Adhyaya 21

Verse 1

सूत उवाच । एकदा व्यास देवोऽसौ ब्रह्माणं जगतः पतिम् । सुव्रताख्यानकं सर्वं पप्रच्छातीव विस्मितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಒಮ್ಮೆ ದಿವ್ಯ ವ್ಯಾಸದೇವನು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಜಗತ್ಪತಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ‘ಸುವ್ರತಾಖ್ಯಾನ’ವೆಂಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 2

व्यास उवाच । लोकात्मंल्लोकविन्यास देवदेव महाप्रभो । सुव्रतस्याथ चरितं श्रोतुमिच्छामि सांप्रतम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಲೋಕಾತ್ಮಾ, ಹೇ ಲೋಕವಿನ್ಯಾಸಕ, ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾಪ್ರಭೋ! ಈಗ ಸುವ್ರತನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೂ ಕೃತ್ಯಕಥೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । पाराशर्यमहाभाग श्रूयतां पुण्यमुत्तमम् । सुव्रतस्य सुविप्रस्य तपश्चर्यासमन्वितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಪಾರಾಶರ್ಯಾ! ಈ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಮಯ ಉತ್ತಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು—ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸುವ್ರತನ ಚರಿತ್ರೆ।

Verse 4

सुव्रतो नाम मेधावी बाल्यादपि स चिंतयन् । गर्भे नारायणं देवं दृष्टवान्पुरुषोत्तमम्

ಸುವ್ರತನೆಂಬ ಒಬ್ಬ ಮೇಧಾವಿ ಪುರುಷನಿದ್ದನು; ಅವನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಗವಂತನ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ನಾರಾಯಣದೇವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದನು।

Verse 5

स पूर्वकर्माभ्यासेन हरेर्ध्यानं गतस्तदा । शंखचक्रधरं देवं पद्मनाभं सुपुण्यदम्

ಆಗ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಾಭ್ಯಾಸಬಲದಿಂದ ಅವನು ಹರಿಯ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು—ಶಂಖಚಕ್ರಧಾರಿ, ಪದ್ಮನಾಭ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಪ್ರದ ದೇವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 6

ध्यायते चिंतयेत्सो हि गीते ज्ञाने प्रपाठने । एवं देवं हरिं ध्यायन्सदैव द्विजसत्तमः

ಗೀತಪಠಣ, ಜ್ಞಾನಾಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಪ್ರಪಾಠನ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಸದಾ ದೇವ ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅವರಲ್ಲೇ ಲೀನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

क्रीडत्येवं सदा डिंभैः सार्द्धं च बालकोत्तमः । बालकानां स्वकं नाम हरेश्चैव महात्मनः

ಹೀಗೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಲಕನು ಸದಾ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಾಲಕರ ನಡುವೆ ಅವನ ಸ್ವನಾಮ ‘ಹರಿ’ ಎಂದೇ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು—ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹರಿನಾಮದಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ.

Verse 8

चकार स हि मेधावी पुण्यात्मा पुण्यवत्सलः । समाह्वयति वै मित्रं हरेर्नाम्ना महामतिः

ಅವನು ಮೇಧಾವಿ, ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದ. ಆ ಮಹಾಮತಿಯಾದವನು ‘ಹರಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ತನ್ನ ಮಿತ್ರನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 9

भोभोः केशव एह्येहि एहि माधवचक्रधृक् । क्रीडस्व च मया सार्धं त्वमेव पुरुषोत्तम

“ಓ ಓ ಕೇಶವ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಾ—ಬಾ; ಓ ಮಾಧವ, ಚಕ್ರಧಾರಿ, ಬಾ. ನನ್ನೊಡನೆ ಆಟವಾಡು; ನೀನೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮ.”

Verse 10

सममेवं प्रगंतव्यमावाभ्यां मधुसूदन । एवमेव समाह्वानं नामभिश्च हरेर्द्विजः

“ಓ ಮಧುಸೂದನ, ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಮವಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ದ್ವಿಜನು ಕೂಡ ಹರಿಯನ್ನು ಅವನ ನಾಮಗಳಿಂದ ಕರೆದು ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು.”

Verse 11

क्रीडने पठने हास्ये शयने गीतप्रेक्षणे । याने च ह्यासने ध्याने मंत्रे ज्ञाने सुकर्मसु

ಆಟದಲ್ಲಿ, ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ, ನಗುವಿನಲ್ಲಿ, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಗೀತದ ಶ್ರವಣ‑ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ; ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ, ಆಸನದಲ್ಲಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ; ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ—ಸದಾ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ ಇರಲಿ.

Verse 12

पश्यत्येवं वदत्येवं जगन्नाथं जनार्दनम् । स ध्यायते तमेकं हि विश्वनाथं महेश्वरम्

ಹೀಗೆ ಜಗನ್ನಾಥ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೀಗೆಲೇ ಅವನನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಅವನು ಏಕಮಾತ್ರ ವಿಶ್ವನಾಥ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

तृणे काष्ठे च पाषाणे शुष्के सार्द्रे हि केशवम् । पश्यत्येवं स धर्मात्मा गोविंदं कमलेक्षणम्

ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ, ಮರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ—ಒಣವಾಗಿರಲಿ ತೇವವಾಗಿರಲಿ—ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಹೀಗೆ ಕೇಶವ, ಕಮಲನಯನ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

आकाशे भूमिमध्ये तु पर्वतेषु वनेषु च । जले स्थले च पाषाणे जीवेष्वेव महामतिः

ಆಕಾಶದಲ್ಲೂ ಭೂಮಿಯೊಳಗೂ; ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲೂ ವನಗಳಲ್ಲೂ; ಜಲದಲ್ಲೂ ಸ್ಥಲದಲ್ಲೂ; ಕಲ್ಲಲ್ಲೂ—ನಿಜಕ್ಕೂ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ—ಆ ಮಹಾಮತಿ (ಪರಮ ತತ್ತ್ವ) ನೆಲೆಸಿದೆ.

Verse 15

नृसिंहं पश्यते विप्रः सुव्रतः सुमनासुतः । बालक्रीडां समासाद्य रमत्येवं दिनेदिने

ಸುಮನಾಳ ಪುತ್ರನಾದ ಸುವ್ರತನೆಂಬ ವಿಪ್ರನು ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಬಾಲಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಅವನು ದಿನೇದಿನೇ ಹೀಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

गीतैश्च गायते कृष्णं सुरागैर्मधुराक्षरैः । तालैर्लयसमायुक्तैः सुस्वरैर्मूर्च्छनान्वितैः

ಅವರು ಮಧುರಾಕ್ಷರಗಳೂ ದಿವ್ಯ ರಾಗಗಳೂಳ್ಳ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ತಾಳ-ಲಯಸಮೇತ, ಸುಸ್ವರಗಳೂ ಮೂರ್ಚ್ಛನೆಗಳೂ ಸೇರಿ ಶೋಭಿಸುವಂತೆ।

Verse 17

सुव्रत उवाच । ध्यायंति वेदविदुषः सततं सुरारिं यस्यांगमध्ये सकलं हि विश्वम् । योगेश्वरं सकलपापविनाशनं च व्रजामि शरणं मधुसूदनस्य

ಸುವ್ರತನು ಹೇಳಿದನು—ವೇದವಿದ್ವಾಂಸರು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸುವ, ದೇವಶತ್ರುಗಳ ಶತ್ರುವಾದ, ತನ್ನ ಅಂಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವ, ಯೋಗೇಶ್ವರನೂ ಸಕಲಪಾಪವಿನಾಶಕನೂ ಆದ ಮಧುಸೂದನನ ಶರಣನ್ನು ನಾನು ಸೇರುತ್ತೇನೆ।

Verse 18

लोकेषु यो हि सकलेष्वनुवर्तते यो लोकाश्च यस्मिन्निवसंति सर्वे । दोषैर्विहीनमखिलैः परमेश्वरं तं तस्यैव पादयुगलं सततं नमामि

ಯಾವನು ಸಕಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವನೋ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಯಾರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೋ, ಸರ್ವ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಅವನ ಪಾದಯುಗಲಕ್ಕೆ ನಾನು ಸದಾ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 19

नारायणं गुणनिधानमनंतवीर्यं वेदांतशुद्धमतयः प्रपठंति नित्यम् । संसारसागरमनंतमगाधदुर्गमुत्तारणार्थमखिलं शरणं प्रपद्ये

ಗುಣನಿಧಾನನೂ ಅನಂತವೀರ್ಯನೂ ಆದ ನಾರಾಯಣನ ಶರಣನ್ನು ನಾನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ; ವೇದಾಂತದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಬುದ್ಧಿಯವರು ಅವನನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತ, ಅಗಾಧ, ದುರ್ಗಮವಾದ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುವ ಸಲುವಾಗಿ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವನಲ್ಲೇ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 20

योगींद्र मानससरोवरराजहंसं शुद्धं प्रभावमखिलं सततं हि यस्य । तस्यैव पादयुगलं विमलं विशालं दीनस्य मेऽसुररिपो कुरु तस्य रक्षाम्

ಹೇ ಯೋಗೀಂದ್ರ, ಮಾನಸಸರೋವರದ ರಾಜಹಂಸನಂತೆ! ಯಾರ ಸಮಸ್ತ, ಸದಾ ಇರುವ ಪ್ರಭೆ ಶುದ್ಧವೋ—ಹೇ ಅಸುರರಿಪು, ದೀನನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡು; ಆ ನಿರ್ಮಲ, ವಿಶಾಲ ಪಾದಯುಗಲವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡು।

Verse 21

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे ऐंद्रे सुमनोपाख्याने एकविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪಂಚಪಂಚಾಶತ್ಸಹಸ್ರಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಖಂಡದ ಐಂದ್ರಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ‘ಸುಮನೋಪಾಖ್ಯಾನ’ ಎಂಬ ಪ್ರಸಂಗದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 22

गायाम्यहं सुरसगीतकतालमानैः श्रीरंगमेकमनिशं भुवनस्य देवम् । अज्ञाननाशकमलं च दिनेशतुल्यमानंदकंदमखिलं महिमा समेतम्

ದಿವ್ಯಗೀತದ ತಾಳ-ಲಯ-ಮಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶ್ರೀರಂಗನನ್ನು—ಭುವನದ ಏಕದೇವನನ್ನು—ಹಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅವನ ಕಾಂತಿ ಸೂರ್ಯಸಮಾನ, ಅಜ್ಞಾನಮಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು, ಆನಂದಕಂದ, ಸಮಸ್ತ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನು।

Verse 23

संपूर्णमेवममृतस्यकलानिधानं तं गीतकौशलमनन्यरसैः प्रगाये । युक्तं स्वयोगकरणैः परमार्थदृष्टिं विश्वं स पश्यति चराचरमेव नित्यम्

ಇಂತೆ ಅನನ್ಯ ರಸದಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ಹಾಡಬೇಕು—ಅವನು ಅಮೃತಮಯ ತತ್ತ್ವಕಲೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಧಿ, ಪವಿತ್ರ ಗೀತಕೌಶಲ್ಯದ ಸ್ವರೂಪ. ಸ್ವಯೋಗಸಾಧನಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮಾರ್ಥದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನು ನಿತ್ಯ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

पश्यंति नैव यमिहाथ सुपापलोकास्तं केशवं शरणमेवमुपैति नित्यम्

ಇಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಕೇಶವನ ಶರಣಾಗುವವನಿಗೆ, ಮಹಾಪಾಪಿಗಳಿಗೂ ಯಮನ ದರ್ಶನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 25

कराभ्यां वाद्यमानस्तु तालं तालसमन्वितम् । गीतेनगायते कृष्णं बालकैः सह मोदते

ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದು ತಾಳವನ್ನು ಸರಿಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಗೀತದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ; ಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 26

एवं क्रीडारतो नित्यं बालभावेन वै तदा । सुव्रतः सुमनापुत्रो विष्णुध्यानपरायणः

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸುಮನೆಯ ಪುತ್ರ ಸುವ್ರತನು ಬಾಲಭಾವದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ, ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 27

क्रीडमानं प्राह माता सुव्रतं चारुलक्षणम् । भोजनं कुरु मे वत्स क्षुधा त्वां परिपीडयेत्

ಅವನು ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ತಾಯಿ, ಸುಶೀಲನೂ ಸುಂದರಲಕ್ಷಣನೂ ಆದ ಸುವ್ರತನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಮಗನೇ, ಊಟಮಾಡು; ಹಸಿವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಡಬಾರದು।”

Verse 28

तामुवाच पुनः प्राज्ञः सुमना मातरं पुनः । महामृतेन तृप्तोस्मि हरिध्यानरसेन वै

ಆಗ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಸುಮನಾ ಮತ್ತೆ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹರಿಧ್ಯಾನರಸರೂಪ ಮಹಾಮೃತದಿಂದಲೇ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 29

भोजनासनमारूढो मिष्टमन्नं प्रपश्यति । इदमन्नं स्वयं विष्णुरात्मा ह्यन्नं समाश्रितः

ಭೋಜನಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅವನು ಸಿಹಿಯಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಅನ್ನವೇ ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣು; ಆತ್ಮವೂ ಅನ್ನದ ಆಶ್ರಯದಿಂದಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 30

आत्मरूपेण यो विष्णुरनेनान्नेन तृप्यतु । क्षीरसागरसंवासो यस्यैव परिसंस्थितः

ಇಲ್ಲಿ ಆತ್ಮರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಈ ಅನ್ನನಿವೇದನದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಲಿ; ಅವನ ನಿವಾಸವು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 31

जलेनानेन पुण्येन तृप्तिमायातु केशवः । तांबूलचंदनैर्गंधैरेभिः पुष्पैर्मनोहरैः

ಈ ಪುಣ್ಯ ಜಲಾರ್ಘ್ಯದಿಂದ ಕೇಶವನು ತೃಪ್ತನಾಗಲಿ; ತಾಂಬೂಲ ಹಾಗೂ ಚಂದನದ ಸುಗಂಧದೊಂದಿಗೆ ಈ ಮನೋಹರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೂ ಅವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ।

Verse 32

आत्मस्वरूपेण तृप्तस्तृप्तिमायातु केशवः । शयने याति धर्मात्मा तदा कृष्णं प्रचिंतयेत्

ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ನಿತ್ಯತೃಪ್ತನಾದ ಕೇಶವನು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ; ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಶಯನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲಿ।

Verse 33

योगनिद्रान्वितं कृष्णं तमहं शरणं गतः । भोजनाच्छादनेष्वेवमासने शयने द्विजः

ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಶರಣು ನಾನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ; ಓ ದ್ವಿಜ, ಆಹಾರ-ವಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಆಸನ-ಶಯನ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಶರಣಭಾವದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು।

Verse 34

चिंतयेद्वासुदेवं तं तस्मै सर्वं प्रकल्पयेत् । तारुण्यं प्राप्य धर्मात्मा कामभोगान्विहाय वै

ಆ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸಲಿ; ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಾಮಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿ।

Verse 35

स युक्तः केशवध्याने वैडूर्यपर्वतोत्तमे । यत्र सिद्धेश्वरं लिंगं वैष्णवं पापनाशनम्

ಕೇಶವಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈಡೂರ್ಯ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವವಾದ, ಪಾಪನಾಶಕವಾದ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವಿದೆ।

Verse 36

रुद्रमोंकारसंज्ञं च ध्यात्वा चैव महेश्वरम् । ब्रह्मणा वर्द्धितं देवं नर्मदादक्षिणे तटे

ರುದ್ರ-ಓಂಕಾರಸಂಜ್ಞನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವೃದ್ಧಿಗೊಂಡ ಆ ದೇವರನ್ನು ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತಟದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 37

सिद्धेश्वरं समाश्रित्य तपोभावं व्यचिंतयत्

ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರನ ಶರಣು ಪಡೆದು, ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನ ಭಾವವನ್ನೂ ಅದರ ಅಂತರಂಗ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು।