Adhyaya 121

Verse 1

कामोदोवाच । न विदुर्देवताः सर्वा यस्यांतं रूपमेव च । यस्मिल्लींनस्तु सर्वोयं स चैकात्मा प्रकथ्यते

ಕಾಮೋದನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರ ಯಥಾರ್ಥ ರೂಪವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಲೀನವಾಗುತ್ತದೋ, ಅವನೇ ‘ಏಕಾತ್ಮ’ ಎಂದು ಪ್ರಕಥಿತನು.

Verse 2

यस्या मायाप्रपंचस्तु संसारः शृणु नारद । कस्मात्प्रयाति संसारं मम स्वामी जगत्पतिः

ಹೇ ನಾರದ, ಕೇಳು—ಸಂಸಾರವು ಅವಳ ಮಾಯೆಯ ವಿಸ್ತಾರವೇ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಜಗತ್ಪತಿ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ?

Verse 3

पापैश्चापि सुपुण्यैश्च नरोबद्धस्तु कर्मभिः । संसारं सरते विप्र हरिः कस्माद्व्रजेद्वद

ಪಾಪಗಳೂ ಮಹಾಪುಣ್ಯಗಳೂ ಎಂಬ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು, ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಹರಿ ಏಕೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು? ಹೇಳು.

Verse 4

नारद उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यत्कृतं तेन चक्रिणा । भृगोरग्रे प्रतिज्ञातं यज्ञरक्षां करोम्यहम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ, ಕೇಳು; ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವು ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ಭೃಗುಮುನಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ಯಜ್ಞರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಮಾಡುವೆನು’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 5

इंद्रस्य वचनात्सद्यो गतोऽसौ दानवैः सह । योद्धुं विहाय गोविंदो भृगोश्चैव मखोत्तमम्

ಇಂದ್ರನ ವಚನದಿಂದ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ದಾನವರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಗೋವಿಂದನು ಯುದ್ಧಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭೃಗುಮುನಿಯ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 6

मखं त्यक्त्वा गते देवे पश्चात्तैर्दानवोत्तमैः । आगत्य ध्वंसितः सर्वः स यज्ञः पापचेतनैः

ದೇವನು ಹೊರಟ ನಂತರ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವರು ಬಳಿಕ ಬಂದು ಪಾಪಚಿತ್ತದಿಂದ ಆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 7

हरिं क्रुद्धः स योगींद्रः शशाप भृगुरेव तम् । दशजन्मानि भुंक्ष्व त्वं मच्छापकलुषीकृतः

ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಆ ಯೋಗೀಂದ್ರ ಭೃಗು ಸ್ವತಃ ಹರಿಯನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು—‘ನನ್ನ ಶಾಪದಿಂದ ಕಲుషಿತನಾಗಿ ನೀನು ಹತ್ತು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ.’

Verse 8

कर्मणः स्वस्य संभोगं संभोक्ष्यति जनार्दनः । तन्निमित्तं त्वया देवि दुःस्वप्नः परिवीक्षितः

ಜನಾರ್ದನನು ತನ್ನದೇ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವನು; ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಈ ದುಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡೆ.

Verse 9

इत्युक्त्वा तां गतो विप्रो ब्रह्मलोकं स नारदः । कृष्णस्यापि सुदुःखेन दुःखिता साभवत्तदा

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಮುನಿ ನಾರದನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಅವಳೂ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ತೀವ್ರ ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ದುಃಖಿತಳಾದಳು.

Verse 10

रुरोद करुणं बाला हाहेति वदती मुहुः । गङ्गातीरोपविष्टा सा जलांते शृणु नन्दन

ಆ ಬಾಲೆ ಕರುಣವಾಗಿ ಅತ್ತಳು; ಮರುಮರು “ಹಾಯ್ ಹಾಯ್” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೀರಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿದಳು—ಕೇಳು, ಓ ನಂದನ।

Verse 11

सुनेत्राभ्यां तथाश्रूणि दुःखेनापि प्रमुंचति । तान्यश्रूणि प्रमुक्तानि गंगातोये पतंत्यपि

ಅವನು ತನ್ನ ಸುಂದರ ನೇತ್ರಗಳಿಂದ ದುಃಖದಿಂದಲೂ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸುರಿದ ಆ ಕಣ್ಣೀರು ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿಯೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ.

Verse 12

जले चैव निमज्जंति तस्याश्चाप्यश्रुबिंदवः । संभवंति पुनस्तात पद्मरूपाणि तानि च

ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಬಿಂದುಗಳೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತವೆ. ನಂತರ, ಓ ತಾತ, ಅವೇ ಅಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿ ಪದ್ಮರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 13

गंगातोये प्रफुल्लानि वाहितानि प्रयांति वै । ददृशे दानवश्रेष्ठो विष्णुमायाप्रमोहितः

ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ (ಪದ್ಮಗಳು) ಪ್ರವಾಹದೊಡನೆ ತೇಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಷ್ಣುಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 14

दुःखजानि न जानाति मुनिना कथितान्यपि । हर्षेण महताविष्टः परिजग्राह सोऽसुरः

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದ ದುಃಖಕರ ಫಲಿತಾಂಶಗಳೂ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಆ ಅಸುರನು ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 15

पद्मैस्तु पुष्पितैः सोपि पूजयेद्गिरिजाप्रियम् । सप्तकोटिभिर्दैत्येंद्रो विष्णुमायाप्रमोहितः

ಅವನು ಸಹ ಅರಳಿದ ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಗಿರಿಜಾಪ್ರಿಯನಾದ (ಶಿವನ) ಪೂಜಿಸಲಿ. ವಿಷ್ಣುಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಏಳು ಕೋಟಿ (ಪದ್ಮಗಳಿಂದ) ಆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 16

अथ क्रुद्धा जगद्धात्री शंकरं वाक्यमब्रवीत् । पश्यैतस्य विकर्म त्वं दानवस्य महामते

ಅನಂತರ ಕ್ರುದ್ಧಳಾದ ಜಗದ್ದಾತ್ರೀ ಶಂಕರನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು— “ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಈ ದಾನವನ ದುಷ್ಕರ್ಮವನ್ನು ನೋಡು.”

Verse 17

शोकोत्पन्नानि पद्मानि गंगातोयगतानि वै । अयमेष प्रगृह्णाति कामाकुलितचेतनः

ಶೋಕದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪದ್ಮಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತ ಬಂದವು; ಮತ್ತು ಈವನು—ಕಾಮದಿಂದ ಅಶಾಂತಚಿತ್ತನಾಗಿ—ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

पूजयेच्चापि दुष्टात्मा शोकसंतापकारकैः । दुःखजैः शोकजैः पुष्पैस्तैः सुश्रेयः कथं भवेत्

ದುಷ್ಟಚಿತ್ತನು ಶೋಕಸಂತಾಪ ಉಂಟುಮಾಡುವ, ದುಃಖ-ಶೋಕಜನ್ಯ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ಅದರಿಂದ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದು?

Verse 19

यादृशेनापि भावेन मामेव परिपूजयेत् । तादृशेनापि भावेन अस्य सिद्धिर्भविष्यति

ಯಾವ ಭಾವದಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಏಕಮಾತ್ರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವನೋ, ಆ ಭಾವದಂತೆ ಅವನ ಸಿದ್ಧಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 20

सत्यध्यानविहीनोयं कामोदा न्यस्तमानसः । संजातः पापचारित्रो जहि देवि स्वतेजसा

ಈ ಕಾಮೋದಾ ಸತ್ಯಧ್ಯಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ ಈಗ ಪಾಪಾಚಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸು.

Verse 21

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं शंभोश्चैव महात्मनः । अस्यैव संक्षयं शंभो करिष्ये तव शासनात्

ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಭುವಿನ ಆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶಂಭೋ, ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನೇ ನಾನು ನಿವಾರಿಸುವೆನು.

Verse 22

एवमुक्त्वा ततो देवी तस्यापि वधकांक्षया । वर्त्तते हि विहुंडस्य वधोपायं व्यचिंतयत्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ದೇವಿ ಅವನನ್ನೂ ವಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು, ವಿಹುಂಡನ ವಧೋಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 23

कृत्वा मायामयं रूपं ब्राह्मणस्य महात्मनः । पूजयेच्छंकरं नाथं सुपुष्पैः पारिजातजैः

ಮಾಯಾಬಲದಿಂದ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪಾರಿಜಾತದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ನಾಥ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 24

समेत्य दानवः पापो दिव्यां पूजां विनाशयेत् । कामाकुलः सुदुःखार्तस्तद्गतो भावतत्परः

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಆ ಪಾಪಿ ದಾನವನು ದಿವ್ಯ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ತತ್ಪರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 25

विष्णोश्चैव महामायां पूर्वदृष्टां स दानवः । सस्मार दानवः पापः कामबाणैः प्रपीडितः

ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ದುಷ್ಟ ದಾನವನು, ಹಿಂದೆ ಕಂಡ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಾಮಾಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 26

तस्याः स्मरणमात्रेण कंदर्पेण बलीयसा । विरहाकुलदुःखार्तो रोदते हि मुहुर्मुहुः

ಅವಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಬಲಿಷ್ಠ ಕಂದರ್ಪನ ವಶನಾಗಿ, ವಿರಹದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದವನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 27

कालाकृष्टः स दुष्टात्मा शोकजातानि तानि सः । परिगृह्य समायातः पूजनार्थी महेश्वरम्

ಕಾಲದಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು, ಶೋಕದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು।

Verse 28

देव्या कृतां हि पूजां च सुपुष्पैः पारिजातजैः । तां निर्णाश्य सुलोभेन शोकजैः परिपूजयेत्

ದೇವಿಗೆ ಪಾರಿಜಾತದ ಸುಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ನಂತರ ಲೋಭದಿಂದ ಶೋಕಜನ್ಯ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಬದಲಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 29

नेत्राभ्यां तस्य दुष्टस्य बिंदवस्तेऽश्रुसंभवाः । अविरलास्ततो वत्स पतंति लिंगमस्तके

ಹೇ ವತ್ಸ, ಆ ದುಷ್ಟನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಶ್ರುಜನ್ಯ ಬಿಂದುಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಲಿಂಗದ ಮಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ।

Verse 30

देवी ब्राह्मणरूपेण तमुवाच महामते । को भवान्पूजयेद्देवं शोकाकुलमनाः सदा

ದೇವಿಯು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಸದಾ ಶೋಕಾಕುಲಮನಸ್ಸಿನಿಂದಿರುವವನು ದೇವರನ್ನು ಯಾರು ಪೂಜಿಸಬಲ್ಲನು?”

Verse 31

पतंत्यश्रूणि देवस्य मस्तके शोकजानि ते । अपवित्राणि मे ब्रूहि एतमर्थं ममाग्रतः

ಶೋಕದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ದೇವರ ಮಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದೆ; ಅವು ಅಪವಿತ್ರವೆಂದೇಕೆ? ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 32

विहुंड उवाच । पूर्वं दृष्टा मया नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । सर्वलक्षणसंपन्ना कामस्यायतनं महत्

ವಿಹುಂಡನು ಹೇಳಿದನು— ಹಿಂದೆ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡೆ; ಅವಳು ಸರ್ವಸೌಭಾಗ್ಯಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಸರ್ವಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ—ಕಾಮದ ಮಹದಾಯತನದಂತೆ ಇದ್ದಳು।

Verse 33

तस्या मोहेन संदग्धः कामेनाकुलतां गतः । तया प्रोक्तं हि संभोगे देहि मे दायमुत्तमम्

ಅವಳ ಮೋಹದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ, ಕಾಮದಿಂದ ಅಕುಲತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಆಗ ಅವಳು ಸಂಗಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು— “ನನಗೆ ಉತ್ತಮ ದಾಯ (ಭಾಗ) ಕೊಡು.”

Verse 34

कामोदसंभवैः पुष्पैः पूजयस्व महेश्वरम् । तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे परिक्षिप

ಕಾಮೋದೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂಜಿಸು; ಆ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಾಲೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿಸು।

Verse 35

कोटिभिः सप्तसंख्यातैः पूजयस्व महेश्वरम् । तदर्थं पूजयाम्येव ईश्वरं फलदायकम्

ಏಳು ಕೋಟಿ (ಅರ್ಪಣೆಗಳ) ಮೂಲಕ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸು; ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಫಲದಾಯಕನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 36

कामोदसंभवैः पुष्पैर्दुर्लभैर्देवदानवैः । श्रीदेव्युवाच । क्व ते भावः क्व ते ध्यानं क्व ते ज्ञानं दुरात्मनः

ಕಾಮೋದೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ದೇವ-ದಾನವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪುಷ್ಪಗಳ ಕುರಿತು ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು: ‘ನಿನ್ನ ಭಾವ ಎಲ್ಲಿ? ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನ ಎಲ್ಲಿ? ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲಿ, ದುರಾತ್ಮನೇ?’

Verse 37

ईश्वरस्यापि संबंधो नास्ति किंचित्त्वयैव हि । कामोदाया वरं रूपं कीदृशं वद सांप्रतम्

ಈಶ್ವರನೊಂದಿಗೂ ನಿನಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹೇಳು—ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಮೋದೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರೂಪ ಹೇಗಿದೆ?

Verse 38

क्व लब्धानि सुपुष्पाणि तस्या हास्योद्भवानि च । विहुंड उवाच । भावं ध्यानं न जानामि न दृष्टा सा मया कदा

‘ಅವಳ ಸುಂದರ ಪುಷ್ಪಗಳು ಎಲ್ಲಿ ದೊರಕಿದವು? ಅವಳ ನಗೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು ಎಲ್ಲಿ?’ ವಿಹುಂಡನು ಹೇಳಿದನು: ‘ಅವಳ ಭಾವವೂ ಧ್ಯಾನವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ।’

Verse 39

गंगातोयगतान्येव परिगृह्णामि नित्यशः । तैरहं पूजयाम्येकं शंकरं प्रवदाम्यहम्

ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಗಂಗಾಜಲಸ್ಪರ್ಶ ಪಡೆದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಏಕೈಕ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಇದೆಂದು ನಾನು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 40

ममाग्रे कथितं विप्र शुक्रेणापि महात्मना । वचनात्तस्य देवेशमर्चयामि दिनदिने

ಓ ವಿಪ್ರ, ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಮಹಾತ್ಮ ಶುಕ್ರನೂ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದನು. ಅವನ ವಚನದಂತೆ ನಾನು ದಿನೇದಿನೇ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 41

एतत्ते सर्वमाख्यातं यच्च पृष्टोस्मि सांप्रतम् । श्रीदेव्युवाच । कामोदारोदनाज्जातैः पुष्पैस्तैर्दुःखसंभवैः

ಈಗ ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಕಾಮನ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ಅಳಲಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ದುಃಖಸಂಭವವಾದ ಆ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ…

Verse 42

लिंगमर्चयसे दुष्ट प्रभाते नित्यमेव च । यादृशेनापि भावेन पुष्पैश्च यादृशैस्त्वया

ಓ ದುಷ್ಟನೇ, ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಆದರೆ ಯಾವ ಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ಯಾವ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ನೀನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೀಯೋ…

Verse 43

अर्चितो देवदेवेशस्तादृशं फलमाप्नुहि । दिव्यपूजां विनाश्यैवं शोकपुष्पैः प्रपूजसि

ದೇವದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೂ ನೀನು ಅದೇ ರೀತಿಯ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ದಿವ್ಯಪೂಜೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶೋಕಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತೀಯೆ.

Verse 44

असौ दोषस्तवैवाद्य समुत्पन्नः सुदारुणः । तस्माद्दण्डं प्रदास्यामि भुंक्ष्व स्वकर्मजं फलम्

ಇಂದೇ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಈ ಅತಿಭೀಕರ ದೋಷವು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ದಂಡ ವಿಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸ್ವಕರ್ಮಜನ್ಯ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು।

Verse 45

तस्या वाक्यं समाकर्ण्य कालकृष्टो बभाष ताम् । रे रे दुष्ट दुराचार मम कर्मप्रदूषक

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಾಲಪ್ರೇರಿತನಾದವನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಏ ದुष್ಟೆ, ದುರಾಚಾರಿಣಿ! ನನ್ನ ಕರ್ಮವನ್ನು ಕಲుషಗೊಳಿಸುವವಳೇ!”

Verse 46

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । इत्युक्त्वा ब्राह्मणं तं स निशितं खड्गमाददे

“ಈ ಖಡ್ಗದಿಂದಲೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು।

Verse 47

हंतुकामः स दुष्टात्मा अभ्यधावत दानवः । सा देवी विप्ररूपेण संक्रुद्धा परमेश्वरी

ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ದಾನವನು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದನು; ಆದರೆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಕ್ರುದ್ಧಳಾದಳು।

Verse 48

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । स्वस्थानमागतं दृष्ट्वा हुंकारं विससर्ज ह । तेन हुंकारनादेन पतितो दानवाधमः

“ಈ ಖಡ್ಗದಿಂದಲೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।” ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಭೀಕರ ಹುಂಕಾರವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದಳು; ಆ ಹುಂಕಾರನಾದದಿಂದ ಆ ಅಧಮ ದಾನವನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು।

Verse 49

निश्चेष्टः कामरूपेण वज्राहत इवाचलः । पतिते दानवे तस्मिन्सर्वलोकविनाशके

ಕಾಮರೂಪನ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಅವನು ವಜ್ರಾಘಾತದಿಂದ ಚಿದ್ರವಾದ ಪರ್ವತದಂತೆ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದನು; ಸರ್ವಲೋಕವಿನಾಶಕನಾದ ಆ ದಾನವನು ಪತನಗೊಂಡಾಗ।

Verse 50

लोकाः स्वास्थ्यं गताः सर्वे दुःखतापविवर्जिताः । एतस्मात्कारणाद्वत्स सा स्त्री वै परिदेवति

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಕ್ಷೇಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿವೆ, ದುಃಖತಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿವೆ. ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದ, ವತ್ಸ, ಆ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪರಿದೇವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 51

गंगातीरे वरारोहा दुःखव्याकुलमानसा । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम्

ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ, ಹೇ ವರಾರೋಹೆ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದೆ. ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 52

विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा सुपुत्रं तं कुंजलो अंडजेश्वरः । विरराम महाप्राज्ञः किञ्चिन्नोवाच भूपते

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಆ ಸುಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅಂಡಜೇಶ್ವರನಾದ ಕುಂಜಲ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು ಮೌನಗೊಂಡನು; ಹೇ ಭೂಪತೇ, ಮತ್ತೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.