Adhyaya 25

Verse 1

सूत उवाच । इयं हि का गायति चारुलोचना विलासभावैः परिविश्वमेव । अतीव बाला शुशुभे मनोहरा संपूर्णभावैः परिमोहयेज्जनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಸುಂದರ ವಿಶಾಲನೇತ್ರಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಯಾರು? ಲೀಲಾಭಾವಗಳಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಾ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿರುವಳು. ಅತೀ ಬಾಲೆಯಾದರೂ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಜನರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 2

दृष्ट्वा स रंभां कमलायताक्षीं पीनस्तनीं चर्चितकुंकुमांगीम् । पद्माननां कामगृहं ममैषा नो वा रतिश्चारुमनोहरेयम्

ಅವನು ರಂಭೆಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಕಮಲದಂತೆ ದೀರ್ಘನೇತ್ರಳಾದಳು, ಪೀನಸ್ತನಳಾದಳು, ಕುಂಕುಮಲೇಪಿತ ಅಂಗಶೋಭೆಯುಳ್ಳಳು. ಮನದಲ್ಲಿ—‘ಈ ಪದ್ಮಮುಖಿಯೇ ನನ್ನ ಕಾಮದ ನಿವಾಸ; ಇಲ್ಲವೇ ಮನೋಹರ ರತಿಯೇ ಇವಳೇ?’ ಎಂದುಕೊಂಡನು.

Verse 3

संपूर्णभावां परिरूपयुक्तां कामांगशीलामतिशीलभावाम् । यास्याम्यहं वश्यमिहैव अस्या मनोभवेनाद्य इहैव प्रेषितः

ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೌಂದರ್ಯಭಾವದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ರೂಪಸಂಪನ್ನಳಾದ, ಕಾಮಮಯ ಲಾವಣ್ಯ ಮತ್ತು ಅತಿಮೋಹಕ ಸ್ವಭಾವವಿರುವ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ನಾನು ಈಗಲೇ ಹೋಗಿ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತರುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದು ನನನ್ನು ಸ್ವತಃ ಮನೋಭವ (ಕಾಮದೇವ) ಇಲ್ಲಿಗೇ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 4

इतीव दैत्यः सुविचिंतयान्वितः कामेन मुग्धो बहुकालनोदितः । समातुरस्तत्र जगाम सत्वरमुवाच तां दीनमनाः सुलोचनाम्

ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ದೈತ್ಯನು ತನ್ನ ಕುತಂತ್ರಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ, ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಉರಿದ ಕಾಮಮೋಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲಿ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದನು. ದೀನಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಸುಲೋಚನೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 5

कस्यासि वा सुंदरि केन प्रेषिता किं नाम ते पुण्यतमं वदस्व मे । तवैव रूपेण महातितेजसा मुग्धोस्मि बाले मम वश्यतां व्रज

ಹೇ ಸುಂದರಿ, ನೀನು ಯಾರವಳು? ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ? ಹೇ ಪರಮ ಪುಣ್ಯವತಿ, ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ನಿನ್ನ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ರೂಪವೇ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದೆ; ಹೇ ಬಾಲೆ, ನನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಬಾ.

Verse 6

एवमुक्ता विशालाक्षी वृत्रं कामाकुलं प्रति । अहं रंभा महाभाग क्रीडार्थं वनमुत्तमम्

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿಯಾದ ಆ ಕನ್ಯೆ ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ವೃತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನಾನು ರಂಭೆ; ಕ್ರೀಡಾರ್ಥವಾಗಿ ಈ ಉತ್ತಮ ವನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 7

सखीसार्धं समायाता नंदनं वनमुत्तमम् । त्वं तु को वा किमर्थं हि मम पार्श्वं समागतः

ನಾನು ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಈ ಉತ್ತಮ ನಂದನ ವನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಯಾರು, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆ?

Verse 8

वृत्र उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि योहं बाले समागतः । हुताशनात्समुत्पन्नः कश्यपस्य सुतः शुभे

ವೃತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಕೇಳು, ಹೇ ಬಾಲೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಶುಭೆ, ನಾನು ಹುತಾಶನನಾದ ಅಗ್ನಿದೇವನಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು; ಕಶ್ಯಪನ ಪುತ್ರನು.”

Verse 9

सखाहं देवदेवस्य इंद्र स्यापि वरानने । ऐंद्रं पदं वरारोहे अर्धं मे भुक्तिमागतम्

ಹೇ ವರಾನನೆ! ನಾನು ದೇವದೇವನ ಸಖನು; ಮತ್ತು ಹೇ ವರಾರೋಹೆ, ಇಂದ್ರನ ಐಂದ್ರಪದವೂ ನನಗೆ ಕೇವಲ ಅರ್ಧಮಾತ್ರವೇ—ಹಿಂದೆಯೇ ಭೋಗಿಸಿದಂತೆಯೇ—ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 10

अहं वृत्रः कथं देवि मामेवं न तु विंदसि । त्रैलोक्यं वशमायातं यस्यैव वरवर्णिनि

ನಾನು ವೃತ್ರನು. ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಏಕೆ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಯಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವೂ ವಶವಾಗಿದೆ.

Verse 11

अहं शरणमायातः कामाद्रक्ष वरानने । भजस्व मां विशालाक्षि कामेनाकुलितं प्रिये

ನಾನು ಶರಣಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಹೇ ವರಾನನೆ, ಕಾಮದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಿಯೆ, ನನ್ನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸು; ನಾನು ಕಾಮದಿಂದ ಅಕುಲಿತನಾಗಿ ಆಕ್ರಮಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 12

रंभोवाच । वशगा हं तवैवाद्य भविष्यामि न संशयः । यं यं वदाम्यहं वीर तं तं कार्यं त्वयैव हि

ರಂಭೆ ಹೇಳಿದಳು—ಇಂದಿನಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ವೀರ, ನಾನು ಏನೇನು ಹೇಳುತ್ತೇನೋ, ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ನೀನೇ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 13

एवमस्तु महाभागे तं तं सर्वं करोम्यहम् । एवं संबंधकं कृत्वा तया सह महाबलः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ; ನೀನು ಏನೇನು ಹೇಳುವೆಯೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ಮಹಾಬಲನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದನು.

Verse 14

तस्मिन्वने महापुण्ये रेमे दानवसत्तमः । तस्या गीतेन नृत्येन हास्येन ललितेन च

ಆ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ವನದಲ್ಲಿ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನು ರಮಿಸಿದನು—ಅವಳ ಗಾನ, ನೃತ್ಯ, ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಲಲಿತ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ।

Verse 15

अतिमुग्धो महादैत्यः स तस्याः सुरतेन च । तमुवाच महाभागं वृत्रं दानवसत्तमम्

ಆ ಮಹಾದೈತ್ಯನು ಅತ್ಯಂತ ಮುಗ್ಧನಾದನು—ಅವಳ ಸುರತಸೌಖ್ಯದಿಂದಲೂ; ನಂತರ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾಭಾಗ ವೃತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 16

सुरापानं कुरुष्वेह पिबस्व मधुमाधवीम् । तामुवाच विशालाक्षीं रंभां शशिनिभाननाम्

“ಇಲ್ಲಿ ಸುರಾಪಾನ ಮಾಡು; ಈ ಮಧುಮಯ ಮಾಧವೀ ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿ.” ಎಂದು ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ಶಶಿನಿಭಾನನಾ ರಂಭೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 17

पुत्रोहं ब्राह्मणस्यापि वेदवेदांगपारगः । सुरापानं कथं भद्रे करिष्यमि विनिंदितम्

ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪುತ್ರನು, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನು; ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನಿಂದಿತ ಸುರಾಪಾನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವೆ?

Verse 18

तया तु रंभया देव्या प्रीत्या दत्ता सुरा हठात् । तस्या दाक्षिण्यभावेन सुरापानं कृतं तदा

ಆದರೆ ದೇವಿ ರಂಭಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಠಾತ್ ಸುರೆಯನ್ನು ನೀಡಿದಳು; ಅವಳ ಮೇಲಿನ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಆಗ ಸುರಾಪಾನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 19

अतीवमुग्धं सुरया ज्ञानभ्रष्टो यदाभवत् । तदंतरे सुरेंद्रेण वज्रेण निहतस्तदा

ಅವನು ಸುರಾಮತ್ತತೆಯಿಂದ ಅತಿಮುಗ್ಧನಾಗಿ ವಿವೇಕಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಹರಿಸಿದನು।

Verse 20

ब्रह्महत्यादिकैः पापैः स लिप्तो वृत्रहा ततः । ब्राह्मणास्तु ततः प्रोचुरिंद्र पापं कृतं त्वया

ಆಮೇಲೆ ವೃತ್ರಹಾ ಇಂದ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾದನು. ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು— “ಇಂದ್ರ, ನಿನ್ನಿಂದ ಪಾಪ ಸಂಭವಿಸಿದೆ।”

Verse 21

अस्माद्वाक्यात्तु विश्वस्तो वृत्रो नाम महाबलः । हतो विश्वासभावेन एवं पापं त्वया कृतम्

ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ‘ವೃತ್ರ’ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಿರ್ಭಯನಾದನು; ಆ ವಿಶ್ವಾಸಭಾವದಿಂದಲೇ ಅವನು ಹತನಾದನು— ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಪಾಪ ನಿನ್ನಿಂದ ನಡೆದಿದೆ।

Verse 22

इंद्र उवाच । येन केनाप्युपायेन हंतव्योरिः सदैव हि । देवब्राह्मणहंतारं यज्ञानां धर्मकंटकम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು— “ಯಾವುದೇ ಉಪಾಯದಿಂದಾದರೂ ಈ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸದಾ ಸಂಹರಿಸಲೇಬೇಕು; ಅವನು ದೇವ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತ, ಯಜ್ಞಧರ್ಮಗಳಿಗೆ ಕಂಟಕ।”

Verse 23

निहतं दानवं दुष्टं त्रैलोक्यस्यापि नायकम् । तदर्थं कुपिता यूयमेतन्न्यायस्य लक्षणम्

“ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಾಯಕನೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದುಷ್ಟ ದಾನವನು ಹತನಾದನು. ಅವನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಕೋಪಗೊಂಡರೆ, ಅದೇ ನಿಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಬುದ್ಧಿಯ ಲಕ್ಷಣ.”

Verse 24

विचारमेवं कर्त्तव्यं भवद्भिर्द्विजसत्तमाः । पश्चात्कोपं प्रकर्त्तव्यमन्यायं मम चिंत्यताम्

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನೀವು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು; ನಂತರವೇ ಕೋಪವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ಯುಕ್ತ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಅನ್ಯಾಯ ನಡೆದಿದೆಯೇ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿರಿ.

Verse 25

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वृत्रासुरवधोनाम पंचविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವೃತ್ರಾಸುರವಧ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 26

जग्मुः स्वस्थानमेवं हि निहते धर्मकंटके

ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮುಳ್ಳಾಗಿದ್ದವನು ನಿಹತನಾದ ಬಳಿಕ, ಅವರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದರು.