Adhyaya 20

Verse 1

हरिरुवाच । तपसानेन पुण्येन सत्येनानेन ते द्विज । स्तोत्रेण पावनेनापि तुष्टोस्मि व्रियतां वरः

ಹರಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜ! ನಿನ್ನ ಈ ಪುಣ್ಯತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ಈ ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಈ ಪಾವನ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ವರವನ್ನು ಬೇಡು.

Verse 2

वरं दद्मि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । यंयमिच्छसि कामं त्वं तंतं ते पूरयाम्यहम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನಾನು ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ—ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೇ. ನೀನು ಯಾವ ಯಾವ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಬಯಸುವೆಯೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 3

सोमशर्मोवाच । प्रथमं देहि मे कृष्ण वरमेकं सुवाञ्छितम् । सुप्रसन्नेन मनसा यद्यस्ति सुदया मम

ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕೃಷ್ಣ! ಮೊದಲು ನನಗೆ ಬಹಳ ಬಯಸಿದ ಒಂದು ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನಿಂದಿದ್ದರೆ.

Verse 4

जन्मजन्मांतरं प्राप्य तव भक्तिं करोम्यहम् । दर्शयस्व परं स्थानमचलं मोक्षदायकम्

ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಪರಮ, ಅಚಲ ಧಾಮವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು.

Verse 5

स्ववंशतारकं पुत्रं दिव्यलक्षणसंयुतम् । विष्णुभक्तिपरं नित्यं मम वंशप्रधारकम्

ನನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವ, ದಿವ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ, ಸದಾ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿರುವ, ನನ್ನ ಕುಲಧಾರೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಪುತ್ರನನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 6

सर्वज्ञं सर्वदं दांतं तपस्तेजः समन्वितम् । देवब्राह्मणलोकानां पालकं पूजकं सदा

ಯಾವನು ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸರ್ವದಾತ, ದಮಶೀಲ ಮತ್ತು ತಪಸ್ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನೋ—ಅವನು ದೇವ ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಲೋಕಗಳ ಸದಾ ಪಾಲಕನೂ ಪೂಜಕನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 7

देवमित्रं पुण्यभावं दातारं ज्ञानपंडितम् । देहि मे ईदृशं पुत्रं दारिद्रं हर केशव

ಹೇ ಹರ, ಹೇ ಕೇಶವ! ಸಜ್ಜನರ ಮಿತ್ರನಾಗಿ, ಪುಣ್ಯಭಾವದಿಂದ, ದಾನಶೀಲನಾಗಿ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತನಾಗಿರುವಂತಹ ಪುತ್ರನನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು; ದಾರಿದ್ರ್ಯವು ನಾಶವಾಗಲಿ.

Verse 8

भवत्वेवं न संदेहो वरमेनं वृणोम्यहम् । हरिरुवाच । एवमस्तु द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः

“ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಲಿ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ; ಈ ವರವನ್ನೇ ನಾನು ವರಣಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಹರಿ ಹೇಳಿದರು—“ತಥಾಸ್ತು, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ; ಇದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.”

Verse 9

मत्प्रसादात्सुपुत्रस्तु तव वंश प्रतारकः । भोक्ष्यसि त्वं वरान्भोगान्दिव्यांश्च मानुषानिह

ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿನಗೆ ಸತ್ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು; ಅವನು ನಿನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುವನು. ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೇ ನೀನು ದಿವ್ಯವೂ ಮಾನವವೂ ಆದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ.

Verse 10

समालोक्य परं सौख्यं पुत्रसंभवजं शुभम् । यावज्जीवसि विप्र त्वं तावद्दुःखं न पश्यसि

ಪುತ್ರಜನ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಆ ಪರಮ ಮಂಗಳಕರ ಸುಖವನ್ನು ಕಂಡು—ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನೀನು ಜೀವಿಸುವವರೆಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 11

दाता भोक्ता गुणग्राही भविष्यसि न संशयः । सुतीर्थे मरणं चापि यास्यसि त्वं परां गतिम्

ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೀ ದಾತನಾಗಿಯೂ ಭೋಕ್ತನಾಗಿಯೂ ಗುಣಗ್ರಾಹಿಯಾಗಿಯೂ ಆಗುವೆ. ಸುತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗವಾದರೂ ನೀ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 12

एवं वरं हरिर्दत्त्वा सप्रियाय द्विजाय सः । अंतर्धानं गतो देवः स्वप्नवत्परिदृश्यते

ಈ ರೀತಿ ಹರಿ ಪ್ರಿಯೆಯೊಡನೆ ಇದ್ದ ಆ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು; ದೇವನು ಸ್ವಪ್ನದಂತೆ ದರ್ಶನವಾಯಿತು.

Verse 13

तदा सुमनया युक्तः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । सुतीर्थे पावने तस्मिन्रेवातीरे सुपुण्यदे

ಆಗ ಸುಮನೆಯೊಡನೆ ಇದ್ದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಆ ಪಾವನ ಸುತೀರ್ಥಕ್ಕೆ, ರೇವಾ ತೀರದ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 14

अमरकंटके विप्रो दानं पुण्यं करोति सः । गते बहुतरे काले तस्य वै सोमशर्मणः

ಅಮರಕಂಟಕದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದಾನರೂಪ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಬಹಳ ಕಾಲ ಕಳೆದ ನಂತರ, ಆ ಸೋಮಶರ್ಮನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ...

Verse 15

कपिलारेवयोः संगे स्नानं कृत्वा स निर्गतः । दृष्टवान्पुरतो विप्रः श्वेतमेकं हि कुंजरम्

ಕಪಿಲಾ-ರೇವಾ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಅವನು ಹೊರಬಂದನು; ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮುಂದೆ ಒಂದು ಬಿಳಿ ಆನೆಯನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 16

सुप्रभं सुंदरं दिव्यं सुमदं चारुलक्षणम् । नानाभरणशोभांगं बहुलक्ष्म्या समन्वितम्

ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸುಂದರ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯವಾಗಿತ್ತು; ಮೃದು ಗರ್ವದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ ಮನೋಹರ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಚಿಹ್ನಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಾನಾವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅದರ ಅಂಗಗಳು ಶೋಭಿಸಿದ್ದವು; ಅಪಾರ ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 17

सिंदूरैः कुंकुमैस्तस्य कुंभस्थले विराजिते । कर्णनीलोत्पलयुतं पताकादंडसंयुतम्

ಅದರ ಕುಂಭಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಸಿಂಧೂರ ಮತ್ತು ಕುಂಕುಮದ ಶೋಭೆ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀಲೋತ್ಪಲದಂತೆ ಕರ್ಣಾಭರಣಗಳಿದ್ದು, ಧ್ವಜದಂಡ ಮತ್ತು ಪತಾಕೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 18

नागोपरिस्थितो दिव्यः पुरुषो दृढसुप्रभः । दिव्यलक्षणसंपन्नः सर्वाभरणभूषितः

ನಾಗದ ಮೇಲೊಂದು ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು—ದೃಢನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ. ದಿವ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಸರ್ವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 19

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सुसौम्यं सोमवत्पूर्णच्छत्रचामरसंयुतम्

ಅವನು ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನದಿಂದ ಅನೂಲಿಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಅತ್ಯಂತ ಸೌಮ್ಯನಾಗಿ, ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ್ರನಂತೆ ದೀಪ್ತನಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜಛತ್ರ ಮತ್ತು ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಸೇವಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 20

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे एेंद्रे सुमनो । पाख्याने सुव्रतोत्पत्तिर्नाम विंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪಂಚಪಂಚಾಶತ್ಸಹಸ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಭೂಮಿಖಂಡದ ಐಂದ್ರ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಸುಮನಃ-ಆಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ‘ಸುವ್ರತೋತ್ಪತ್ತಿ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 21

सगजं सुंदरं दृष्ट्वा पुरुषं दिव्यलक्षणम् । व्यतर्कयत्सोमशर्मा विस्मयाविष्टमानसः

ಆನೆಯೊಡನೆ ಬಂದ, ದಿವ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಸುಂದರ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡಿ ಸೋಮಶರ್ಮನ ಮನಸ್ಸು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಚಿಂತನೆಗೆ ಒಳಗಾಯಿತು।

Verse 22

कोऽयं प्रयाति दिव्यांगः पंथानं प्राप्य सुव्रतः । एवं चिंतयतस्तस्य यावद्गृहं समाप्तवान्

“ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿವ್ಯಾಂಗ, ಸುವ್ರತಧಾರಿ ಯಾರು?” ಎಂದು ಅವನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆವನು ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟನು।

Verse 23

प्रविशंतं गृहद्वारं देवरूपं मनोहरम् । हर्षेण महताविष्टः सोमशर्मा द्विजोत्तमः

ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವರೂಪ, ಮನೋಹರನಾದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ಸೋಮಶರ್ಮ ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ಆವೃತನಾದನು।

Verse 24

स्वगृहं प्रति धर्मात्मा त्वरमाणः प्रयाति च । गृहद्वारं गतो यावत्तावत्तं तु न पश्यति

ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಅವನು ಕಾಣುವುದೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 25

पतितान्येव पुष्पाणि सौहृद्यानि महामतिः । दिव्यानि वासयुक्तानि प्रांगणे द्विजसत्तमः

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ಆ ಮಹಾಮತಿಯಾದವನು ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನೇ ಇಟ್ಟನು—ದಿವ್ಯ, ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ, ಸೌಹಾರ್ದಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿದವು।

Verse 26

चंदनैः कुंकुमैः पुण्यैः सुगंधैस्तु विलेपितम् । स्वकीयं प्रांगणे दृष्ट्वा दूर्वाक्षतसमन्वितम्

ಪವಿತ್ರ ಚಂದನ-ಕುಂಕುಮದ ಸುಗಂಧ ಲೇಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತವಾದುದನ್ನು, ತನ್ನ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ದೂರ್ವಾ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 27

स एवं विस्मयाविष्टश्चिंतयानः पुनः पुनः । ददर्श सुमनां प्राज्ञो दिव्यमंगलसंपदम्

ಹೀಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಶಾಂತಮನಸ್ಕ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ದಿವ್ಯಮಂಗಳಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಸುಮನೆಯನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 28

सोमशर्मोवाच । केन दत्तानि दिव्यानि एतान्याभरणानि च । शृंगारंरूपसौभाग्यं वस्त्रालंकारभूषणम्

ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಯಾರು ನೀಡಿದರು? ಈ ಶೃಂಗಾರ, ರೂಪಸೌಭಾಗ್ಯ, ವಸ್ತ್ರ, ಅಲಂಕಾರ ಮತ್ತು ಭೂಷಣಗಳು ಯಾರ ದಾನ?

Verse 29

तन्मे त्वं कारणं भद्रे कथयस्वाविशंकिता । एवं संभाष्यतां भार्यां विरराम द्विजोत्तमः

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಆ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳು. ಹೀಗೆ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಮೌನನಾದನು।

Verse 30

सुमनोवाच । शृणु कांत समायातः कश्चिद्देववरोत्तमः । श्वेतनागसमारूढो दिव्याभरणभूषितः

ಸுமನಾ ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ಕಾಂತ, ಕೇಳು; ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಒಬ್ಬನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ, ಶ್ವೇತ ಗಜದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 31

दिव्यगंधानुलिप्तांगो दिव्याश्चर्यसमन्वितः । न जाने को हि देवोसौ विप्रगंधर्वसेवितः

ಅವನ ಅಂಗಗಳು ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿದ್ದು, ದಿವ್ಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ಸೇವಿಸುವ ಆ ದೇವಸಮಾನನು ಯಾರು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು।

Verse 32

स्तूयमानः समायातो देवगंधर्वचारणैः । योषितः पुण्यरूपाढ्या रूपशृंगारसंयुताः

ದೇವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣರು ಸ್ತುತಿಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಿರಲು ಅವನು ಆಗಮಿಸಿದನು; ಪುಣ್ಯರೂಪಿಣಿಯರಾದ, ಶುಭಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ರೂಪಶೃಂಗಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು।

Verse 33

सर्वाभरणशोभाढ्याः सर्वाः पूर्णमनोरथाः । ताभिः सह समक्षं मे पुरुषेण महात्मना

ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಸ್ತ ಆಭರಣಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು; ಎಲ್ಲರ ಮನೋರಥಗಳೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರೊಂದಿಗೆ, ನನ್ನ ಎದುರಲ್ಲೇ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಪುರುಷನು ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 34

चतुष्कं पूरितं रत्नैः सर्वशोभासमन्वितम् । तत्राहमासने पुण्ये स्थापिता ब्राह्मणैः किल

ನಾಲ್ಕು ವಸ್ತುಗಳ ಸಮೂಹವು ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸಮಸ್ತ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಾಸನದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು।

Verse 35

वस्त्रालंकारभूषां मे ददुस्ते सर्व एव हि । वेदमंगलगीतैस्तु शास्त्रगीतैश्च पुण्यदैः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಅಲಂಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಷಣಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅದೇ ವೇಳೆ ವೇದಮಂಗಳ ಗೀತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ ಸ್ತೋತ್ರಗಳು ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದವು।

Verse 36

अभिषिक्तास्मि तैः सर्वैरंतर्धानं पुनर्गताः । मामेवं परितः सर्वे पुनरूचुर्द्विजोत्तम

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಅಭಿಷೇಕಮಾಡಿ, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ನಿಂತು ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ।

Verse 37

तव गेहं वयं सर्वे वसिष्यामः सदैव हि । शुचिर्भव सुकल्याणि भर्त्रा सार्द्धं सदैव हि

ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆವು. ಹೇ ಸುಕಲ್ಯಾಣಿ, ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಶುಚಿಯಾಗಿರು।

Verse 38

एवमुक्त्वा गताः सर्वे एवं दृष्टं मयैव हि । तया यत्कथितं वृत्तं समाकर्ण्य महामतिः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು; ನಿಜವಾಗಿ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಡೆ. ಆಕೆ ಹೇಳಿದ ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮಹಾಮತಿ…

Verse 39

पुनश्चिंतां प्रपन्नोऽसौ किमिदं देवनिर्मितम् । विचिन्तयित्वाथ तदा सोमशर्मा महामतिः

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು—“ಇದು ಏನು, ದೇವನಿರ್ಮಿತವೇ?” ಆಗ ಮಹಾಮತಿ ಸೋಮಶರ್ಮನು ವಿಚಾರಿಸಿ…

Verse 40

ब्रह्मकर्मणि संयुक्तः साधर्म्यं धर्ममुत्तमम् । तस्माद्गर्भं महाभागा दधार व्रतशालिनी

ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಚಿತ ಪವಿತ್ರ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮದ ಸಾಧರ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವ್ರತಶಾಲಿನಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಗರ್ಭವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 41

तेन गर्भेण सा देवी अधिकं शुशुभे तदा । संदीप्तपुत्रसंयुक्त तेजोज्वालासमन्विता

ಆ ಗರ್ಭದಿಂದ ಆ ದೇವಿ ಆಗ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು—ದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ಪುತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ತೇಜೋಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿ।

Verse 42

सा हि जज्ञे च तपसा तनयं देवसन्निभम् । अंतरिक्षे ततो नेदुर्देवदुंदुभयस्तदा

ಅವಳು ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ ದೇವಸನ್ನಿಭನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು; ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು।

Verse 43

शंखान्दध्मुर्महादेवा गंधर्वा ललितं जगुः । अप्सरसस्तथा सर्वा ननृतुस्तास्तदा किल

ಆಗ ಮಹಾದೇವರು ಶಂಖಗಳನ್ನು ಊದಿದರು; ಗಂಧರ್ವರು ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಡಿದರು; ಎಲ್ಲ ಅಪ್ಸರಸರು, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು।

Verse 44

अथ ब्रह्मासुरैः सार्द्धं समायातो द्विजोत्तमः । चकार नाम तस्यैव सुव्रतेति समाहितः

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಅವಳಿಗೆ ‘ಸುವ್ರತಾ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ಇಟ್ಟನು।

Verse 45

नाम कृत्वा ततो देवा जग्मुः सर्वे महौजसः । गतेषु तेषु देवेषु सोमशर्मासु तस्य च

ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಆ ಮಹೌಜಸ್ವಿ ದೇವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು; ಅವರು ಹೋದ ನಂತರ ಸೋಮಶರ್ಮನೂ, ಅವನ ಸಹಚರನೂ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 46

जातकर्मादिकं कर्म चकार द्विजसत्तमः । जाते पुत्रे महाभागे सुव्रते देवनिर्मिते

ಮಹಾಭಾಗ್ಯನಾದ, ಸುವ್ರತನಾದ, ದೇವನಿರ್ಮಿತನಂತೆ ತೋರುವ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದಾಗ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಜಾತಕರ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕಾರಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 47

तस्य गेहे महालक्ष्मीर्धनधान्यसमाकुला । गजाश्वमहिषी गावः कांचनं रत्नमेव च

ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಸಮೃದ್ಧಿ ತುಂಬಿತ್ತು—ಧನಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣ; ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳೂ ಇದ್ದವು।

Verse 48

यथा कुबेरभवनं शुशुभे धनसंचयैः । तत्सोमशर्मणो गेहं तथैव परिराजते

ಕುಬೇರನ ಭವನವು ಧನಸಂಚಯಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸೋಮಶರ್ಮನ ಮನೆಯೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಪರಿರಾಜಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 49

ध्यानपुण्यादिकं कर्म चका रद्विजसत्तमः । तीर्थयात्रां गतो विप्रो नानापुण्यसमाकुलः

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಧ್ಯಾನಾದಿ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನಾನಾವಿಧ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸಮಾಕುಲನಾಗಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 50

अन्यानि यानि पुण्यानि दानानि द्विजसत्तमः । चकार तत्र मेधावी ज्ञानपुण्य समन्वितः

ಇನ್ನಿತರ ಯಾವ ಪುಣ್ಯಗಳೂ ದಾನಗಳೂ ಇದ್ದವೋ, ಅವನ್ನೂ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಅಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ಅವನು ಮೇಧಾವಿ, ಜ್ಞಾನಜನ್ಯ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನು।

Verse 51

एवं साधयते धर्मं पालयेच्च पुनःपुनः । पुत्रस्य जातकर्मादि कर्माणि द्विजसत्तमः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಸಾಧಿಸಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಪುತ್ರನಿಗೆ ಜಾತಕರ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕಾರಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 52

विवाहं कारयामास हर्षेण महता किल । पुत्रस्य पुत्राः संजाताः सगुणा लक्षणान्विताः

ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಪುತ್ರನ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಪುತ್ರನ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು—ಸದ್ಗುಣಸಂಪನ್ನರು, ಶುಭಲಕ್ಷಣಯುತರು.

Verse 53

सत्यधर्मतपोपेता दानधर्मरताः सदा । स तेषां पुण्यकर्माणि सोमशर्मा चकार ह

ಅವರು ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು ಸದಾ ದಾನಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ಸೋಮಶರ್ಮನು ಅವರಿಗಾಗಿ ಆ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 54

पौत्राणां तु महाभागस्तेषां सुखेन मोदते । सर्वं सौख्यं च संभुज्य जरारोगविवर्जितः

ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನು ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ ಅವನು ಜರಾ-ರೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 55

पंचविंशाब्दिको यद्वत्तद्वत्कायं तु तस्य हि । सूर्यतेजः प्रतीकाशः सोमशर्मा महामतिः

ಅವನು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ದೇಹವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಮಹಾಮತಿ ಸೋಮಶರ್ಮನು ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 56

सा चापि शुशुभे देवी सुमना पुण्यमंगलैः । पुत्रपौत्रैर्महाभागा दानव्रतैश्च संयमैः

ಆ ದೇವಿ ಸುಮನಾ ಕೂಡ ಪುಣ್ಯಮಂಗಳ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದಳು; ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಳಾಗಿ, ದಾನ, ವ್ರತ ಮತ್ತು ಸಂಯಮಗಳಿಂದ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 57

अतिभाति विशालाक्षी पुण्यैः पतिव्रतादिभिः । तारुण्येन समायुक्ता यथा षोडशवार्षिकी

ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿಯಾದ ಆಕೆ ಪತಿವ್ರತಾದಿ ಪುಣ್ಯಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾಳೆ; ತಾರುಣ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಅವಳು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ಕನ್ಯೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ।

Verse 58

मोदमानौ महात्मानौ दंपती चारुमंगलौ । हर्षेण च समायुक्तौ पुण्यात्मानौ महोदयौ

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ದಂಪತಿಗಳು ಮನೋಹರ ಮಂಗಳಸ್ವರೂಪರು; ಹರ್ಷಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಆಗಿ, ಮಹೋನ್ನತ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಏರಿದರು।

Verse 59

एवं तयोस्तु वृत्तांतं पुण्याचारसमन्वितम् । सुव्रतस्य प्रवक्ष्यामि व्रतचर्यां द्विजोत्तमाः

ಈ ರೀತಿ ಆ ಇಬ್ಬರ ಪುಣ್ಯಾಚಾರಸಮನ್ವಿತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಈಗ ‘ಸುವ್ರತ’ವೆಂಬ ವ್ರತದ ವ್ರತಚರ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 60

यथा तेन समाराध्य नारायणमनामयम्

ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ನಿರಾಮಯ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮಾರಾಧಿಸಿ।