Adhyaya 122

Verse 1

विष्णुरुवाच । कुंजलो धर्मपक्षी स इत्युक्त्वा तान्सुतान्प्रति । विरराम महाप्राज्ञः किंचिन्नोवाच तान्प्रति

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ತನ್ನ ಪುತ್ರರಿಗೆ “ಕುಂಜಲನು ಧರ್ಮವೇ ರೆಕ್ಕೆಗಳಾದ ಪಕ್ಷಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು ಮೌನಗೊಂಡು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೇನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 2

वटाधःस्थो द्विजश्रेष्ठस्तमुवाच महाशुकम् । को भवान्धर्मवक्ता हि पक्षिरूपेण वर्तते

ವಟವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮಹಾಶುಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ನೀನು ಯಾರು? ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕನಾಗಿಯೂ ಪಕ್ಷಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯ?”

Verse 3

किं वा देवोऽथ गंधर्वः किं वा विद्याधरो भवान् । कस्य शापादिमां प्राप्तो योनिं कीरस्य पातकीम्

ನೀನು ದೇವನಾ, ಗಂಧರ್ವನಾ, ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾಧರನಾ? ಯಾರ ಶಾಪದಿಂದ ನೀನು ಗಿಳಿಯ ಈ ಪಾಪಮಯ ಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀಯ?

Verse 4

कस्मात्ते ईदृशं ज्ञानं वर्ततेऽतीद्रियं शुक । सुपुण्यस्य तु कस्यापि कस्य वै तपसः फलम्

ಹೇ ಶುಕ! ನಿನಗೆ ಇಂತಹ ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತವಾದ ಅಸಾಧಾರಣ ಜ್ಞಾನ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಬಂದಿದೆ? ಇದು ಯಾರ ಮಹಾಪುಣ್ಯದ ಪ್ರಸಾದ, ಯಾವ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲ?

Verse 5

किं वा च्छन्नेन रूपेण अनेनापि महामते । कस्त्वं सिद्धोऽसि देवो वा तन्मे कथय कारणम्

ಅಥವಾ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನೀನು ಈ ಮರೆಮಾಚಿದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇರುವೆ? ನೀನು ಯಾರು—ಸಿದ್ಧನಾ ಅಥವಾ ದೇವನಾ? ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 6

कुंजल उवाच । भोः सिद्ध त्वामहं जाने कुलं ते गोत्रमुत्तमम् । विद्यां तपःप्रभावं च यस्माद्भ्रमसि मेदिनीम्

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಸಿದ್ಧ! ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಕುಲವೂ ಉತ್ತಮ ಗೋತ್ರವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿವೆ. ನಿನ್ನ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನೂ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಅದರಿಂದ ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯ।”

Verse 7

सर्वं विप्र प्रवक्ष्यामि स्वागतं तव सुव्रत । उपविश्यासने पुण्ये छायामाश्रयशीतलाम्

ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುವೆನು. ಹೇ ಸುವ್ರತ, ನಿನಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಈ ಪುಣ್ಯಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಶೀತಲ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸು.

Verse 8

अव्यक्तप्रभवो ब्रह्मा तस्माज्जज्ञे प्रजापतिः । ब्राह्मणस्तु गुणैर्युक्तो भृगुर्ब्रह्मसमो द्विजः

ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು; ಅವನಿಂದ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಜನಿಸಿದನು. ಗುಣಯುಕ್ತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಭೃಗು—ದ್ವಿಜ—ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 9

भार्गवो नाम तस्यासीत्सर्वधर्मार्थतत्ववित् । तस्यान्वये भवान्विप्र च्यवनः ख्यातिमान्भुवि

ಅವನಿಗೆ ‘ಭಾರ್ಗವ’ ಎಂಬ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು; ಅವನು ಸರ್ವ ಧರ್ಮಾರ್ಥ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು. ಆ ವಂಶದಲ್ಲೇ, ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನೀನು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತನಾದ ಚ್ಯವನನು.

Verse 10

नाहं देवो न गंधर्वो नाहं विद्याधरः पुनः । योहं विप्र प्रवक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु

ನಾನು ದೇವನಲ್ಲ, ಗಂಧರ್ವನಲ್ಲ, ಮತ್ತೆ ವಿದ್ಯಾಧರನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 11

कश्यपस्य कुले जातः कश्चिद्ब्राह्मणसत्तमः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञः सर्वकर्मप्रकाशकः

ಕಶ್ಯಪಕುಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನಿಸಿದನು—ಅವನು ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಸರ್ವಕರ್ಮಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನು.

Verse 12

विद्याधरेति विख्यातः कुलशीलगुणैर्युतः । राजमानः श्रिया विप्र आचारैस्तपसा तदा

ಅವನು ‘ವಿದ್ಯಾಧರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು; ಉತ್ತಮ ಕುಲ, ಶೀಲ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಶ್ರೀ, ಸದಾಚಾರ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 13

संबभूवुः सुतास्तस्य विद्याधरस्य ते त्रयः । वसुशर्मा नामशर्मा धर्मशर्मा च ते त्रयः

ಆ ವಿದ್ಯಾಧರನಿಗೆ ಮೂರು ಪುತ್ರರು ಹುಟ್ಟಿದರು—ವಸುಶರ್ಮ, ನಾಮಶರ್ಮ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಶರ್ಮ; ಆ ಮೂವರೇ.

Verse 14

तेषामहं धर्मशर्मा कनिष्ठो गुणवर्जितः । वसुशर्मा मम भ्राता वेदशास्त्रार्थकोविदः

ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನು ಧರ್ಮಶರ್ಮ, ಕಿರಿಯವನು, ಗುಣವರ್ಜಿತನು. ನನ್ನ ಸಹೋದರ ವಸುಶರ್ಮ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತನು.

Verse 15

आचारेण सुसंपन्नो विद्यादिसुगुणैः पुनः । नामशर्मा महाप्राज्ञस्तद्वच्चासीद्गुणाधिकः

ನಾಮಶರ್ಮ ಸದಾಚಾರಸಂಪನ್ನನು, ವಿದ್ಯಾದಿ ಸುಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನು, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನೂ ಅವನಂತೆಯೇ, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 16

अहमेको महामूर्खः संजातः शृणु सत्तम । विद्यानामुत्तमं विप्र भावमर्थं शुभं कदा

ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಮಹಾಮೂರ್ಖನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ—ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಕೇಳು. ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಆ ಶುಭ ಭಾವಾರ್ಥಸಾರವನ್ನು ನಾನು ಯಾವಾಗ ಪಡೆಯುವೆನು?

Verse 17

न शृणोमि न वै यामि गुरुगेहमनुत्तमम् । ततस्तु जनको मे तु मामेवं परिचिंतयेत्

ನಾನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಅನುತ್ತಮ ಗುರುಗೃಹಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆಗ ನನ್ನ ತಂದೆ ನನ್ನ ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುವನು.

Verse 18

धर्मशर्मेति पुत्रस्य नामास्य तु निरर्थकम् । संजातः क्षितिमध्ये तु न विद्वान्मे गुणाकरः

ನನ್ನ ಮಗನ ಹೆಸರು ‘ಧರ್ಮಶರ್ಮ’ ಎನಿಸಿದರೂ, ಆ ಹೆಸರು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಅವನು ಪಂಡಿತನಲ್ಲ, ಗುಣನಿಧಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 19

इति संचिंत्य धर्मात्मा मामुवाच सुदुःखितः । व्रज पुत्र गुरोर्गेहं विद्यार्थं परिसाधय

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ತಂದೆ ಬಹಳ ದುಃಖದಿಂದ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಮಗನೇ, ಗುರುಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಾಧಿಸು.”

Verse 20

एवमाकर्ण्य तत्तस्य पितुर्वाक्यं मयाशुभम् । नाहं तात गमिष्यामि गुरोर्गेहं सुदुःखदम्

ತಂದೆಯ ಆ ಅಶುಭ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ—“ತಂದೆ, ನಾನು ಗುರುಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕರ.”

Verse 21

यत्र वै ताडनं नित्यं भ्रूभंगादि च क्रोशनम् । अन्नं न दृश्यते तत्र कर्मणा शृणुसत्तम

ಎಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ತಾಡನೆ, ಭ್ರೂಭಂಗದೊಂದಿಗೆ ಕೂಗು-ಗದರಿಕೆ ಇರುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅನ್ನವೂ ಕಾಣದು—ಹೇ ಸತ್ಸತ್ತಮ, ಕರ್ಮವಿಧಾನವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 22

दिवारात्रौ न निद्रास्ति नास्ति सुखस्य साधनम् । तस्माद्दुःखमयं तात न यास्ये गुरुमंदिरम्

ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲ; ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಸಾಧನವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯ ತಾತ, ಅದು ದುಃಖಮಯವೆಂದು ತಿಳಿದು ನಾನು ಗುರುಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 23

विद्याकार्यं करिष्ये न क्रीडार्थमहमुत्सुकः । भोक्ष्ये स्वप्स्ये प्रसादात्ते करिष्ये क्रीडनं पितः

ನಾನು ವಿದ್ಯಾಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಕೇವಲ ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಉತ್ಸುಕನಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ; ತಂದೆ, ಆಟವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 24

डिंभैः सार्द्धं सुखेनापि दिवारात्रमतंद्रितः । मामुवाच स धर्मात्मा मूढं ज्ञात्वा सुदुःखितः

ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅಲಸದೆ ಇದ್ದನು. ನಾನು ಮೂಢನೆಂದು ತಿಳಿದು ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಬಹಳ ದುಃಖಪಟ್ಟು ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 25

विद्याधर उवाच । मा पुत्र साहसं कार्षीर्विद्यार्थमुद्यमं कुरु । विद्यया प्राप्यते सौख्यं यशः कीर्तिस्तथातुला

ವಿದ್ಯಾಧರನು ಹೇಳಿದನು—ಮಗನೇ, ಅಸಾವಧಾನ ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡ; ವಿದ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಪರಿಶ್ರಮಿಸು. ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅತೂಲ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 26

ज्ञानं स्वर्गश्च मोक्षश्च तस्माद्विद्यां प्रसाधय । पूर्वं सुदुःखमूला तु पश्चाद्विद्या सुखप्रदा

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದು ಮಹಾದುಃಖದ ಮೂಲವಾದರೂ, ನಂತರ ವಿದ್ಯೆ ಸುಖಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

तस्मात्साधय पुत्र त्वं विद्यां गुरुगृहं व्रज । पितुर्वाक्यमकुर्वाणो अहमेवं दिनदिने

ಆದ್ದರಿಂದ, ಪುತ್ರನೇ, ನೀನು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸು; ಗುರುಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಪಿತೃವಾಕ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ ನಾನು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೀಗೆಲೇ ದುಃಖಿಸುವೆನು.

Verse 28

यत्रयत्र स्थितो नित्यमर्थहानिं करोम्यहम् । उपहासः कृतो लोकैर्ममविप्र प्रकुत्सनम्

ನಾನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೇ ನಿತ್ಯವಾಗಿ ಇರುವೆನೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಧನಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಓ ವಿಪ್ರ, ನನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 29

मम लज्जा समुत्पन्ना जीवनाशकरी तदा । विद्यार्थमुद्यतो विप्र कं गुरुं प्रार्थयाम्यहम्

ಆಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಜೀವವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುವಂತ ಲಜ್ಜೆ ಉದಯವಾಯಿತು. ಓ ವಿಪ್ರ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಉತ್ಸುಕನಾದ ನಾನು ಯಾವ ಗುರುವನ್ನು ಬೇಡಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಿ?

Verse 30

इति चिंतापरो जातो दुःखशोकसमाकुलः । कथं विद्यामहं जाने कथं विंदाम्यहं गुणान्

ಹೀಗೆ ಅವನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ದುಃಖ-ಶೋಕಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ—‘ನಾನು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಲಿ? ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಲಿ?’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು.

Verse 31

कथं मे जायते स्वर्गः कथं मोक्षं व्रजाम्यहम् । इत्येवं चिंतयन्विप्र वार्द्धक्यमगमं पुनः

“ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುವುದು? ನಾನು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗುವೆ?”—ಎಂದು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಓ ವಿಪ್ರ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೆ ಜಾರಿದನು.

Verse 32

देवतायतने दुःखी उपविष्टस्त्वहं कदा । मद्भाग्यैः प्रेरितः कश्चित्सिद्ध एकः समागतः

ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖದಿಂದ ಕೂತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಸಿದ್ಧ ಮಹರ್ಷಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 33

निराश्रयो जिताहारः सदानंदस्तु निःस्पृहः । एकांतमास्थितो विप्र योगयुक्तो जितेंद्रियः

ಅವನು ಬಾಹ್ಯ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವನು, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತ, ಸದಾ ಅಂತರಾನಂದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ನಿರಾಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು; ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಏಕಾಂತವಾಸಿ, ಯೋಗಯುಕ್ತ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿ।

Verse 34

परब्रह्मणि संलीनो ज्ञानध्यानसमाधिमान् । तमहं संश्रितो विप्र ज्ञानरूपं महामतिम्

ಪರಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನ-ಧ್ಯಾನ-ಸಮಾಧಿಯುಳ್ಳ—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ—ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಶರಣನ್ನು ನಾನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 35

अहं शुद्धेन भावेन भक्त्या नमितकंधरः । नमस्कृत्य महात्मानं पुरतस्तस्य संस्थितः

ನಾನು ಶುದ್ಧಭಾವದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಂಠವನ್ನು ವಾಲಿಸಿ; ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆನು।

Verse 36

दीनरूपो ह्यहं जातो मंदभाग्यस्तथा पुनः । तेनाहं पृच्छितो विप्र कस्माद्भवान्प्रशोचति

‘ನಾನು ದೀನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಪಭಾಗ್ಯವಂತನು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ನೀವು ಏಕೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತೀರಿ?’

Verse 37

केनाभिप्रायभावेन दुःखमेव भुनक्ति वै । तेनेत्युक्तोस्मि विप्रेंद्र ज्ञानिना योगिना तदा

“ಯಾವ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗಭಾವದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಜವಾಗಿ ದುಃಖವನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ?”—ಹೇ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆಗ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಯೋಗಿಯು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 38

सुमूढेन मया तस्य पूर्ववृत्तांतमेव हि । तमेवं श्रावितं सर्वं सर्वज्ञत्वं कथं व्रजेत्

ಅತಿಮೂಢನಾದ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಅವನದೇ ಪೂರ್ವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವನು?

Verse 39

एतदर्थं महादुःखी भवान्मम गतिः सदा । स चोवाच महात्मा मे सर्वं ज्ञानस्य कारणम्

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಮಹಾದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀವು ಸದಾ ನನ್ನ ಶರಣ. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನನಗೆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು.