Adhyaya 119

Verse 1

एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः । कपिंजल उवाच । यस्याः प्रहसनात्तात सुहृद्यानि भवंति वै । पुष्पाणि दिव्यगंधीनि दुर्लभानि सुरासुरैः

ಕಪಿಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ತಾತ, ಅವಳ ನಗುವಿನಿಂದ ಹೃದಯಹರ್ಷಕರವಾದ, ದಿವ್ಯಸುಗಂಧಿಯ ಪುಷ್ಪಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಅವು ದೇವಾಸುರರಿಗೂ ದುರ್ಲಭ.

Verse 2

कस्मात्तु देवताः सर्वाः प्रवांछंति महामते । शंकरः सुखमायाति हास्यपुष्पैः सुपूजितः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಇದನ್ನು ಏಕೆ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ಹರ್ಷ-ನಗುವಿನಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸುಪೂಜಿತನಾದ ಶಂಕರನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

को गुणस्तस्य पुष्पस्य तन्मे कथय विस्तरात् । कामोदा सा भवेत्का तु कस्य पुत्री वरांगना

ಆ ಪುಷ್ಪದ ವಿಶೇಷ ಗುಣವೇನು? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂಬ ಆ ಸುಂದರಿ ಯಾರು—ಅವಳು ಯಾರ ಪುತ್ರಿ?

Verse 4

हास्यात्तस्या महाभाग सुपुष्पाणि भवंति च । को गुणस्तत्कथां ब्रूहि सकलां विस्तरेण च

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಅವಳ ನಗುವಿನಿಂದಲೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಷ್ಪಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಗುಣವೇನು? ಅವಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 5

कुंजल उवाच । पुरा देवैर्महादैत्यैः कृत्वा सौहार्दमुत्तमम् । ममंथुः सागरं क्षीरममृतार्थं समुद्यताः

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾದೈತ್ಯರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೌಹಾರ್ದವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಮೃತಾರ್ಥವಾಗಿ ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಮಥನ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು.

Verse 6

मथनाद्देवदैत्यानां कन्यारत्नचतुष्टयम् । वरुणेन दर्शितं पूर्वं सोमेनैव तथा पुनः

ದೇವ-ದೈತ್ಯರ ಮಥನದಿಂದ ಕನ್ಯಾರತ್ನಗಳ ಚತುಷ್ಟಯ ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ಮೊದಲು ವರುಣನು ತೋರಿಸಿದನು; ನಂತರ ಸೋಮನು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಮತ್ತೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 7

पश्चात्संदर्शितं पुण्यममृतं कलशे स्थितम् । कन्या चतुष्टयं पूर्वं देवानां हितमिच्छति

ನಂತರ ಕಲಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಪುಣ್ಯ ಅಮೃತವನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟವಾದ ಆ ನಾಲ್ಕು ಕನ್ಯೆಗಳು ದೇವರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 8

सुलक्ष्मीर्नाम सा चैका द्वितीया वारुणी तथा । ज्येष्ठा नाम तथा ख्याता कामोदान्या प्रचक्षते

ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳ ಹೆಸರು ಸುಲಕ್ಷ್ಮೀ; ಎರಡನೆಯವಳು ವಾರುಣೀ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಳು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳನ್ನು ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

तासां मध्ये वरा श्रेष्ठा पूर्वं जाता महामते । तस्माज्ज्येष्ठेति विख्याता लोके पूज्या सदैव हि

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಅವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠತಮಳಾದವಳು ಮೊದಲು ಜನಿಸಿದಳು; ಆದಕಾರಣ ಅವಳು ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ’ ಎಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಳಾಗಿ ಸದಾ ಪೂಜ್ಯಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 10

वारुणीपानरूपा च पयःफेनसमुद्भवा । अमृतस्य तरंगाच्च कामोदाख्या बभूव ह

ಅವಳು ವಾರುಣೀ ಪಾನರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಾಲಿನ ನುರೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಅಮೃತದ ತರಂಗಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು.

Verse 11

सोमो राजा तथा लक्ष्मीर्जज्ञाते अमृतादपि । त्रैलोक्यभूषणः सोमः संजातः शंकरप्रियः

ಅಮೃತದಿಂದಲೇ ರಾಜ ಸೋಮ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಕೂಡ ಜನಿಸಿದರು. ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಭೂಷಣನಾದ ಸೋಮನು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ, ಶಂಕರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದನು.

Verse 12

मृत्युरोगहरा जाता सुराणां वारुणी तथा । ज्येष्ठासु पुण्यदा जाता लोकानां हितमिच्छताम्

ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ವಾರುಣೀ ಮರಣ ಹಾಗೂ ರೋಗಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವವಳಾಗಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೋಕಹಿತ ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವವಳಾದಳು.

Verse 13

अमृतादुत्थिता देवी कामोदा नाम पुण्यदा । विष्णोः प्रीत्यै भविष्ये तु वृक्षरूपं प्रयास्यति

ಅಮೃತದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂಬ ದೇವಿ ಪುಣ್ಯದಾಯಿನಿ. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಅವಳು ವೃಕ್ಷರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವಳು.

Verse 14

विष्णुप्रीतिकरी सा तु भविष्यति सदैव हि । तुलसी नाम सा पुण्या भविष्यति न संशयः

ಅವಳು ಸದಾ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಪಡಿಸುವವಳಾಗುವಳು. ಅವಳು ‘ತುಳಸಿ’ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯವತಿಯಾಗುವಳು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 15

तया सह जगन्नाथो रमिष्यति न संशयः । तुलस्याः पत्रमेकं यो नीत्वा कृष्णाय दास्यति

ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಜಗನ್ನಾಥನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ರಮಿಸುವನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ತುಳಸಿಯ ಒಂದೇ ಎಲೆಯನ್ನಾದರೂ ತಂದು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಅವನ ಕೃಪೆ ಪಡೆಯುವನು.

Verse 16

मेने तस्योपकाराणां किमस्मै च ददाम्यहम् । इत्येवं चिंतयेन्नित्यं तस्य प्रीतिकरो भवेत्

ಅವನ ಉಪಕಾರಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ‘ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಾನವಾಗಿ ಏನು ಕೊಡಲಿ?’ ಎಂದು ನಿತ್ಯ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಚಿಂತಿಸುವವನು ಅವನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಾರಣನಾಗುವನು.

Verse 17

एवं कामोद नामासौ पूर्वं जाता समुद्रजा । यदा सा हसते देवी हर्षगद्गदभाषिणी

ಹೀಗೆ ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂಬ ಆ ದೇವಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಜನಿಸಿದಳು. ದೇವಿ ನಗುವಾಗ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕಂಠ ಗದ್ಗದವಾಗಿ ಮಾತುಗಳು ಹೊರಡುತ್ತವೆ.

Verse 18

सौहृद्यानि सुगंधीनि मुखात्तस्याः पतंति वै । अम्लानानि सुपुष्पाणि यो गृह्णाति समुद्यतः

ಅವಳ ಮುಖದಿಂದ ಸುಗಂಧಭರಿತ ಸೌಹಾರ್ದ್ಯದ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ—ಒಣಗದ ಸುಂದರ ಪುಷ್ಪಗಳು—ಅವುಗಳನ್ನು ಉತ್ಸುಕ ಭಕ್ತನು ಎದ್ದು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

पूजयेच्छंकरं देवं ब्रह्माणं माधवं तथा । तस्य देवाः प्रतुष्यंति यदिच्छति ददंति तत्

ಶಂಕರದೇವನನ್ನೂ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ, ಮಾಧವನನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅವರು ಸಂತುಷ್ಟರಾದರೆ ದೇವರುಗಳು ಇಚ್ಛಿತವನ್ನೇ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

रोदित्येषा यदा सा च केन दुःखेन दुःखिता । नेत्राश्रुभ्यो हि तस्यास्तु प्रभवंति पतंति च

ಅವಳು ಯಾವುದೋ ದುಃಖದಿಂದ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಅಳುವಾಗ, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹುಟ್ಟಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ।

Verse 21

तानि चैव महाभाग हृद्यानि सुमहांति च । सौरभेण विना तैस्तु यः पूजयति शंकरम्

ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಅವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೃದಯಂಗಮವೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೂ ಆಗಿವೆ; ಆದರೆ ಯೋಗ್ಯ ಸೌರಭವಿಲ್ಲದೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು…

Verse 22

तस्य दुःखं च संतापो जायते नात्र संशयः । पुष्पैस्तु तादृशैर्देवान्सकृदर्चति पापधीः

ಅವನಿಗೆ ದುಃಖವೂ ದಹನಸಂತಾಪವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯವನು ಅಂಥ (ಅನుచಿತ) ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಒಮ್ಮೆವಾದರೂ ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

तस्य दुःखं प्रकुर्वंति देवास्तत्र न संशयः । एतत्ते सर्वमाख्यातं कामोदाख्यानमुत्तमम्

ಅವನ ದುಃಖವನ್ನು ದೇವತೆಗಳೇ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂಬ ಉತ್ತಮಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆನು.

Verse 24

अथ कृष्णो विचिंत्यैव दृष्ट्वा विक्रमसाहसम् । विहुंडस्यापि पापस्य उद्यमं साहसं तदा

ಆಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾಪಿ ವಿಹುಂಡನು ಕೈಗೊಂಡ ವಿಕ್ರಮ-ಸಾಹಸ ಹಾಗೂ ಧೃಷ್ಟ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 25

नारदं प्रेषयामास मोहयैनं दुरासदम् । नारदस्त्वथ संश्रुत्य वाक्यं विष्णोर्महात्मनः

ಆ ದುರ್ಜೇಯ, ದುರಾಸದನಾದವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ಅವರು ನಾರದರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ನಂತರ ಮಹಾತ್ಮ ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾರದರು (ತದನುಸಾರ) ಹೊರಟರು.

Verse 26

गच्छमानं दुरात्मानं कामोदां प्रति दानवम् । गत्वा तमाह दैत्येंद्रं नारदः प्रहसन्निव

ಕಾಮೋದೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದುರಾತ್ಮ ದಾನವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಾರದರು ನಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಆ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 27

क्व यासि त्वं च दैत्येंद्र सत्वरं च समातुरः । सांप्रतं केन कार्येण कस्यार्थं केन नोदितः

ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ! ನೀನು ಇಷ್ಟು ಆತುರದಿಂದಲೂ ಅಶಾಂತಿಯಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಈಗ ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾರ ನಿಮಿತ್ತ, ಮತ್ತು ಯಾರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನೀನು ಹೊರಟಿದ್ದೀಯ?

Verse 28

ब्रह्मात्मजं नमस्कृत्य प्रत्युवाच कृतांजलि । कामोदपुष्पार्थमहं प्रस्थितो द्विजसत्तम

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಕಾಮೋದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 29

तमुवाच स धर्मात्मा पुष्पैः किं ते प्रयोजनम् । विप्रवर्यं पुनः प्राह कार्यकारणमात्मनः

ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು— “ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ನಿನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?” ನಂತರ ಅವನು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 30

नंदनस्य वनोद्देशे काचिन्नारी वरानना । तस्या दर्शनमात्रेण गतोऽहं कामवश्यताम्

ನಂದನವನದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುಂದರಮುಖಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ಇದ್ದಳು; ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಾಮವಶನಾದೆ।

Verse 31

तया प्रोक्तोऽस्मि विप्रेंद्र पुष्पैः कामोदसंभवैः । पूजयस्व महादेवं पुष्पैस्तु सप्तकोटिभिः

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಅವಳು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಕಾಮೋದಸಂಭವ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸು; ಏಳು ಕೋಟಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೇ।”

Verse 32

ततस्ते सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । तदर्थे प्रस्थितोऽस्म्यद्य कामोदाख्यं पुरं प्रति

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆ— ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದು ನಾನು ಕಾಮೋದವೆಂಬ ಪಟ್ಟಣದತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ।

Verse 33

तामहं कामयिष्यामि सिंधुजां शुणु सांप्रतम् । मनोल्लासैर्महाहासैर्हासयिष्याम्यहं पुनः

ಈಗ ಕೇಳು—ನಾನು ಆ ಸಿಂಧುಜನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಾಮಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮನೋಲ್ಲಾಸ ಮತ್ತು ಮಹಾಹಾಸಗಳಿಂದ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನಗಿಸುವೆನು.

Verse 34

प्रीता सती महाभागा हसिष्यति पुनः पुनः । तद्धास्यं गद्गदं विप्र मम कार्यप्रवर्द्धनम्

ಆ ಸತಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಹೃದಯದಿಂದ ಪ್ರೀತಳಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಗುವಳು. ಓ ವಿಪ್ರ, ಅವಳ ಗದ್ಗದವಾದ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಹಾಸ್ಯ ನನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವುದು.

Verse 35

तस्माद्धास्यात्पतिष्यंति दिव्यानि कुसुमानि च । तैस्तु देवमुमाकांतं पूजयिष्यामि सांप्रतम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ದಿವ್ಯ ಕುಸುಮಗಳು ಬೀಳುವವು; ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ನಾನು ಈಗ ಉಮಾಕಾಂತನಾದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವೆನು.

Verse 36

तेन पूजाप्रदानेन तुष्टो दास्यति मे फलम् । ईश्वरः सर्वभूतेशः शंकरो लोकभावनः

ಆ ಪೂಜಾರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಈಶ್ವರನು—ಸರ್ವಭೂತೇಶ, ಲೋಕಭಾವನ ಶಂಕರನು—ನನಗೆ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವನು.

Verse 37

नारद उवाच । तत्र दैत्य न गंतव्यं कामोदाख्ये पुरोत्तमे । विष्णुरस्ति सुमेधावी सर्वदैत्यक्षयावहः

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೈತ್ಯ, ಕಾಮೋದಾ ಎಂಬ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರಕ್ಕೆ ನೀನು ಹೋಗಬಾರದು; ಅಲ್ಲಿ ಪರಮ ಮೇಧಾವಿಯಾದ ವಿಷ್ಣು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ಸರ್ವ ದೈತ್ಯಕ್ಷಯಕಾರಕನು.

Verse 38

येनोपायेन पुष्पाणि कामोदाख्यानि दानव । तव हस्ते प्रयास्यंति तमुपायं वदाम्यहम्

ಹೇ ದಾನವ! ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ‘ಕಾಮೋದ’ ಎಂಬ ಪುಷ್ಪಗಳು ಸ್ವತಃ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತವೋ, ಆ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 39

गंगातोयेषु दिव्यानि पतिष्यंति न संशयः । वाहितानि जलैर्दिव्यैरागमिष्यंति सांप्रतम्

ಗಂಗಾಜಲಗಳಲ್ಲಿ ಆ ದಿವ್ಯ ವಸ್ತುಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತವೆ।

Verse 40

तानि त्वं तु प्रतिगृहाण सुहृद्यानि महांति च । गृहीत्वा तानि पुष्पाणि साधयस्व मनीप्सितम्

ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ಆ ಮಹತ್ತಾದ, ಹೃದಯಪ್ರಿಯ ದಾನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಆ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ನಿನ್ನ ಮನೋಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸು।

Verse 41

नारदो दानवश्रेष्ठं मोहयित्वा ततः पुनः । ततश्च स तु धर्मात्मा चिंतयामास वै पुनः

ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ ನಾರದನು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು; ನಂತರ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಪುನಃ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 42

कथमश्रूणि सा मुंचेत्केनोपायेन दुःखिता । चिंतयानस्य तस्यैवं क्षणं वै नारदस्य च

“ಆ ದುಃಖಿತ ಸ್ತ್ರೀ ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ನಾರದನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು।

Verse 43

ततो बुद्धिः समुत्पन्ना कामोदाख्यं पुरं गतः

ಆಗ ಅವನೊಳಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಉದಯವಾಯಿತು; ಅವನು ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 119

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे कामोदाख्याने एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ—ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಮತ್ತು ‘ಕಾಮೋದಾ’ಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ—ನೂರ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।