकोविदः । मनुपुत्रो महाभागः सर्वधर्मार्थतत्परः

ಸುಕಲನು ಹೇಳಿದನು—ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಾರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನು ಮನುವಿನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ ಪುತ್ರ, ಸರ್ವಧರ್ಮಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

इक्ष्वाकुर्नाम सर्वज्ञो देवब्राह्मणपूजकः । तस्य भार्या सदा पुण्या पतिव्रतपरायणा

ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಎಂಬವನು ಸರ್ವಜ್ಞನು, ದೇವ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪೂಜಕನು. ಅವನ ಪತ್ನಿ ಸದಾ ಪುಣ್ಯವತಿ, ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 4

तया सार्द्धं यजेद्यज्ञं तीर्थानि विविधानि च । वेदराजस्य वीरस्य काशीशस्य महात्मनः

ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ನಾನಾವಿಧ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸಬೇಕು—ಅವು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಕಾಶೀಶನ, ವೀರನಾದ ವೇದರಾಜನಿಗೆ ಸೇರಿದವುಗಳೇ.

Verse 5

सुदेवा नाम वै कन्या सत्याचारपरायणा । उपयेमे महाराज इक्ष्वाकुस्तां महीपतिः

ಸುದೇವಾ ಎಂಬ ಕನ್ಯೆ ಒಬ್ಬಳು, ಸತ್ಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಳು. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಭೂಪತಿ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 6

सुदेवा चारुसर्वांगी सत्यव्रतपरायणा । तया सार्द्धं स वै राजा जनानां पुण्यनायकः

ಸುದೇವಾ ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿ, ಸತ್ಯವ್ರತದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಆ ರಾಜನು ಜನರಿಗೆ ಪುಣ್ಯನಾಯಕನಾದನು.

Verse 7

स रेमे नृपशार्दूलो नित्यं च प्रियया तया । एकदा तु महाराजस्तया सार्द्धं वनं ययौ

ಆ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ರಮಿಸಿದನು. ಒಂದು ದಿನ ಆ ಮಹಾರಾಜನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 8

गंगारण्यं समासाद्य मृगयां क्रीडते सदा । सिंहान्हत्वा वराहांश्च गजांश्च महिषांस्तथा

ಗಂಗಾರಣ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವನು ಸದಾ ಮೃಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಸಿಂಹಗಳು, ವರಾಹಗಳು, ಗಜಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಿಷಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ವಧಿಸಿದನು.

Verse 9

क्रीडमानस्य तस्याग्रे वराहश्च समागतः । बहुशूकरयूथेन पुत्रपौत्रैरलंकृतः

ಅವನು ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನ ಮುಂದಿಗೆ ವರಾಹನು ಬಂದನು. ಅನೇಕ ಶೂಕರಯೂಥಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪುತ್ರ‑ಪೌತ್ರರಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 10

एका च शूकरी तस्य प्रियापार्श्वे प्रतिष्ठिता । वराहैः शूकरैस्तस्य तमेव परिवारिता

ಮತ್ತು ಒಂದು ಶೂಕರಿ ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವನು ವರಾಹರು ಮತ್ತು ಶೂಕರರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಅವರಿಂದಲೇ ಪರಿವೃತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 11

दृष्ट्वा च राजराजेंद्रं दुर्जयं मृगयारतम् । पर्वताधारमाश्रित्य भार्यया सह शूकरः

ರಾಜರಾಜೇಂದ್ರ ದುರ್ಜಯನು ಮೃಗಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಶೂಕರನು ತನ್ನ ಭಾರ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತಪಾದವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

Verse 12

तिष्ठत्येकः सुवीर्येण पुत्रान्पौत्रान्गुरूञ्छिशून् । ज्ञात्वा तेषां महाराज मृगाणां कदनं महत्

ಮಹಾರಾಜಾ! ಆ ಮೃಗಗಳ ಮಹಾ ಸಂಹಾರವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಸ್ವವೀರ್ಯದಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತನು—ಪುತ್ರ, ಪೌತ್ರ, ಗುರುಜನ ಮತ್ತು ಶಿಶುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾ.

Verse 13

तानुवाच सुतान्पौत्रान्भार्यां तां च स शूकरः । कोशलाधिपतिर्वीरो मनुपुत्रो महाबलः

ಆ ಶೂಕರನು ತನ್ನ ಪುತ್ರ‑ಪೌತ್ರರಿಗೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಭಾರ್ಯೆಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಕೋಶಲದ ವೀರ ಅಧಿಪತಿ, ಮನುಪುತ್ರ, ಮಹಾಬಲನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 14

क्रीडते मृगयां कांते मृगान्संहरते बहून् । स मां दृष्ट्वा महाराज एष्यते नात्र संशयः

ಪ್ರಿಯೆ, ಅವನು ಮೃಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಅನೇಕ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಮಹಾರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಇಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 15

अन्येषां लुब्धकानां मे नास्ति प्राणभयं ध्रुवम् । ममरूपं नृपो दृष्ट्वा क्षमां नैव करिष्यति

ಇತರ ಲುಬ್ಧಕರಿಂದ ನನಗೆ ಪ್ರಾಣಭಯ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇಲ್ಲ; ಆದರೆ ರಾಜನು ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 16

हर्षेण महताविष्टो बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । श्वभिर्युक्तो महातेजा लुब्धकैः परिवारितः

ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾದ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಧನುರ್ಧರನು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಾಣ ಹಿಡಿದು, ನಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಲುಬ್ಧಕರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ ಬಂದನು.

Verse 17

प्रिये करिष्यते घातं ममाप्येवं न संशयः

ಪ್ರಿಯೆ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಅವನು ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಹತಮಾಡುವನು.

Verse 18

शूकर्युवाच । यदायदा पश्यसि लुब्धकान्बहून्महावने कांत समायुधान्बहून् । एतैस्तु पुत्रैर्ममपौत्रकैः समं दूरं नु भो यासि पलायमानः

ಶೂಕರಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪ್ರಿಯನೇ! ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾದ ಅನೇಕ ಲುಬ್ಧಕರನ್ನು ನೀನು ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ನೋಡುತ್ತೀಯೋ, ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಈ ಪುತ್ರರು ಹಾಗೂ ಪೌತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಏಕೆ ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತೀಯ?

Verse 19

त्यक्त्वा सुधैर्यं बलपौरुषं महन्महाभयेनापि विषण्णचेतनः । दृष्ट्वा नृपेंद्रं पुरुषोत्तमोत्तमं करोषि किं कांत वदस्वकारणम्

ಸ್ಥಿರ ಧೈರ್ಯ, ಮಹಾಬಲ ಮತ್ತು ಪುರುಷಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಇಷ್ಟು ಮಹಾಭಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಏಕೆ ವಿಷಣ್ಣವಾಗಿದೆ? ರಾಜಾಧಿರಾಜ—ಪುರುಷೋತ್ತಮ, ಉತ್ತಮೋತ್ತಮ—ಅವರನ್ನು ಕಂಡು, ಪ್ರಿಯೆ, ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಕಾರಣ ಹೇಳು।

Verse 20

तस्यास्तु वाक्यं सनिशम्य कोल उवाच तां शूकरराजौत्तरम् । यदर्थभीतोस्मि सुलुब्धकात्प्रिये दृष्ट्वा गतो दूर निशम्यशूकरान्

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೋಲನು, ಶೂಕರರಾಜನಂತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ಪ್ರಿಯೆ, ಆ ಅತಿಲೋಭಿ ಬೇಟೆಗಾರನ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಶೂಕರರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಾನು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 21

सुलुब्धकाः पापकराः शठाः प्रिये कुर्वंति पापं गिरिदुर्गकंदरे । सदैव दुष्टा बहुपापचिंतका जाताश्च सर्वे परिपापिनां कुले

“ಪ್ರಿಯೆ, ಅವರು ಅತಿಲೋಭಿಗಳು, ಪಾಪಕಾರಿಗಳು, ವಂಚಕರು; ಪರ್ವತದುರ್ಗಗಳ ಗುಹಾ-ಕಂದರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಧರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸದಾ ದುಷ್ಟರು, ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವವರು—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಘೋರ ಪಾಪಿಗಳ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು।”

Verse 22

तेषां हि हस्तान्मरणाद्बिभेमि मृतोपि यास्यामि पुनश्च पापम् । दूरं गिरिं पर्वतकंदरं च व्रजामि कांते अपमृत्युभीतः

ಅವರ ಕೈಯಿಂದಾಗುವ ಮರಣವನ್ನು ನಾನು ಭಯಪಡುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಸತ್ತರೂ ಮತ್ತೆ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯೆ, ಅಪಮೃತ್ಯುಭಯದಿಂದ ನಾನು ದೂರ—ಒಂದು ಪರ್ವತಕ್ಕೂ ಅದರ ಗುಹಾ-ಕಂದರಗಳಿಗೂ—ಹೋಗುವೆ।”

Verse 23

अयं हि पुण्यो नरनाथ आगतो विश्वाधिकः केशवरूप भूपः । युद्धं करिष्ये समरे महात्मना सार्द्धं प्रिये पौरुषविक्रमेण

ಈ ಪುಣ್ಯವಂತ ನರನಾಥನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ—ವಿಶ್ವಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ, ಕೇಶವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಭೂಪತಿ. ಪ್ರಿಯೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಪುರುಷಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವೆ।”

Verse 24

जेष्यामि भूपं यदि स्वेन तेजसा भोक्ष्यामि कीर्तिं त्वतुलां पृथिव्याम् । तेनाहतो वीरवरेण संगरे यास्यामि लोकं मधुसूदनस्य

ನಾನು ನನ್ನದೇ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಜಯಿಸಿದರೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತುಲ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆನು. ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೀರನಿಂದ ಹತನಾದರೆ, ಮಧುಸೂದನ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವೆನು.

Verse 25

ममांगभूतेन पलेनमेदसा तृप्तिं परां यास्यति भूमिनाथः । तृप्ता भविष्यंति सुलोकदेवता अस्मादयंचागतो वज्रपाणिः

ನನ್ನ ದೇಹದ ಅಂಗವಾದ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಮೇದದಿಂದ ಭೂಮಿನಾಥನು ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಸುಲೋಕದ ದೇವತೆಗಳೂ ತೃಪ್ತರಾಗುವರು; ಈ ಅರ್ಪಣದಿಂದಲೇ ವಜ್ರಪಾಣಿ (ಇಂದ್ರ) ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.

Verse 26

अस्यैव हस्तान्मरणं यदाभवेल्लाभश्च मे सुंदरि कीर्तिरुत्तमा । तस्माद्यशो भूमितले जगत्त्रये व्रजामि लोकं मधुसूदनस्य

ಈ ಕೈಯಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ, ಓ ಸುಂದರಿ, ನನಗೆ ಲಾಭ—ಉತ್ತಮ ಕೀರ್ತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನಾನು ಮಧುಸೂದನ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 27

नैवं भीतोस्मि क्षुब्धोस्मि गतोऽहं गिरिसानुषु । पापाद्भीतो गतः कांतेधर्मं दृष्ट्वा स्थितोह्यहम्

ನಾನು ಹೀಗೆ ಭಯಪಟ್ಟಿಲ್ಲ, ನಾನೂ ಅಶಾಂತನಲ್ಲ; ನಾನು ಪರ್ವತದ ಇಳಿಜಾರಗಳಿಗೆ ಹೋದೆ. ಪಾಪದ ಭಯದಿಂದ, ಓ ಕಾಂತೆ, ನಾನು ದೂರ ಹೋದೆ; ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 28

न जाने पातकं पूर्वमन्यजन्मनि चार्जितम् । येनाहं शौकरीं योनिं गतोऽहं पापसंचयात्

ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವ ಪಾತಕವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದೆನೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಆ ಪಾಪಸಂಚಯದಿಂದಲೇ ನಾನು ಹೆಣ್ಣುಹಂದಿಯ ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 29

क्षालयिष्याम्यहं घोरं पूर्वपातकसंचयम् । बाणोदकैर्महाघोरैः सुतीक्ष्णैर्निशितैः शतैः

ನಾನು ಪೂರ್ವಪಾಪಗಳ ಭೀಕರ ಸಂಚಯವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುವೆನು—ಬಾಣದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಮಹಾಘೋರ ಜಲಧಾರೆಗಳ ಶತಶಃ ಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ।

Verse 30

पुत्रान्पौत्रांस्तु वाराहि कन्यां कुटुंबबालकम् । गिरिं गच्छ गृहीत्वा तु मम मोहमिमं त्यज

ಓ ವಾರಾಹೀ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು, ಕನ್ಯೆ ಮತ್ತು ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ನನ್ನ ಈ ಮೋಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು।

Verse 31

ममस्नेहं परित्यज्य हरिरेष समागतः । अस्य हस्तात्प्रयास्यामि तद्विष्णोः परमं पदम्

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಈ ಹರಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಹಸ್ತದಿಂದ ನಾನು ಹೊರಟು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಸೇರುವೆನು।

Verse 32

दैवेनापि ममाद्यैव स्वर्गद्वारमनुत्तमम् । उद्घाटितकपाटं तु यास्यामि सुमहादिवम्

ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಇಂದು ನನಗಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದ ಅನುತ್ತಮ ದ್ವಾರವು ತೆರೆದಿದೆ—ಕಪಾಟಗಳು ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಆ ಮಹಾದಿವ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವೆನು।

Verse 33

सुकलोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शूकरस्य महात्मनः । उवाच तत्प्रिया सख्यः सीदमानांतरा तदा

ಸುಕಲನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಶೂಕರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಗ ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಸಖಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 34

शूकर्युवाच । यस्मिन्यूथे भवान्स्वामी पुत्रपौत्रैरलंकृतः । मित्रैश्च भ्रातृभिश्चैव अन्यैः स्वजनबांधवैः

ಶೂಕರಿ ಉವಾಚ—ಯಾವ ಯೂಥದಲ್ಲಿ ನೀವು ಸ್ವಾಮಿ, ಪುತ್ರ–ಪೌತ್ರರಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದು, ಮಿತ್ರರು, ಸಹೋದರರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಸ್ವಜನ–ಬಾಂಧವರಿಂದ ಪರಿವೃತರಾಗಿ ಪೂಜಿತರಾಗಿರುವಿರೋ…

Verse 35

त्वयैवालंकृतो यूथो भवता परिशोभते । त्वां विनायं महाभाग कीदृग्यूथो भविष्यति

ಈ ಯೂಥವು ನೀನೊಬ್ಬನಿಂದಲೇ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಪರಮವಾಗಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ. ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಯೂಥವು ಹೇಗಿರಲಿದೆ?

Verse 36

तवैव स्वबलेनापि गर्जमानाश्च शूकराः । विचरंति गिरौ कांत तनया मम बालकाः

ನಿನ್ನದೇ ಸ್ವಬಲದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತ ಶೂಕರಗಳು ಈ ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತವೆ. ಓ ಕಾಂತ, ಅವರು ನನ್ನ ತನಯರು, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು.

Verse 37

कंदान्मूलान्सुभक्षंति निर्भयास्तव तेजसा । दुर्गेषु वनकुंजेषु ग्रामेषु नगरेषु च

ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ನಿರ್ಭಯರಾಗಿ ಕಂದ–ಮೂಲಾದಿ ಸುವ್ಯಂಜನಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ—ದುರ್ಗಮ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ವನಕುಂಜಗಳಲ್ಲಿ, ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ.

Verse 38

न कुर्वंति भयं तीव्रं सिंहानामिह पर्वते । मनुष्याणां महाबाहो पालितास्तव तेजसा

ಈ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಗಳು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ತೀವ್ರ ಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ಮಹಾಬಾಹೋ, ಅವರು ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾಲಿತರಾಗಿ ರಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 39

त्वया त्यक्ता अमी सर्वे बालका मम दारकाः । दीनाश्चैवाकुलाश्चैव भविष्यंति विचेतनाः

ನೀನು ಇವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಈ ನನ್ನ ಬಾಲಕರು—ನನ್ನ ಪುತ್ರರು—ದೀನರಾಗಿಯೂ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿಯೂ ಅಸಹಾಯರಾಗಿ ಚೇತನಾಹೀನರಂತೆ ಬದುಕುವರು।

Verse 40

नित्यमेव सुखं वर्त्म गत्वा पश्यंति बालकाः । पतिहीना यथा नारी शोभते नैव शोभना

ಬಾಲಕರು ನಿತ್ಯ ಸುಖಕರವಾದ ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುಂದೆ ಇರುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಪತಿಹೀನ ಸ್ತ್ರೀಯಂತೆ, ಸುಂದರವೂ ಸಹ ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 41

अलंकृता यथा दिव्यैरलंकारैः सकांचनैः । परिच्छदै रत्नवस्त्रैः पितृमातृसहोदरैः

ಸುವರ್ಣಯುಕ್ತ ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ರತ್ನಸಮಾನ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರಿಚ್ಛದಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಳಾಗಿ—ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ।

Verse 42

श्वश्रूश्वशुरकैश्चान्यैः पतिहीना न भाति सा । चंद्रहीना यथा रात्री पुत्रहीनं यथा कुलम्

ಅತ್ತೆಮಾವಂದಿರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರೂ ಪತಿಹೀನ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಚಂದ್ರಹೀನ ರಾತ್ರಿಯಂತೆ, ಪುತ್ರಹೀನ ಕುಲದಂತೆ।

Verse 43

दीपहीनं यथा गेहं नैव भाति कदाचन । त्वां विनायं तथा यूथो नैव शोभेत मानद

ದೀಪವಿಲ್ಲದ ಮನೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಹೇ ಮಾನದ! ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಸಮೂಹವೂ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 44

आचारेण विना मर्त्यो ज्ञानहीनो यतिर्यथा । मंत्रहीनो यथा राजा तथायं नैव शोभते

ಆಚಾರವಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನು ಜ್ಞಾನಹೀನ ಯತಿಯಂತೆ; ಮಂತ್ರಸಲಹೆಯಿಲ್ಲದ ರಾಜನಂತೆ—ಇವನೂ ಏನೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 45

कैवर्तेन विना नौर्वा संपूर्णा परिसागरे । न भात्येवं यथा सार्थः सार्थवाहेन वै विना

ನಾವಿಕನಿಲ್ಲದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಜ್ಜಾದ ದೋಣಿಯೂ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಪಡೆಯದು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾರ್ಥವಾಹನಿಲ್ಲದೆ ಸಾರ್ಥವು ವೃದ್ಧಿಯಾಗದು।

Verse 46

सेनाध्यक्षेण च विना यथा सैन्यं न भाति च । त्वां विना वै तथा सैन्यं शूकराणां महामते

ಸೇನಾಧ್ಯಕ್ಷನಿಲ್ಲದೆ ಸೇನೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಜಯವೂ ಪಡೆಯದು; ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ಮಹಾಮತೇ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಹಂದಿಗಳ ಸೇನೆಯೂ ನಿರರ್ಥಕ.

Verse 47

दीनो भविष्यति तथा वेदहीनो यथा द्विजः । मयि भारं कुटुंबस्य विनिवेश्य प्रगच्छसि

ಅವನು ದೀನನಾಗುವನು—ವೇದಹೀನ ದ್ವಿಜನಂತೆ. ನೀನು ಕುಟುಂಬದ ಭಾರವನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತೀಯೆ।

Verse 48

मरणं सुलभं ज्ञात्वा का प्रतिज्ञा तवेदृशी । त्वां विनाहं न शक्नोमि धर्तुं प्राणान्प्रियेश्वर

ಮರಣವು ಸುಲಭವೆಂದು ತಿಳಿದೂ ನಿನ್ನ ಇಂತಹ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಏಕೆ? ಪ್ರಿಯೇಶ್ವರಾ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಲಾರೆ।

Verse 49

त्वयैव सहिता स्वर्गं भूमिं वाथ महामते । नरकं वापि भोक्ष्यामि सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನಿನ್ನೊಂದಿಗೇ ಏಕವಾಗಿ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವಾಗಲಿ ಭೂಮಿಯಾಗಲಿ—ಅಥವಾ ನರಕವೂ ಆಗಲಿ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವೆನು; ಸತ್ಯ ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 50

त्वं वा पुत्रांस्तुपौत्रांस्तु गृहीत्वा यूथमुत्तमम् । आवां व्रजाव यूथेश दुर्गमेवं सुकंदरम्

ಅಥವಾ ನೀನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು-ಪೌತ್ರರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೂಥವನ್ನು ಸೇರಿಸು; ಇಲ್ಲವೇ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ, ಹೇ ಯೂಥೇಶ, ಈ ದುರ್ಗಮವಾದರೂ ಸುಂದರವಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ.

Verse 51

जीवितव्यं परित्यज्य रणाय परिगम्यते । तत्र को दृश्यते लाभो मरणे वद सांप्रतम्

ಬಾಳಬೇಕಾದುದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮರಣದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಲಾಭ ಕಾಣುತ್ತದೆ? ಈಗಲೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 52

वाराह उवाच । वीराणां त्वं न जानासि सुधर्मं शृणु सांप्रतम् । युद्धार्थिना हि वीरेण वीरं गत्वा प्रयाचितम्

ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ವೀರರ ಸದ್ದರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಈಗ ಕೇಳು. ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸುವ ವೀರನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವೀರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

देहि मे योधनं संख्ये युद्धार्थ्यहं समागतः । परेण याचितं युद्धं न ददाति यदा नरः

‘ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕೊಡು; ನಾನು ಸಮರಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಬೇಡಿದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ನೀಡದೆ ಹೋದರೆ, …’

Verse 54

कामाल्लोभाद्भयाद्वापि मोहाद्वा शृणु वल्लभे । कुंभीपाके तु नरके वसेद्युगसहस्रकम्

ಕಾಮ, ಲೋಭ, ಭಯ ಅಥವಾ ಮೋಹದಿಂದ—ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ಕೇಳು—ಇಂತೆ ಮಾಡುವವನು ಕುಂಭೀಪಾಕ ಎಂಬ ನರಕದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ಯುಗಗಳವರೆಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 55

क्षत्रियाणां परो धर्मो युद्धं देयं न संशयः । तद्युद्धं दीयमानेन रणभूमिगतेन वै

ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಪರಮ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೀಡುವುದು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ರಣಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನು ಆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 56

निर्जितं तु परं तत्र यशःकीर्त्तिं प्रभुंजते । स वा हतो युध्यमानः पौरुषेणातिनिर्भयः

ಅಲ್ಲಿ ಸೋತರೂ ಸಹ ಅವರು ಪರಮ ಯಶಸ್ಸು-ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಅತಿನಿರ್ಭಯನಾಗಿ ಯುದ್ಧಿಸುತ್ತಾ ಹತನಾದವನು ಕೂಡ ಆ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 57

वीरलोकमवाप्नोति दिव्यान्भोगान्प्रभुंजते । यावद्वर्षसहस्राणां विंशत्येकां प्रिये शृणु

ಅವನು ವೀರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ—ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ಕೇಳು—ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ।

Verse 58

वीरलोके वसेत्तावद्देवाचारैर्महीयते । मनुपुत्रः समायात अयं वीरो न संशयः

ಅವನು ಅಷ್ಟುಕಾಲ ವೀರಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ದೇವರ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ವೀರನು ಮನುಪುತ್ರನಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 59

संग्रामं याचमानस्तु युद्धं देयं मया ध्रुवम् । युद्धातिथिः समायातो विष्णुरूपः सनातनः

ಯುದ್ಧವನ್ನು ಯಾಚಿಸುವವನಿಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೀಡುವುದು ನನಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದ ಧರ್ಮ. ಯುದ್ಧಾತಿಥಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ—ಸನಾತನ, ವಿಷ್ಣುರೂಪನು.

Verse 60

सत्कारो युद्धरूपेण कर्तव्यश्च मया शुभे । शूकर्युवाच । यदा युद्धं त्वया देयं राज्ञे चैव महात्मने

ಓ ಶುಭೆಯೇ, ಯುದ್ಧರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು. ಶೂಕರೀ ಹೇಳಿದಳು—ನೀನು ಆ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಜನಿಗೆ ಯುದ್ಧ ನೀಡಬೇಕಾದಾಗ…

Verse 61

ततोऽहं पौरुषं कांत पश्यामि तव कीदृशम् । एवमुक्त्वा प्रियान्पुत्रान्समाहूय त्वरान्विता

ಆಮೇಲೆ, ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಪೌರುಷ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ತ್ವರೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಂಡಳು.

Verse 62

उवाच पुत्रका यूयं शृणुध्वं वचनं मम । युद्धातिथिः समायातो विष्णुरूपः सनातनः

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಮಕ್ಕಳೇ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಯುದ್ಧಾತಿಥಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ—ಸನಾತನ, ವಿಷ್ಣುರೂಪನು.

Verse 63

मया तत्र प्रगंतव्यं यत्रायं हि गमिष्यति । यावत्तिष्ठति वै नाथो भवतां प्रतिपालकः

ಇವನು ಹೋಗುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೇ ನಾನು ಹೋಗಬೇಕು; ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ನಾಥನು ಇಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ.

Verse 64

यूयं गच्छत वै दूरं दुर्गं गिरिगुहामुखम् । सुखं जीवत मे वत्सा वर्जयित्वा सुलुब्धकान्

ನೀವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ—ಪರ್ವತದ ಗುಹಾಮುಖದಲ್ಲಿರುವ ದುರ್ಗಮ ಕೋಟೆಗೆ. ನನ್ನ ವತ್ಸಗಳೇ, ದುಷ್ಟ ಬೇಟೆಗಾರರನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು ಸುಖವಾಗಿ ಜೀವಿಸಿರಿ.

Verse 65

मया तत्रैव गंतव्यं यत्रैष हि गमिष्यति । भवतां श्रेष्ठोऽयं भ्राता यूथरक्षां करिष्यति

ನಾನೂ ಸಹ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೋಗುವ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಈ ಅಣ್ಣನು ಹಿಂಡನ್ನು ಕಾಪಾಡುವನು.

Verse 66

एते पितृव्यकाः सर्वे भवतां त्राणकारकाः । दूरं प्रयात वै सर्वे मां विहाय सुपुत्रकाः

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪಿತೃವ್ಯರು (ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ-ದೊಡ್ಡಪ್ಪ) ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕರೂ ತ್ರಾಣಕರ್ತರೂ. ಆದರೂ, ಓ ಸುಪುತ್ರರೇ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು.

Verse 67

पुत्रा ऊचुः । अयं हि पर्वतश्रेष्ठो बहुमूलफलोदकः । भयं तु कस्य वै नास्ति सुखं जीवनमस्ति वै

ಪುತ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತ; ಬಹು ಮೂಲಗಳು, ಫಲಗಳು ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ? ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸುಖಕರವಾಗಿದೆ.

Verse 68

युवाभ्यां हि अकस्माद्वै इदमुक्तं भयंकरम् । तन्नो हि कारणं मातर्वद सत्यमिहैव हि

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಈ ಭಯಂಕರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮಾತೆ, ಇದರ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಈಗಲೇ ನಮಗೆ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 69

शूकर्युवाच । अयं राजा महारौद्रः कालरूपः समागतः । क्रीडते मृगया लुब्धो मृगान्हत्वा बहून्वने

ಶೂಕರಿ ಹೇಳಿದರು—ಈ ರಾಜನು ಮಹಾರೌದ್ರನು, ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಕ್ರೀಡೆಯ ಲೋಭದಿಂದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಅನೇಕ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಕೊಂದು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 70

इक्ष्वाकुर्नाम दुर्धर्षो मनुपुत्रो महाबलः । संहरिष्यति कालोऽयं दूरं यात सुपुत्रकाः

ಮನುವಿನ ಪುತ್ರನಾದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಎಂಬ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ, ಅಜೇಯನು ಇದ್ದಾನೆ. ಈ ಕಾಲವು ಸಂಹಾರಮಾಡಲಿದೆ—ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರರೇ, ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ.

Verse 71

पुत्रा ऊचुः । मातरं पितरं त्यक्त्वा यः प्रयाति स पापधीः । महारौद्रं सुघोरं तु नरकं प्रतिपद्यते

ಪುತ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟವನು ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯವನು. ಅವನು ‘ಮಹಾರೌದ್ರ’ ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ನರಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 72

मातुः पुण्यं पयः पीत्वा पुष्टो भवति निर्घृणः । मातरं पितरं त्यक्त्वा यः प्रयाति सुदुर्बलः

ತಾಯಿಯ ಪುಣ್ಯಮಯ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿ ಪೋಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ನಿರ್ದಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗುವವನು ಅತಿನೀಚ, ದುರ್ಬಲನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 73

पूयं नरकमेतीह कृमिदुर्गंधसंकुलम् । मातुस्तस्मान्न यास्यामो गुरुं त्यक्त्वा इहैव च

ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ಪುಯ್-ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಹುಳುಗಳು ಮತ್ತು ದುರ್ವಾಸನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಗುರುವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೇ, ನಾವು ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 74

एवं विषादः संजातस्तेषां धर्मार्थसंयुतः । व्यूहं कृत्वा स्थिताः सर्वे बलतेजः समाकुलाः

ಹೀಗೆ ಧರ್ಮಾರ್ಥವಿಚಾರಸಂಯುಕ್ತವಾದ ವಿಷಾದವು ಅವರಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಯಿತು. ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಬಲತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ವ್ಯೂಹವನ್ನು ರಚಿಸಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತರು.

Verse 75

साहसोत्साहसंपन्नाः पश्यंति नृपनंदनम् । नदंतः पौरुषैर्युक्ताः क्रीडमाना वने तदा

ಸಾಹಸೋತ್ಸಾಹಸಂಪನ್ನರಾದ ಅವರು ಆಗ ರಾಜಕುಮಾರನನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಪೌರುಷದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವನದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.