Adhyaya 15

Verse 1

सोमशर्मोवाच । पापिनां मरणं भद्रे कीदृशैर्लक्षणैर्युतम् । तन्मे त्वं विस्तराद्ब्रूहि यदि जानासि भामिनि

ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಪಾಪಿಗಳ ಮರಣವು ಯಾವ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ? ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 2

सुमनोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि तस्मात्सिद्धाच्छ्रुतं मया । पापिनां मरणे कांत यादृशं लिंगमेव च

ಸುಮನಾ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಿಯೇ, ಕೇಳು; ಆ ಸಿದ್ಧನಿಂದ ನಾನು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪಾಪಿಗಳ ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 3

महापातकिनां चैव स्थानं चेष्टां वदाम्यहम् । विण्मूत्रामेध्यसंयुक्तां भूमिं पापसमन्विताम्

ಈಗ ನಾನು ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಅವರ ಚೇಷ್ಟೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಮಲ, ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ಅಶುದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಪಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭೂಮಿ.

Verse 4

सतां प्राप्य सुदुष्टात्मा प्राणान्दुःखेन मुंचति । चांडालभूमिं संप्राप्य मरणं याति दुःस्थितः

ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಅತಿದುಷ್ಟಚಿತ್ತನು ದುಃಖದಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ; ಚಾಂಡಾಲಭೂಮಿಗೆ ಸೇರಿ ದುರ್ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 5

गर्दभाचरितां भूमिं वेश्यागेहं समाश्रितः । कल्पपालगृहं गत्वा निधनायोपगच्छति

ಕತ್ತೆಗಳು ಸಂಚರಿಸುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ವೇಶ್ಯಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಕಲ್ಪಪಾಲ (ವೇಶ್ಯಾಲಯಪಾಲಕ)ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದವನು ವಿನಾಶ (ಮರಣ)ದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

अस्थिचर्मनखैः पूर्णमाश्रितं पापकिल्बिषैः । तां प्राप्य च स दुष्टात्मा मृत्युं याति सुनिश्चितम्

ಎಲುಬು, ಚರ್ಮ, ನಖಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಪಾಪಮಲದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಆ ಸ್ಥಿತಿ/ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಿ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

अन्यां पापसमाचारां प्राप्य मृत्युं स गच्छति । अथ चेष्टां प्रवक्ष्यामि दूतानां तु तमिच्छताम्

ಮತ್ತೊಂದು ಪಾಪಾಚಾರವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವನು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ಅವನನ್ನು ಬಯಸುವ ದೂತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 8

भैरवान्दारुणान्घोरानतिकृष्णान्महोदरान् । पिंगाक्षान्पीतनीलांश्च अतिश्वेतान्महोदरान्

ಅವನು ಭೈರವಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದನು—ಅವರು ದಾರುಣರು, ಘೋರರು; ಕೆಲವರು ಅತಿಕೃಷ್ಣವರ್ಣದ ಮಹೋದರರು; ಕೆಲವರು ಪಿಂಗಾಕ್ಷರು, ಪೀತ ಅಥವಾ ನೀಲವರ್ಣದವರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅತಿಶ್ವೇತ, ಆದರೂ ಮಹೋದರರು।

Verse 9

अत्युच्चान्विकरालांश्च शुष्कमांसवसोपमान् । रौद्रदंष्ट्रान्करालांश्च सिंहास्यान्सर्पहस्तकान्

ಅವನು ಅತೀವ ಎತ್ತರದ ಹಾಗೂ ವಿಕರಾಳ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವು ಒಣ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಕೊಬ್ಬಿನಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು; ಕ್ರೂರ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳಿರುವ, ಭಯಾನಕ ರೂಪದ, ಸಿಂಹಮುಖ ಮತ್ತು ಸರ್ಪಸಮಾನ ಹಸ್ತಗಳಿರುವವು।

Verse 10

सतान्दृष्ट्वा प्रकंपेत खिद्यते च मुहुर्मुहुः । शिवासंनादवद्घोरान्महारावान्महामते

ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಮನುಷ್ಯನು ನಡುಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಮರುಮರು ವ್ಯಥಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಓ ಮಹಾಮತೇ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಘೋರ ಮಹಾರವಗಳು ನರಿ (ಶಿವಾ)ಗಳ ಕೂಗುಗಳಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿವೆ।

Verse 11

मुंचंति दूतकाः सर्वे कर्णमूले तु तस्य हि । गले पाशैः प्रबद्ध्वा ते कटिं बद्ध्वा तथोदरे

ಆ ದೂತರೆಲ್ಲರು ಅವನ ಕಿವಿಯ ಬೇರುಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಅವನ ಕಂಠವನ್ನು ಬಿಗಿದು, ಅವನ ಕಟಿ ಮತ್ತು ಉದರವನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುತ್ತಾರೆ।

Verse 12

समाधृष्य निपात्यंते हाहेति वदते मुहुः । म्रियमाणस्य या चेष्टा तामेवं प्रवदाम्यहम्

ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಒತ್ತಿಹಾಕಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಮರುಮರು ‘ಹಾ ಹಾ!’ ಎಂದು ಅಳಲುತ್ತಾನೆ. ಸಾಯುತ್ತಿರುವವನ ಚೇಷ್ಟೆ-ತಡಬಡಿಕೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 13

परद्रव्यापहरणं परभार्याविडंबनम् । ऋणं परस्य सर्वस्वं गृहीतं यत्तु पापिभिः

ಪರಧನ ಅಪಹರಣೆ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಅವಮಾನ/ದುಷಣ, ಮತ್ತು ಸಾಲವೆಂದು ಹೇಳಿ ಪರರ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು—ಇವು ಪಾಪಿಗಳು ಮಾಡುವ ಕೃತ್ಯಗಳು।

Verse 14

पुनर्नैव प्रदत्तं हि लोभास्वादविमोहतः । अन्यदेवं महापापं कुप्रतिग्रहमेव च

ಲೋಭ ಹಾಗೂ ವಿಷಯಾಸ್ವಾದದ ಮೋಹದಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೀಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಕುಪ್ರತಿಗ್ರಹ—ಅಯೋಗ್ಯ ದಾನಗ್ರಹಣ—ಇದೂ ಮಹಾಪಾಪವೇ.

Verse 15

कंठमायांति ते सर्वे म्रियमाणस्य तस्य च । यानिकानि च पापानि पूर्वमेव कृतानि च

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಯುವಾಗ ಅವನ ಕಂಠಕ್ಕೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಬಂದು ಏರುತ್ತವೆ—ಅವನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳೂ.

Verse 16

आयांति कंठमूलं ते महापापस्य नान्यथा । दुःखमुत्पादयंत्येते कफबंधेन दारुणम्

ಅವು ಕಂಠಮೂಲಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ—ಇದು ಮಹಾಪಾಪದ ಫಲದಿಂದಲೇ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಕಫಬಂಧನ ಎಂಬ ದಾರುಣ ಬಂಧನದಿಂದ ಅವು ತೀವ್ರ ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.

Verse 17

पीडाभिर्दारुणाभिस्तु कंठो घुरघुरायते । रोदते कंपतेऽत्यर्थं मातरं पितरं पुनः

ದಾರುಣ ಪೀಡೆಗಳಿಂದ ಅವನ ಕಂಠವು ಘುರಘುರ ಎಂದು ಶಬ್ದಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವನು ಅಳುತ್ತಾನೆ, ತುಂಬಾ ನಡುಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

स्मरते भ्रातरं तत्र भार्यां पुत्रान्पुनःपुनः । पुनर्विस्मरणं याति महापापेन मोहितः

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಸಹೋದರ, ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಮಹಾಪಾಪದ ಮೋಹದಿಂದ ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮರೆವಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

तस्य प्राणान गच्छंति बहुपीडासमाकुलाः । पतते कंपते चैव मूर्च्छते च पुनःपुनः

ಬಹು ಪೀಡೆಗಳಿಂದ ಆಕೂಲಗೊಂಡ ಅವನ ಪ್ರಾಣಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನು ಬೀಳುತ್ತಾನೆ, ನಡುಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಮರುಮರು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

एवं पीडासमायुक्तो दुःखं भुंक्तेति मोहितः । तस्य प्राणाः सुदुःखेन महाकष्टैः प्रचालिताः

ಹೀಗೆ ಪೀಡೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವನು ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ತೀವ್ರ ಶೋಕ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಷ್ಟಗಳು ಅವನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನೂ ಕದಲಿಸಿ ಅಲೆಮಾಡಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 21

अपानमार्गमाश्रित्य शृणु कांत प्रयांति ते । एवं प्राणी महामुग्धो लोभमोहसमन्वितः

ಅಪಾನಮಾರ್ಗವಾದ ಅಧೋಗತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ—ಕೇಳು, ಓ ಕಾಂತೆ—ಅವರು ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಮಹಾಮೂಢನಾಗಿ ಲೋಭಮೋಹಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

नीयते यमदूतैस्तु तस्य दुःखं वदाम्यहम्

ಅವನು ಯಮದೂತರಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ.