Adhyaya 116

Verse 1

कुंजल उवाच । अशोकसुंदरी पुण्या रंभया सह हर्षिता । नहुषं प्राप्य विक्रांतं तमुवाच तपस्विनी

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಪವಿತ್ರಳಾದ ಅಶೋಕಸುಂದರಿ ರಂಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ವಿಕ್ರಾಂತನಾದ ನಹುಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ; ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು।

Verse 2

अहं ते धर्मतः पत्नी देवैर्दिष्टा तपस्विनी । उद्वाहयस्व मां वीर यदि धर्ममिहेच्छसि

ನಾನು ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ, ದೇವರಿಂದ ನಿಯೋಜಿತ ತಪಸ್ವಿನಿ. ಓ ವೀರ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ನನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೋ।

Verse 3

सदैव चिंत्यमाना च त्वामहं तपसि स्थिता । भवान्धर्मप्रसादेन मया प्राप्तो नृपोत्तम

ನಿತ್ಯವೂ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿದ್ದೆ; ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 4

नहुष उवाच । मदर्थे नियता भद्रे यदि त्वं तपसि स्थिता । गुरोर्वाक्यान्मुहूर्तेन तव भर्ता भवाम्यहम्

ನಹುಷನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನೀನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಯತಳಾಗಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಗುರುವಾಕ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಭರ್ತನಾಗುವೆನು।

Verse 5

अनया रंभया सार्द्धमावां गच्छाव भामिनि । समारोप्य रथे तां तु तां रंभां तु मनोरमाम्

ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ಈ ರಂಭೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗೋಣ. ಆ ಮನೋಹರ ರಂಭೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ರಥದ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಣಗೊಳಿಸು.

Verse 6

तेनैव रथवर्येण वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । जगाम लघुवेगेन ताभ्यां सह महायशाः

ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥದಲ್ಲಿ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದವನು, ಆ ಇಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ, ತ್ವರಿತ ವೇಗದಿಂದ ವಶಿಷ್ಠಾಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 7

तमाश्रमगतं विप्रं समालोक्य प्रणम्य च । तया सार्द्धं महातेजा हर्षेण महतान्वितः

ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 8

यथा युद्धं रणे जातं निहतो दानवाधमः । निवेदयामास सर्वं वशिष्ठाय महात्मने

ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಿತು ಮತ್ತು ಆ ಅಧಮ ದಾನವನು ಹೇಗೆ ಹತನಾದನು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಹಾತ್ಮ ವಶಿಷ್ಠರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವೇದಿಸಿದನು.

Verse 9

वशिष्ठोऽपि समाकर्ण्य नहुषस्य विचेष्टितम् । हर्षेण महताविष्ट आशीर्भिरभिनंद्य तम्

ವಶಿಷ್ಠರೂ ನಹುಷನ ಈ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆಶೀರ್ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು.

Verse 10

तिथौ लग्ने शुभे प्राप्ते तयोस्तु मुनिपुंगवः । विवाहं कारयामास अग्निब्राह्मणसन्निधौ

ಶುಭ ತಿಥಿ ಹಾಗೂ ಶುಭ ಲಗ್ನ ಬಂದಾಗ ಮುನಿಪುಂಗವನು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 11

आशीर्भिरभिनंद्यैव मिथुनं प्रेषितं पुनः । मातरं पितरं पश्य द्रुतं गत्वा महामते

ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಆ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಳುಹಿಸಿ—“ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡು” ಎಂದನು।

Verse 12

त्वां च दृष्ट्वा हि ते माता पितासौ तव सुव्रत । हर्षेण वृद्धिमाप्नोतु पर्वणीव तु सागरः

ಓ ಸುವ್ರತ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಹರ್ಷದಿಂದ, ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಗರವು ಅಲೆಗಳಿಂದ ಉಬ್ಬುವಂತೆ, ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ।

Verse 13

एवं संप्रेषितो वीरो मुनिना ब्रह्मसूनुना । तेनैव रथवर्येण जगाम लघुविक्रमः

ಈ ರೀತಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ಮುನಿಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ವೀರನು—ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತ್ವರಿತ—ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥದಲ್ಲಿ ಹೊರಟನು।

Verse 14

नमस्कृत्य द्विजेंद्रं तं गतो मातलिना तदा । स्वपुरं पितरं द्रष्टुं तथैव च स्वमातरम्

ಆ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನು ಆಗ ಮಾತಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟು, ತನ್ನ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೂ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ನೋಡಲು ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು।

Verse 15

सूत उवाच । अप्सरा मेनिका नाम प्रेषिता दैवतैस्ततः । आयोर्भार्या सुदुःखेन पतिता शोकसागरे

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ಮೆನಿಕಾ ಎಂಬ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಆಯುವಿನ ಪತ್ನಿ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಶೋಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು.

Verse 16

तामुवाच महाभागां देवीमिंदुमतीं प्रति । मुंच शोकं महाभागे तनयं पश्य सस्नुषम्

ಅವಳು ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯಾದ ದೇವಿ ಇಂದுமತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ಭಾಗ್ಯವತೀ, ಶೋಕವನ್ನು ಬಿಡು; ಸೊಸೆಯೊಡನೆ ಇರುವ ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡು.”

Verse 17

निहत्य दानवं पापं तव पुत्रापहारकम् । समायांतं सभायां च वीरश्रियासमन्वितम्

ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ ಪಾಪಿ ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಅವನು ವೀರಶ್ರೀಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ ಸಭೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದನು.

Verse 18

सुवृत्तं संगरे तस्य नहुषेण यथा कृतम् । तस्यै निवेदयामास इंदुमत्यै च मेनिका

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಹುಷನು ಮಾಡಿದ ಸುವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು, ಮೆನಿಕಾ ಇಂದுமತಿಗೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದಳು.

Verse 19

मेनिकाया वचः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । सखि सत्यं ब्रवीषि त्वमित्युवाच सगद्गदम्

ಮೆನಿಕಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು. ಗದ್ಗದಿತವಾಗಿ—“ಸಖಿ, ನೀನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 20

सामृतं सुप्रियं प्रोक्तं मनःप्रोत्साहकारकम् । जीवादिकं मया देयं त्वयि सर्वस्वमेव हि

ನಾನು ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡುವ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಜೀವವೂ ಸೇರಿ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನೀನೇ ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ.

Verse 21

एवमाभाष्य तां देवी राजानमिदमब्रवीत् । तव पुत्रो महाबाहुः समायातो हि सांप्रतम्

ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿ ದೇವಿಯು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನಿನ್ನ ಮಹಾಬಾಹು ಪುತ್ರನು ಈಗಷ್ಟೇ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 22

आख्याति च महाराज एषा मे वै वराप्सराः । भर्तारमेवमाभाष्य विरराम सुहर्षिता

ಮತ್ತೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಇವಳೇ ನನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ.” ಹೀಗೆ ಪತಿಗೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮೌನವಾಯಿತು.

Verse 23

समाकर्ण्य नृपेंद्रस्तु तामुवाच प्रियां प्रति । पुरा प्रोक्तं महाभागे मुनिना नारदेन हि

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನೃಪೇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಇದನ್ನು ಮುನಿಯ ನಾರದನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದ್ದನು.”

Verse 24

पुत्रं प्रति न कर्तव्यं दुःखं राजंस्त्वया कदा । तं निहत्य सुवीर्येण दानवं चैष्यते सुतः

ಹೇ ರಾಜನ್, ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ದುಃಖ ಕೊಡಬಾರದು. ಅವನು ತನ್ನ ವೀರ್ಯಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಆ ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಪುತ್ರನು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

संजातं सत्यमेवं वै मुनिना भाषितं पुरा । अन्यथा वचनं तस्य कथं देवि भविष्यति

ಮುನಿಯು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಇದು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ಅವನ ವಚನವು ಹೇಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಬಹುದು?

Verse 26

दत्तात्रेयो मुनिश्रेष्ठः साक्षाद्देवो भविष्यति । शुश्रूषितस्त्वया देवि मया च तपसा पुरा

ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಸాక్షಾತ್ ದೇವರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರकटನಾಗುವನು. ಹೇ ದೇವಿ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಶ್ರುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಿದೆ, ನಾನೂ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದೆ.

Verse 27

पुत्ररत्नं तेन दत्तं वैष्णवांशप्रधारकम् । सदा हनिष्यति परं दानवं पापचेतनम्

ಅವನಿಗೆ ವೈಷ್ಣವಾಂಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಪುತ್ರರತ್ನವು ದತ್ತವಾಯಿತು. ಅವನು ಸದಾ ಪಾಪಚಿತ್ತನಾದ ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವನು.

Verse 28

सर्वदैत्यप्रहर्ता च प्रजापालो महाबलः । दत्तात्रेयेण मे दत्तो वैष्णवांशः सुतोत्तमः

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ದೈತ್ಯರ ಸಂಹಾರಕನು, ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ. ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ನನಗೆ ಈ ವೈಷ್ಣವಾಂಶಧಾರಿ ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರನನ್ನು ದತ್ತನಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು.

Verse 29

एवं संभाष्य तां देवीं राजा चेंदुमतीं तदा । महोत्सवं ततश्चक्रे पुत्रस्यागमनं प्रति

ಈ ರೀತಿ ರಾಣಿ ಇಂದுமತಿಯನ್ನು ಸಂಭಾಷಿಸಿ, ರಾಜನು ನಂತರ ಪುತ್ರನ ಆಗಮನವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದನು.

Verse 30

हर्षेण महताविष्टो विष्णुं सस्मार वै पुनः

ಅವನು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಪರವಶನಾಗಿ ಪುನಃ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 31

सर्वोपपन्नं सुरवर्गयुक्तमानंदरूपं परमार्थमेकम् । क्लेशापहं सौख्यप्रदं नराणां सद्वैष्णवानामिह मोक्षदं परम्

ಅದು ಸರ್ವೋಪಪನ್ನ, ದೇವವರ್ಗಸಹಿತ, ಆನಂದಸ್ವರೂಪ, ಏಕಮಾತ್ರ ಪರಮಸತ್ಯ; ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿ, ಜನರಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡುವದು—ಇಲ್ಲಿ ಸದ್ವೈಷ್ಣವರಿಗೆ ಪರಮ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವದು.

Verse 116

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने षोडशाधिकशततमोऽध्यायः

ಇತಿ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ—ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಮತ್ತು ನಹುಷಾಖ್ಯಾನಗಳೊಳಗೆ—ನೂರ ಹದಿನಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।