Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । गतेषु तेषु गोलोकं वैष्णवं तमसः परम् । शिवशर्मा महाप्राज्ञः कनिष्ठं वाक्यमब्रवीत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರು ತಮಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀತವಾದ ವೈಷ್ಣವಧಾಮ ಗೋಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಶಿವಶರ್ಮನು ಕನಿಷ್ಠನಿಗೆ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 2

ब्राह्मण उवाच । सोमशर्मन्महाप्राज्ञ त्वं पितुर्भक्तितत्परः । अमृतस्य महाकुंभं रक्ष दत्तं मयाधुना

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಸೋಮಶರ್ಮನ್, ನೀನು ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿರುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈಗ ನಿನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ ಅಮೃತದ ಮಹಾಕುಂಭವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 3

तीर्थयात्रां प्रयास्यामि अनया भार्यया सह । एवमस्तु महाभाग करिष्ये रक्षणं शुभम्

“ನಾನು ಈ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ.” — “ಎವಮಸ್ತು, ಮಹಾಭಾಗ; ನಾನು ಇದನ್ನು ಶುಭವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುವೆನು.”

Verse 4

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मोपाख्याने चतुर्थोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ಶಿವಶರ್ಮೋಪಾಖ್ಯಾನದ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 5

कुंभं रक्षति धर्मात्मा दिवारात्रमतंद्रितः । पुनः स हि समायातः शिवशर्मा महायशाः

ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅತಂದ್ರಿತನಾಗಿ ಆ ಕುಂಭವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದನು; ನಂತರ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಬಂದನು।

Verse 6

मायां कृत्वा महाप्राज्ञो भार्यया सह तं सुतम् । कुष्ठरोगातुरो भूत्वा तस्य भार्या च तादृशी

ಮಾಯೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಆ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ ಆ ಪುತ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ರೋಗಗ್ರಸ್ತಳಾದಳು.

Verse 7

मांसपिंडोपमौ जातौ द्वावेतौ मायया कृतौ । संनिधिं तस्य घोरस्य विप्रस्य सोमशर्मणः

ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾಂಸಪಿಂಡಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾ ಜನಿಸಿದರು. ಅವರು ಭಯಾನಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸೋಮಶರ್ಮನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದರು.

Verse 8

समागतौ हि तौ दृष्ट्वा सर्वतो हि सुदुःखितौ । कृपया परयाविष्टः सोमशर्मा महायशाः

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಂದಿರುವುದನ್ನೂ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅತಿದುಃಖಿತರಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಪರಮ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 9

तयोः पादं नमस्कृत्य भक्त्या नमितकंधरः । भवादृशौ न पश्यामि तपसाभिसमन्वितम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕಂಠವನ್ನು ವಾಲಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣರಾದ ನಿಮ್ಮಂತಹವರನ್ನು ನಾನು ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 10

गुणव्रातैः सुपुण्यैश्च किमिदं वर्तितं त्वयि । दासवद्देवताः सर्वा वर्तंते सर्वदा तव

ಗುಣಗಳ ಸಮೂಹದಿಂದಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಣ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ, ಅದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ದಾಸರಂತೆ ನಿನ್ನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ?

Verse 11

आदेशं प्राप्य विप्रेंद्र आकृष्टास्तेजसा तव । तवांगे केन पापेन गदोयं वेदनान्वितः

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ನಿಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಬಂದೆವು. ಯಾವ ಪಾಪದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಈ ವೇದನಾಯುಕ್ತ ರೋಗ ಉಂಟಾಯಿತು?

Verse 12

संजातो ब्राह्मणश्रेष्ठ तन्मे कथय कारणम् । इयं पुण्यवती माता महापुण्या पतिव्रता

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇದು (ಈ ಸ್ಥಿತಿ/ಜನನ) ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ. ಈ ತಾಯಿ ಪುಣ್ಯವತಿ, ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿ, ಪತಿವ್ರತೆ.

Verse 13

या हि भर्तृप्रसादेन त्रैलोक्यं कर्तुमिच्छति । सा कथं दुःखमाप्नोति किं नास्ति तपसः फलम्

ಭರ್ತೃಪ್ರಸಾದದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಬಯಸುವ ಆಕೆ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು? ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಫಲವಿಲ್ಲವೇ?

Verse 14

रागद्वेषौ परित्यज्य विविधेनापि कर्मणा । या च शुश्रूषते कांतं देववद्गुरुवत्सला

ರಾಗದ್ವೇಷಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಾನಾವಿಧ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಕಾಂತನನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವಿಸುವ ಆಕೆ—ಅವನನ್ನು ದೇವನಂತೆ, ಗುರುವಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 15

सा कथं दुःखमाप्नोति कुष्ठरोगं सुदुःखदम् । शिवशर्मोवाच । मा शुचस्त्वं महाभाग भुज्यते कर्मजं फलम्

ಆಕೆ ಹೇಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ—ಅತಿದುಗ್ಧಕರವಾದ ಕುಷ್ಠರೋಗವನ್ನು? ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ದುಃಖಿಸಬೇಡ; ಕರ್ಮಜನ್ಯ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು.

Verse 16

नरेण कर्मयुक्तेन पापपुण्यमयेन हि । शोधनं च कुरुष्व त्वमुभयो रोगयुक्तयोः

ಪಾಪಪುಣ್ಯಮಿಶ್ರ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದ ಆ ನರನ ಮೂಲಕ, ನೀನು ಸಹ ರೋಗಪೀಡಿತರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಶೋಧನ-ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 17

शुश्रूषणं महाभाग यदि पुण्यमिहेच्छसि । एवमुक्ते शुभे वाक्ये सोमशर्मा महायशाः

ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುಶ್ರೂಷಾ-ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡು. ಇಂತಹ ಶುಭ ವಚನಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಸೋಮಶರ್ಮಾ…

Verse 18

शुश्रूषां वा करिष्यामि युवयोः पुण्ययुक्तयोः । मया पापेन दुष्टेन कृपणेन द्विजोत्तम

ಪುಣ್ಯಯುಕ್ತರಾದ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ನಾನು ಶುಶ್ರೂಷಾ-ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಪಾಪಿ, ದುಷ್ಟ, ಕೃಪಣನಾದ ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 19

किं कर्तव्यमिहाद्यैव यो गुरुं न हि पूजयेत् । एवमाभाष्य दुःखाद्वा तयोर्दुःखेन दुःखितः

ಗುರುವನ್ನು ಪೂಜಿಸದವನ ಕುರಿತು ಇಲ್ಲಿ—ಇಂದೇ—ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ತನ್ನ ದುಃಖದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಆ ಇಬ್ಬರ ದುಃಖದಿಂದಲೋ ದುಃಖಿತನಾದನು।

Verse 20

श्लेष्ममूत्रपुरीषं च उभयोः पर्यशोधयत् । पादप्रक्षालनं चक्रे अंगसंवाहनं तथा

ಅವನು ಆ ಇಬ್ಬರ ಶ್ಲೇಷ್ಮ, ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ; ನಂತರ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಗಸಂವಾಹನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 21

स्नानस्थानादिकं सोपि तयोर्भक्त्यान्वितः स्वयम् । द्वावेतौ हि गुरू विप्रः सोमशर्मा महायशाः

ಅವನು ಸಹ ಸ್ವತಃ ಆ ಇಬ್ಬರ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ನಾನಸ್ಥಾನಾದಿ ಪವಿತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ಇಬ್ಬರೇ ಗುರುಗಳು ಎಂದು ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

तीर्थं नयति धर्मात्मा स्कंधमारोप्य सत्तमः । द्वावेतौ हि स्वहस्तेन स्नापयित्वा तु मंगलैः

ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅವರನ್ನು ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ತನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತಗಳಿಂದ ಮಂಗಳಕರ ವಿಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

सुमंत्रैर्वेदविच्चैव स्नानस्य विधिपूर्वकम् । तर्पणं च पितॄणां तु देवतानां तु पूजनम्

ಶುಭಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ವೇದವಿದ್ವಾಂಸನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 24

द्वाभ्यामपि स धर्मात्मा स कारयति नित्यशः । स्वयं होमं ददात्यग्नौ पचत्यन्नमनुत्तमम्

ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದಲೂ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಾನೇ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಾಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅನ್ನವನ್ನು ಬೇಯಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

संज्ञापयति सुप्रीतौ द्वावेतौ च महागुरू । शय्यासने च तौ विप्रः प्रस्वापयति नित्यशः

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಂತೃಪ್ತರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಗುರುಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ ಅವರನ್ನು ಶಯ್ಯೆ ಮತ್ತು ಆಸನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

वस्त्रपुष्पादिकं सर्वं ताभ्यां नित्यं प्रयच्छति । तांबूलं बहुगंधाढ्यमुभयोरर्पयेत्स तु

ಅವನು ಅವರಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ವಸ್ತ್ರ, ಪುಷ್ಪಾದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಅನೇಕ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಪರಿಮಳಿತ ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮರ್ಪಿಸಲಿ.

Verse 27

सोमशर्मा महाभागस्ताभ्यामपि च पूरयेत् । मूलं पयः सुभक्ष्याद्यं नित्यमेव ददात्यसौ

ಮಹಾಭಾಗ್ಯನಾದ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಮೂಲಗಳು, ಹಾಲು ಹಾಗೂ ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 28

तयोस्तु वांछितं नित्यं सोमशर्मा महायशाः । अनेन क्रमयोगेन नित्यमेव प्रसादयेत्

ಹೀಗೆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ತನ್ನ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಈ ಕ್ರಮಬದ್ಧ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 29

सोमशर्मा सुधर्मात्मा पितरौ परिपूजयेत् । सोमशर्माणमाहूय पिता कुत्सति निष्ठुरः

ಸುದರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಸೋಮಶರ್ಮನು ತಂದೆತಾಯಿಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪರಿಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆದರೂ ತಂದೆ ಸೋಮಶರ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು ಕಠೋರವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದನು.

Verse 30

निंदितैर्निष्ठुरैर्वाक्यैस्ताडयेन्मुनिसन्निधौ । कृतकार्ये कृते पुण्ये नित्यमेव सुते पुनः

ಮುನಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂದನೀಯವಾದ ಕಠೋರ ವಚನಗಳಿಂದ ತಾಡಿಸಬೇಕು; ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಿಸಿ ಪುಣ್ಯ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಿತ್ಯ ಶಿಸ್ತು ಬೋಧಿಸಬೇಕು.

Verse 31

न कृतं शोभनं मह्यं त्वयैव कुलपांसन । एवं नानाविधैर्वाक्यैर्निष्ठुरैर्दुःखदायकैः

ಓ ಕುಲಕಲಂಕಾ! ನೀನು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಏನೂ ಶುಭವನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಮೇಲಾಗಿ ನಾನಾವಿಧ ಕಠೋರ, ದುಃಖದಾಯಕ ವಚನಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಪೀಡೆ ತಂದೆ.

Verse 32

अताडयद्दंडघातैः शिवशर्मा सदातुरः । एवं कृतेपि धर्मात्मा नैव कुप्यति कर्हिचित्

ಸದಾ ಆತುರನಾದ ಶಿವಶರ್ಮನು ದಂಡಘಾತಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಆದರೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಎಂದಿಗೂ ಕೋಪಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 33

मनसा वचसा चैव कर्मणा त्रिविधेन च । संतुष्टः सर्वदा सोपि पितरं परिपूजयेत्

ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಮ—ಈ ತ್ರಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ—ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 34

तद्वत्स सोमशर्मा वै मातरं च दिनेदिने । यज्ज्ञात्वा शिवशर्मा च चरितं स्वीयमीक्षते

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸೋಮಶರ್ಮನು ದಿನೇದಿನೇ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಶಿವಶರ್ಮನು ತನ್ನ ಸ್ವಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು.

Verse 35

अमृतं मत्कृते चापि आनीतं विष्णुशर्मणा । पुण्ययुक्तः स धर्मात्मा पितृभक्तिपरः सदा

ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ಅಮೃತವನ್ನೂ ತಂದನು. ಅವನು ಪುಣ್ಯಯುಕ್ತ ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಸದಾ ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 36

एवं बहुतिथे काले शतसंख्ये गते सति । शिवशर्मा पितस्यैव भक्तिं दृष्ट्वा विचिंत्य वै

ಹೀಗೆ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಕಳೆದಾಗಲೂ, ಶಿವಶರ್ಮನು ತಂದೆಯ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 37

मया वै पूर्वमित्युक्तं सुपुत्रं यज्ञसंज्ञकम् । मातृखंडानिमान्पुत्र यत्र तत्र क्षिपस्व हि

ನಾನು ಮುಂಚೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಯಜ್ಞ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸುಪುತ್ರನೇ! ಪುತ್ರಾ, ಈ ಮಾತೃಖಂಡಗಳನ್ನು ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಸೆದುಬಿಡು।

Verse 38

मद्वाक्यं पालितं तेन कृता न मातरि कृपा । एतत्स्वल्पतरं दुःखं निर्जीवे घातमिच्छतः

ಅವನು ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದನು, ಆದರೆ ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಅಲ್ಪ ದುಃಖ; ಜೀವಂತ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಬಯಸುವವನ ಶೋಕಕ್ಕಿಂತ ಇದು ಕಡಿಮೆ।

Verse 39

साहसं तु कृतं तेन पुत्रेण वेदशर्मणा । अस्याधिकमहं मन्ये यतोऽयं चलते न च

ಆದರೆ ಆ ಪುತ್ರ ವೇದಶರ್ಮನು ಧೈರ್ಯಸಾಹಸದಿಂದ (ಅವಿವೇಕವಾಗಿ) ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿದನು. ಆದರೂ ನಾನು ಇದನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 40

निमेषमात्रमेवापि साहसं कारयेत्पुनः । अपरं सत्यसंपन्नं प्रभावं तपसः पुनः

ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾಹಸಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬಲ್ಲದು. ತಪಸ್ಸಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಭಾವ ಇದು—ಸತ್ಯದಿಂದ ಸಂಪನ್ನವಾದಾಗ ಅದು ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 41

नित्यं समाराधनेपि अधिकं चास्य दृश्यते । तस्मादस्य परीक्षा च समये तपसः कृता

ಅವನ ನಿತ್ಯ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಏನೋ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಅವನ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಯಿತು।

Verse 42

भक्तिभावात्तथा सत्यान्नैव पुत्रः प्रणश्यति । मायया च निजांगेऽपि कुष्ठरोगो निदर्शितः

ಭಕ್ತಿಭಾವದ ಬಲದಿಂದಲೂ ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದಲೂ ಪುತ್ರನು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ದಿವ್ಯಮಾಯೆಯಿಂದ ತನ್ನದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಕುಷ್ಠರೋಗ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 43

श्लेष्ममूत्रमलानां च घृणां नैव करोति च । व्रणान्विशोधयेन्नित्यं स्वहस्तेन महायशाः

ಅವನು ಕಫ, ಮೂತ್ರ, ಮಲ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಹ್ಯಪಡದು; ಆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ನಿತ್ಯ ವ್ರಣಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

पादसंवाहनं दद्याच्छौचं चैव महामतिः । दुःसहं वचनं मह्यं दारुणं सहते सदा

ಮಹಾಮತಿಯಾದವನು ಪಾದಸಂವಹನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಶೌಚಶುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಸದಾ ಕ್ರೂರವಾದ, ದುಃಸಹವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 45

भर्त्सने ताडने चैव सदाभीष्टप्रवाचकः । एवं दुःखसमाचारो मम पुत्रो महामतिः

ಅವನು ಸದಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವವನು; ಆದರೂ ಗದರಿಕೆಗೂ ಹೊಡೆತಕ್ಕೂ ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇಂತಹ ದುಃಖಸಂದೇಶವನ್ನು ತರುವ ನನ್ನ ಪುತ್ರನು, ಮಹಾಮತಿಯಾದರೂ.

Verse 46

दुःखानां सागरं मन्ये बहुक्लेशैस्तु क्लेशितः । अपनेष्याम्यहं दुःखं विष्णोश्चैव प्रसादतः

ನಾನು ದುಃಖಗಳ ಸಾಗರದಂತೆ ಇದ್ದೇನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅನೇಕ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ಕ್ಲಿಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ದುಃಖವನ್ನು ತೊಲಗಿಸುವೆನು.

Verse 47

विचार्य मनसा विप्रः शिवशर्मा महामतिः । पुनर्मायां चकाराथ कुंभादपहृतं पयः

ಮಹಾಮತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಶಿವಶರ್ಮನು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ, ಕುಂಭದಿಂದ ಹಾಲನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು.

Verse 48

पश्चात्तं च समाहूय सोमशर्माणमब्रवीत् । तव हस्ते मया दत्तममृतं व्याधिनाशनम्

ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಸೋಮಶರ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಾನು ವ್ಯಾಧಿನಾಶಕ ಅಮೃತವನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 49

तन्मे शीघ्रं प्रयच्छस्व यथा पानं करोम्यहम् । येन नीरुग्भवाम्यद्य प्रसादाद्विष्णुशर्मणः

ಆದುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕೊಡು, ನಾನು ಪಾನಮಾಡುವಂತೆ; ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ನಿರೋಗಿಯಾಗುವೆನು.

Verse 50

एवमुक्ते तदा वाक्ये ऋषिणा शिवशर्मणा । समुत्थाय त्वरायुक्तः सोमशर्मा कमंडलुम्

ಋಷಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸೋಮಶರ್ಮನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ತ್ವರೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 51

तं च रिक्तं ततो दृष्ट्वा ह्यमृतेन विना कृतम् । कस्य पापस्य वै कर्म केन मे विप्रियं कृतम्

ಅಮೃತವಿಲ್ಲದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವ ಆ ಘಟವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಇದು ಯಾವ ಪಾಪಕರ್ಮದ ಫಲ? ನನಗೆ ಈ ಅಪಕಾರವನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡಿದರು?”

Verse 52

इति चिंतापरो भूत्वा सोमशर्मा सुदुःखितः । पितुरग्रे च वृत्तांतं कथयिष्याम्यहं यदा

ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಮನದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದನು—“ನಾನು ತಂದೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ, ನಡೆದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳುವೆನು.”

Verse 53

ततः कोपं प्रयास्येत गुरुर्मे व्याधिपीडितः । सुचिरं चिंतयित्वा तु सोमशर्मा महामतिः

ನಂತರ ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು—“ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ನನ್ನ ಗುರು ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬಹುದು.” ದೀರ್ಘಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಸೂಕ್ತ ಉಪಾಯವನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದನು.

Verse 54

यदि मे सत्यमस्तीति गुरुशुश्रूषणं यदि । तपस्तप्तं मयापूर्वं निर्व्यलीकेन चेतसा

ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದ್ದರೆ; ನಾನು ಗುರುಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಿದಿದ್ದರೆ; ಹಿಂದೆ ನಾನು ವಂಚನೆಯಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಿದ್ದರೆ—ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಲಿ.

Verse 55

दमशौचादिभिः सत्यं धर्ममेव प्रपालितम् । तदा घटोऽमृतयुतो भवत्वेष न संशयः

ದಮ, ಶೌಚ ಮೊದಲಾದ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಸತ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದ್ದರೆ, ಈ ಘಟವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಮೃತಯುಕ್ತವಾಗಲಿ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 56

यावदेव महाभागश्चिंतयित्वा विलोकयेत् । तावच्चामृतपूर्णस्तु पुनरेवाभवद्घटः

ಆ ಮಹಾಭಾಗನು ಚಿಂತಿಸಿ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಘಟವು ಮತ್ತೆ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿತು।

Verse 57

तं दृष्ट्वा हर्षसंयुक्तः सोमशर्मा महायशाः । गत्वा गुरुं नमस्कृत्य कुंभमादाय सत्वरम्

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಗುರುವರ್ಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕುಂಭವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು।

Verse 58

गृहाण त्वं पितश्चेमं पयः कुंभं समागतम् । पानं कुरु महाभाग गदान्मुक्तो भवाचिरम्

ತಂದೆಯೇ, ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿರುವ ಈ ಹಾಲಿನ ಕುಂಭವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ. ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಇದನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ; ಶೀಘ್ರವೇ ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವಿರಿ।

Verse 59

एतद्वाक्यं महापुण्यं सत्यधर्मार्थकं पुनः । शिवशर्मा सुतस्यापि श्रुत्वा च मधुराक्षरम्

ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಯಥಾರ್ಥಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾರುವ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಮಧುರಾಕ್ಷರಗಳ ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ತನ್ನ ಪುತ್ರನ ಮಾತನ್ನೂ ಆಲಿಸಿದನು।

Verse 60

हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಅವನು ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು।