Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । प्रस्थितस्तेन मार्गेण प्रविष्टो गगनांतरे । स दृष्टो देवदेवेन सहस्राक्षेण धीमता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೊರಟು ಆಕಾಶವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಅವನನ್ನು ದೇವದೇವನಾದ ಧೀಮಂತ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನು ಕಂಡನು.

Verse 2

उद्यमं तस्य वै ज्ञात्वा चक्रे विघ्नं सुराधिराट् । मेनिकांतामुवाचेदं गच्छ त्वं मम शासनात्

ಅವನ ದೃಢ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ತಿಳಿದು ದೇವಾಧಿರಾಜನು ವಿಘ್ನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಮೆನಕೆಗೆ—“ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನೀನು ಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 3

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मोपाख्याने तृतीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಶಿವಶರ್ಮೋಪಾಖ್ಯಾನ’ ಎಂಬ ತೃತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 4

तथा कुरुष्व भद्रं ते यथा नायाति मे गृहम् । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं मेनिका प्रस्थिता त्वरात्

“ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡು—ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಅವನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಾರದಂತೆ.” ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮೇನಿಕಾ ತಕ್ಷಣವೇ ಆತುರದಿಂದ ಹೊರಟಳು।

Verse 5

सूत उवाच । रूपौदार्यगुणोपेता सर्वालंकारभूषिता । नंदनस्य वनस्यांते दोलायां समुपस्थिता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ರೂಪ, ಔದಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಸರ್ವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾದ ಅವಳು ನಂದನವನದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ದೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು।

Verse 6

सुस्वरेण प्रगायंती गीतं वीणास्वरोपमम् । तेन दृष्टा विशालाक्षी चतुरा चारुलोचना

ಮಧುರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಅವಳ ಗೀತವು ವೀಣೆಯ ನಾದದಂತೆ ಇತ್ತು। ಅವಳನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು—ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ಚತುರಳೂ ಚಾರುಲೋಚನೆಯೂ ಆಗಿದ್ದಳು।

Verse 7

व्यवसायं ततो ज्ञात्वा तस्या विघ्नमनुत्तमम् । इंद्रेण प्रेषिता चैषा न च भद्रकरा भवेत्

ನಂತರ ಅವಳ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ತಿಳಿದು (ಅವನು) ಅವಳೇ ಅನುತ್ತಮ ವಿಘ್ನವೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದನು—ಇವಳು ಇಂದ್ರನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವಳು; ಇವಳು ಮಂಗಳಕರಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 8

एवं ज्ञात्वा जगामाथ सत्वरेण द्विजोत्तमः । तया दृष्टस्तथा पृष्टः क्व यास्यसि महामते

ಇಂತೆ ತಿಳಿದು ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಅತೀವ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ?”

Verse 9

विष्णुशर्मा तदोवाच मेनिकां कामचारिणीम् । इंद्रलोकं प्रयास्यामि पितुरर्थे त्वरान्वितः

ಆಗ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ಸಂಚರಿಸುವ ಮೆನಿಕೆಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಪಿತೃಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವೆನು.”

Verse 10

मेनिका विष्णुशर्माणं प्रत्युवाच प्रियं पुनः । कामबाणैः प्रभिन्नाहं त्वामद्य शरणं गता

ಮೆನಿಕಾ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು— “ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧಳಾಗಿ ನಾನು ಇಂದು ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 11

रक्षस्व द्विजशार्दूल यदि धर्ममिहेच्छसि । यावद्धि त्वं मया दृष्टः कामाकुलितचेतसा

ಹೇ ದ್ವಿಜಶಾರ್ದೂಲಾ! ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದೆ.

Verse 12

कामानलेन संदग्धा तावदेव न संशयः । संभ्रांता कामसंतप्ता प्रसादसुमुखो भव

ಕಾಮಾಗ್ನಿಯಿಂದ ನಾನು ದಗ್ಧಳಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಕಾಮತಾಪದಿಂದ ಅಶಾಂತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಶಾಂತಮುಖನಾಗು.

Verse 13

विष्णुशर्मोवाच । चरित्रं देवदेवस्य विदितं मे वरानने । भवत्याश्चप्रजानामिनाहंचैतादृशःशुभे

ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವರಾನನೇ! ದೇವದೇವನ ಪಾವನ ಚರಿತ್ರೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ಆದರೆ ಹೇ ಶುಭೇ, ನಿನ್ನ ಹಾಗೂ ನಿನ್ನ ಸಂತತಿಯ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 14

भवत्यास्तेजसा रूपैरन्ये मुह्यंति शोभने । विश्वामित्रादयो देवि पुत्रोहं शिवशर्मणः

ಹೇ ಶೋಭನೇ! ನಿನ್ನ ತೇಜೋಮಯ ರೂಪಗಳಿಂದ ಇತರರು ಮೋಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಹೇ ದೇವಿ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರಾದಿ ಋಷಿಗಳೂ ಭ್ರಮಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಆದರೆ ನಾನು ಶಿವಶರ್ಮನ ಪುತ್ರನು।

Verse 15

योगसिद्धिं गतस्यापि तपः सिद्धस्य चाबले । कामादयो महादोषा आदावेव विनिर्जिताः

ಹೇ ಅಬಲೇ! ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನಿಗೂ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಾದವನಿಗೂ, ಕಾಮಾದಿ ಮಹಾದೋಷಗಳನ್ನು ಆದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಜಯಿಸಬೇಕು।

Verse 16

अन्यं भज विशालाक्षि इंद्रलोकं व्रजाम्यहम् । एवमुक्त्वा जगामाथ त्वरितो द्विजसत्तमः

ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ! ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಭಜಿಸು; ನಾನು ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ—ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟನು।

Verse 17

निष्फला मेनका जाता पृष्टा देवेन वज्रिणा । विभीषां दर्शयामास नानारूपां पुनः पुनः

ವಜ್ರಧಾರಿ ದೇವ ಇಂದ್ರನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಮೇನಕಾ ವಿಫಲಳಾದಳು; ಆಗ ಅವಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ನಾನಾವಿಧ ಭಯಂಕರ ರೂಪಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು।

Verse 18

यथानलेन संदग्धास्तृणानां संचया द्विजाः । भस्मीभूता भवंत्येव तथा तास्ता विभीषिकाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಒಣ ಹುಲ್ಲಿನ ರಾಶಿಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭಸ್ಮವಾಗುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಎಲ್ಲ ವಿಭೀಷಿಕೆಗಳೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾದವು।

Verse 19

विप्रस्य तेजसा तस्य पितृभक्तस्य सत्तमाः । प्रलयं गतास्तु घोरास्ता दारुणा भीषिका द्विजाः

ಹೇ ಸತ್ತಮರೇ! ಪಿತೃಭಕ್ತನಾದ ಆ ವಿಪ್ರನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಆ ಘೋರ ದಾರುಣ ಭೀಷಿಕೆಗಳು ಪ್ರಳಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಲೀನವಾದವು।

Verse 20

स विघ्नान्दर्शयामास सहस्राक्षः पुनः पुनः । तेजसाऽनाशयद्विप्रः स्वकीयेन महायशाः

ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಇಂದ್ರನು ಮರುಮರು ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಆ ವಿಪ್ರನು ತನ್ನದೇ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು।

Verse 21

एवं विघ्नान्बहूंस्तस्य इंद्रस्यापि महात्मनः । नाशयामास मेधावी तपसस्तेजसापि वा

ಹೀಗೆ ಆ ಮೇಧಾವಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಇಂದ್ರನು ಕೂಡ ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಅನೇಕ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ತನ್ನ ತಪಸ್ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾಶಮಾಡಿದನು।

Verse 22

नष्टेषु तेषु विघ्नेषु दारुणेषु महत्सु च । ज्ञात्वा तस्य कृतान्विघ्नान्दारुणान्भीषणाकृतीन्

ಆ ಮಹತ್ತರವಾದ ದಾರುಣ ವಿಘ್ನಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ, ಆ ಭಯಾನಕ ವಿಕರಾಳ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಅವನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು ಎಂದು (ಅವರು) ತಿಳಿದರು।

Verse 23

अथ क्रुद्धो महातेजा विष्णुशर्मा द्विजोत्तमः । इंद्रं प्रति महाभागो रागरक्तांतलोचनः

ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದನು. ಆ ಮಹಾಭಾಗನು ಇಂದ್ರನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದನು; ರಾಗದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೋಣೆಗಳು ಕೆಂಪಾದವು.

Verse 24

इंद्र लोकादहं चेंद्रं पातयिष्यामि नान्यथा । निजधर्मे रतस्याद्य यो विघ्नं तु समाचरेत्

‘ನಾನು ಇಂದ್ರಲೋಕದಿಂದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುವೆನು—ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಫಲವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದು ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ರತನಾದವನಿಗೆ ಯಾರು ವಿಘ್ನವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ…’

Verse 25

तस्य दंडं प्रदास्यामि यो वै हन्यात्स हन्यते । एवमन्यं करिष्यामि देवानां पालकं पुनः

‘ನಾನು ಅವನಿಗೆ ದಂಡವನ್ನು ವಿಧಿಸುವೆನು; ಯಾರು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಡುವರು. ಹೀಗೆ ದೇವರ ಪಾಲಕನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ನೇಮಿಸುವೆನು.’

Verse 26

एवं समुद्यतो विप्र इंद्रनाशाय सत्तमः । तावदेव समायातो देवेंद्रः पाकशासनः

ಹೀಗೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಪ್ರನು ಇಂದ್ರನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಉದ್ಯತನಾದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೇವೇಂದ್ರನು—ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನು—ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 27

भो भो विप्र महाप्राज्ञ तपसा नियमेन च । दमेन सत्यशौचाभ्यां त्वत्समो नास्ति चापरः

‘ಭೋ ಭೋ ವಿಪ್ರ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ! ತಪಸ್ಸು, ನಿಯಮ, ದಮ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಶೌಚಗಳಿಂದ ನಿನಗೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಇಲ್ಲ.’

Verse 28

अनया पितृभक्त्या ते जितोहं दैवतैः सह । ममापराधं त्वं सर्वं क्षंतुमर्हसि सत्तम

ನಿನ್ನ ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು. ಓ ಸತ್ತಮ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ನೀನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

Verse 29

वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं च ददाम्यहम् । विष्णुशर्मा तदोवाच देवराजं तथागतम्

‘ವರವನ್ನು ಬೇಡು, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡುವೆ.’ ಹೀಗೆ ಬಂದ ದೇವರಾಜನಿಗೆ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ಆಗ ಹೇಳಿದನು.

Verse 30

विप्रतेजो महेंद्रेद्रं असह्यं देवदैवतैः । पितृभक्तस्य देवेश दुःसहं सर्वथा विभो

ಓ ದೇವೇಶ, ಓ ವಿಭೋ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ತೇಜಸ್ಸು ಮಹೇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಸಹ್ಯ; ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತೃಭಕ್ತನ ಶಕ್ತಿ ಸರ್ವಥಾ ದುಃಸಹ.

Verse 31

तेजोभंगो न कर्त्तव्यो ब्राह्मणानां महात्मनाम् । पुत्रपौत्रैः समस्तैस्तु ब्रह्मविष्णुहरान्पुनः

ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕುಗ್ಗಿಸಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರೊಡನೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಹರ (ಶಿವ)ರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 32

नाशयंते न संदेहो यदि रुष्टा द्विजोत्तमाः । नागच्छेद्यद्भवानद्य तदा राज्यमनुत्तमम्

ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ—ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು) ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ನಾಶವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಇಂದು ಹೋಗದೆ ಇದ್ದರೆ, ರಾಜ್ಯವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅನುತ್ತಮ (ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷಿತ)ವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 33

आत्मतपः प्रभावेण अन्यस्मै त्वं महात्मने । दातुकामस्तु संजातो रोषपूर्णेन चक्षुषा

ನಿನ್ನ ಸ್ವತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನೀನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಇದನ್ನು ದಾನಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ್ದೀ; ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿವೆ.

Verse 34

भवानद्य समायातो वरं दातुमिहेच्छसि । अमृतं देहि देवेंद्र पितृभक्तिं तथाचलाम्

ನೀವು ಇಂದು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ವರ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ. ಹೇ ದೇವೇಂದ್ರ! ನನಗೆ ಅಮೃತ (ಅಮರತ್ವ)ವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಅಚಲವಾಗಿ ಕೊಡಿ.

Verse 35

एवंविधं वरं देहि यदि तुष्टोसि शत्रुहन् । एवं ददामि पुण्यं ते वरं चामृतसंयुतम्

“ಹೇ ಶತ್ರುಹನ್, ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂತಹ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ.” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ಅಮೃತಸಮ ಫಲಯುಕ್ತ ಪುಣ್ಯವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 36

एवमाभाष्य तं विप्रममृतं दत्तवान्स्वयम् । सकुंभं दत्तवांस्तस्मै प्रीयमाणेन चात्मना

ಇಂತೆಂದು ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಅಮೃತವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಸಂತೋಷಿತ ಆತ್ಮದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಕುಂಭವನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.

Verse 37

अचला ते भवेद्विप्र भक्तिः पितरि सर्वदा । एवमाभाष्य तं विप्रं विसृज्य च सहस्रदृक्

“ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಿನ್ನ ಪಿತೃಭಕ್ತಿ ಸದಾ ಅಚಲವಾಗಿರಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸಹಸ್ರದೃಕ್ (ಇಂದ್ರ) ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ ಹೊರಟನು.

Verse 38

प्रसन्नोभूच्च तद्दृष्ट्वा विप्रतेजः सुदुःसहम् । विष्णुशर्मा ततो गत्वा पितरं वाक्यमब्रवीत्

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಅಸಹ್ಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ನಂತರ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮನು ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 39

तात इंद्रात्समानीतममृतं व्याधिनाशनम् । अनेनापि महाभाग नीरुजो भव सर्वदा

ತಾತಾ, ಇಂದ್ರನಿಂದ ತರಲಾದ ಈ ಅಮೃತವು ವ್ಯಾಧಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು. ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಇದರಿಂದ ನೀನು ಸದಾ ನಿರೋಗಿಯಾಗಿರು.

Verse 40

अमृतेन त्वमद्यैव परां तृप्तिमवाप्नुहि । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा शिवशर्मा सुतस्य हि

“ಈ ಅಮೃತದಿಂದ ನೀನು ಇಂದುಲೇ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯು.” ಮಗನ ವಿಷಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಈ ಮಹಾವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಿವಶರ್ಮ…

Verse 41

सुतान्सर्वान्समाहूय प्रीयमाणेन चेतसा । पितृभक्ताः सुता यूयं मद्वाक्यपरिपालकाः

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಪುತ್ರರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಪುತ್ರರೇ, ನೀವು ಪಿತೃಭಕ್ತರು; ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು.”

Verse 42

वरं वृणुध्वं सुप्रीताः पुत्रका दुर्लभं भुवि । एवमाभाषितं तस्य शुश्रुवुः सर्वसंमताः

“ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರರೇ, ತುಂಬಾ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿರಿ.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಏಕಮನಸ್ಕರಾಗಿ ಕೇಳಿದರು.

Verse 43

ते सर्वे तु समालोच्य पितरं प्रत्यथाब्रुवन् । अस्माकं जीवताम्माता गता या यममंदिरम्

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಆಲೋಚಿಸಿ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ನಾವು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಯಮಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ।”

Verse 44

नीरुजा भवनाद्देवी प्रसादात्तव सुव्रता । भवान्पिता इयं माता जन्मजन्मांतरे पितः

ಓ ದೇವಿ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆ ಸುವ್ರತಾ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ನಿರೋಗಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ನೀನೇ ಅವಳಿಗೆ ತಂದೆ, ಇವಳು ಅವಳಿಗೆ ತಾಯಿ; ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀನೇ ತಂದೆ.

Verse 45

वयं सुता भवेमेति सर्वे पुण्यकृतस्तथा । शिवशर्मोवाच । अद्यैवापि मृता माता भवतां पुत्रवत्सला

“ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳ ಪುತ್ರರಾಗೋಣ”— ಎಂದು ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರು. ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— “ಇಂದೇ ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರವತ್ಸಲೆಯಾದ ತಾಯಿ ಮೃತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।”

Verse 46

जीवमाना सुहृष्टा सा एष्यते नात्र संशयः । एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा शिवशर्मणा

“ಅವಳು ಜೀವಂತವಿದ್ದಾಳೆ; ಹರ್ಷದಿಂದ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ— ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।” ಋಷಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ಈ ಶುಭವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ…

Verse 47

तेषां माता समायाता प्रहृष्टा वाक्यमब्रवीत् । एतदर्थं समुत्पन्नं सुवीर्यं तनयं सुतम्

ಅವರ ತಾಯಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದಳು— “ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಈ ಪುತ್ರ ಸುವೀರ್ಯನು ಜನ್ಮ ಪಡೆದನು, ಮಗನೇ।”

Verse 48

नराः सत्पुत्रमिच्छंति कुलवंशप्रभावकम् । स्त्रियो लोके महाभागाः सुपुण्याः पुण्यवत्सलाः

ಪುರುಷರು ಕುಲ-ವಂಶದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಸತ್ಪುತ್ರನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರು, ಅತಿಪುಣ್ಯವಂತರು, ಧರ್ಮ-ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿಯವರು.

Verse 49

सुतमिच्छंति सर्वत्र पुण्यांगं पुण्यसाधकम् । कुक्षिं यस्या गतो गर्भः सुपुण्यः परिवर्त्तते

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜನರು ಪುಣ್ಯಮಯ ದೇಹವಿರುವ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಸಾಧನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಪುತ್ರನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾರ ಕುಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಗರ್ಭ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತೋ ಆ ಕುಕ್ಷಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭವಾಗಿ, ಪುಣ್ಯಮಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 50

पुण्यान्पुत्रान्प्रसूयेत सा नारी पुण्यभागिनी । कुलाचारं कुलाधारं पितृमातृप्रतारकम्

ಪುಣ್ಯವಂತ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯೇ ಪುಣ್ಯಭಾಗಿನಿ—ಅಂಥ ಪುತ್ರರು ಕುಲಾಚಾರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ, ವಂಶಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ತಾರಕರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 51

विना पुण्यैः कथं नारी संप्राप्नोति सुतोत्तमम् । न जाने कीदृशैः पुण्यैरेष भर्ता सुपुण्यभाक्

ಪುಣ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಇಂಥ ಸುತ್ತಮ ಪುತ್ರನು ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುವನು? ನನ್ನ ಈ ಭರ್ತನು ಯಾವ ಯಾವ ಪುಣ್ಯಗಳಿಂದ ಇಷ್ಟು ಪುಣ್ಯಸಂಪನ್ನನಾದನು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.

Verse 52

संजातो धर्मवीर्योपि धर्मात्मा धर्मवत्सलः । यस्य वीर्यान्मया प्राप्ता यूयं पुत्रास्ततोधिकाः

ಅವನು ಧರ್ಮವೀರ್ಯದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು, ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಧರ್ಮವತ್ಸಲ. ಅವನ ವೀರ್ಯದಿಂದಲೇ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಪುತ್ರರಾಗಿ ಲಭಿಸಿದೆ; ನೀವು ಅವನಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠರು.

Verse 53

एवं पुण्यप्रभावोयं भवंतः पुण्यवत्सलाः । मम पुत्रास्तु संजाताः पितृभक्तिपरायणाः

ಇದೇ ಈ ಪುಣ್ಯದ ಪ್ರಭಾವ. ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಪುಣ್ಯಧರ್ಮಪ್ರಿಯರು; ನನ್ನ ಪುತ್ರರು ಪಿತೃಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣರಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 54

अहो लोकेषु पुण्यैश्च सुपुत्रः परिलभ्यते । एकैकशोधिकाः पंच मया प्राप्ता महाशयाः

ಅಹೋ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಬಲದಿಂದಲೇ ಸುಪುತ್ರನು ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆ. ನನಗೆ ಐದು ಮಹಾಶಯ ಪುತ್ರರು ಲಭಿಸಿದ್ದಾರೆ—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸ್ವತಃ ಶೋಧಕರು.

Verse 55

यज्वानः पुण्यशीलाश्च तपस्तेजः पराक्रमाः । एवं संवर्धितास्ते तु तया मात्रा पुनः पुनः

ಅವರು ಯಜ್ಞಕರ್ತರು, ಪುಣ್ಯಶೀಲರು, ತಪಸ್ತೇಜಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಯುಕ್ತರು; ಆ ತಾಯಿ ಅವರನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪೋಷಿಸಿ ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದಳು.

Verse 56

हर्षेण महताविष्टाः प्रणेमुर्मातरं सुताः । पुत्रा ऊचुः । सुपुण्यैः प्राप्यते माता सन्माता सुपिता किल

ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವೃತರಾದ ಪುತ್ರರು ತಾಯಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಪುತ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ಅತಿಪುಣ್ಯದಿಂದಲೇ ತಾಯಿ ದೊರೆಯುತ್ತಾಳೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಸನ್ಮಾತೆ ಮತ್ತು ಸುಪಿತಾ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 57

भवती पुण्यकृन्माता नो भाग्यैस्तु प्रवर्तिता । यस्या गर्भोदरं प्राप्य सुपुण्यैश्च प्रवर्द्धिताः

ನೀವು ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ತಾಯಿ; ಕೇವಲ ಭಾಗ್ಯದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಡೆಯುವವರಲ್ಲ. ಅಂಥ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನಾವು ಮಹಾಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪೋಷಿತರಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾದೆವು.

Verse 58

जन्मजन्मनि त्वं माता पिता चैव भविष्यथः । पितोवाच । शृणुध्वं मामकाः पुत्राः सुवरं पुण्यदायकम्

ಜನ್ಮಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯಾಗುವೆ. ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಪುತ್ರರೇ, ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾದ ನನ್ನ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.

Verse 59

मयि तुष्टे सुता भोगा ननु भुंजंतु चाक्षयान् । पुत्रा ऊचुः । यदि तात प्रसन्नोसि वरं दातुमिहेच्छसि

ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದರೆ, ಪುತ್ರರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಕ್ಷಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿ. ಪುತ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ತಾತಾ, ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ವರ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ…

Verse 60

अस्मान्प्रेषय गोलोकं वैष्णवं दाहवर्जितम् । पितोवाच । गच्छध्वं वैष्णवं लोकं यूयं विगतकल्मषाः

ನಮ್ಮನ್ನು ದಾಹವರ್ಜಿತವಾದ ವೈಷ್ಣವ ಗೋಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿರಿ. ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ; ನೀವು ಈಗ ಕಲ್ಮಷರಹಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ.

Verse 61

मत्प्रसादात्तपोभिश्च पितृभक्त्यानया स्वया । एवमुक्ते तु तेनापि सुवाक्ये ऋषिणा ततः

ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಈ ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ—ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆ ಋಷಿಯೂ ನಂತರ ಶುಭವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 62

शंखचक्रगदापाणिर्गरुडारूढ आगतः । सपुत्रं शिवशर्माणमित्युवाच पुनः पुनः

ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ಗರುಡಾರೂಢನಾಗಿ ಪ್ರಭು ಬಂದನು; ಮತ್ತು ಪುತ್ರಸಹಿತ ಶಿವಶರ್ಮನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 63

सपुत्रेण त्वयाद्यैव जितो भक्त्यास्मि वै द्विज । पुत्रैः सार्द्धं समागच्छ चतुर्भिः पुण्यकारिभिः

ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ಇಂದು ನೀನು ಪುತ್ರನೊಡನೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದೀಯ. ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯಕರರಾದ ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಾ.

Verse 64

अनया भार्यया सार्द्धं पुण्यया पतिकाम्यया । शिवशर्मोवाच । अमी गच्छंतु पुत्रा मे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

ಈ ಪುಣ್ಯವತಿಯಾದ ಪತಿವ್ರತೆಯಾದ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಈ ಪುತ್ರರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವಂತಾಗಲಿ.”

Verse 65

कंचित्कालं तु नेष्यामि भूमौ वै भार्यया सह । अनेनापि सुपुत्रेण अंत्येन सोमशर्मणा

ಕೆಲವು ಕಾಲ ನಾನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುವೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಸತ್ಪುತ್ರನಾದ ಕಿರಿಯ ಸೋಮಶರ್ಮನೊಡಗೂ ಇರುತ್ತೇನೆ.

Verse 66

एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा सत्यभाषिणा । तानुवाचाथ देवेशः सुपुत्राञ्छिवशर्मणः

ಸತ್ಯವಚನಿಯಾದ ಋಷಿಯು ಹೀಗೆ ಶುಭ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ದೇವೇಶನು ಶಿವಶರ್ಮನ ಸತ್ಪುತ್ರರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 67

गच्छंतु मोक्षदं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । एवमुक्ते ततो विप्राश्चत्वारः सत्यचेतसः

“ದಾಹಪ್ರಳಯವಿಲ್ಲದ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೋಗಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಸತ್ಯಚಿತ್ತರಾದ ನಾಲ್ವರು ವಿಪ್ರರು (ಮುಂದೆ ನಡೆದರು).

Verse 68

विष्णुरूपधराः सर्वे बभूवुस्तत्क्षणादपि । इंद्रनीलसमावर्णैः शंखचक्रगदाधराः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಷ್ಣುರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದರು—ಇಂದ್ರನೀಲದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣರು, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಗಳು।

Verse 69

सर्वाभरणसौभाग्या विष्णुरूपा महौजसः । हारकंकणशोभाढ्या रत्नमालाभिशोभिताः

ಅವರು ಸಮಸ್ತ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಶುಭಶೋಭಿತರಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುರೂಪಿಗಳಾಗಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಗಳಿದ್ದರು; ಹಾರ-ಕಂಕಣಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತರಾಗಿ, ರತ್ನಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು।

Verse 70

सूर्यतेजःप्रतीकाशास्तेजोज्वालाभिरावृताः । प्रविष्टा वैष्णवं कायं पश्यतः शिवशर्मणः

ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ತೇಜೋಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ, ಶಿವಶರ್ಮನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವರು ವೈಷ್ಣವ ಕಾಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು।

Verse 71

दीपं दीपा यथा यांति तद्वल्लीना महामते । गतास्ते वैष्णवं धाम पितृभक्त्या द्विजोत्तमाः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಒಂದು ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ದೀಪಕ್ಕೆ ಸೇರುವಂತೆ, ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವೈಷ್ಣವ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 72

प्रभावं तु प्रवक्ष्यामि सुसत्यं सोमशर्मणः

ಈಗ ನಾನು ಸೋಮಶರ್ಮನ ಸತ್ಯವೂ ಅದ್ಭುತವೂ ಆದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।