Adhyaya 113

Verse 1

रंभोवाच । तप एतत्परित्यज्य किंवा लोकयसे शुभे । तपसः क्षरणं स्याद्वै पुरुषस्यापि चिंतनात्

ರಂಭೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶುಭೆ, ಈ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಅವನತ್ತ ಏಕೆ ನೋಡುವೆ? ಪುರುಷನ ಚಿಂತನೆಯಿಂದಲೂ ತಪಸ್ಸಿನ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 2

अशोकसुंदर्युवाच । तपसि मे मनो लीनं नहुषस्यापि काम्यया । न मां चालयितुं शक्ता देवासुरमहोरगाः

ಅಶೋಕಸುಂದರಿ ಹೇಳಿದರು—ನಹುಷನು ನನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದೆ. ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಮಹೋರಗರು ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ಅದರಿಂದ ಕದಲಿಸಲಾರರು.

Verse 3

एनं दृष्ट्वा महाभागे मे मनश्चलते भृशम् । रंतुमिच्छाम्यहं गत्वा एवमुत्सुकतां गतम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಅವನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಹಳವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ನಾನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

एवं विपर्ययश्चासीन्मनसो मे वरावने । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि यद्यस्ति ज्ञानमुत्तमम्

ಹೇ ವರಾವನೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೀಗೆ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ನಿನಗೆ ಉತ್ತಮ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೆ, ಇದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 5

आयुपुत्रस्य भार्याहं देवैः सृष्टा महात्मभिः । कस्मान्मे धावते चेत उत्सुकं रंतुमेव च

ನಾನು ಆಯುವಿನ ಪುತ್ರನ ಪತ್ನಿ, ಮಹಾತ್ಮ ದೇವರುಗಳಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವಳು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಚಿತ್ತ ಏಕೆ ಓಡುತ್ತದೆ—ಕೇವಲ ರತಿಗೆ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ?

Verse 6

रंभोवाच । सर्वेष्वेव महाभागे देहरूपेषु भामिनि । वसत्यात्मा स्वयं ब्रह्मज्ञानरूपः सनातनः

ರಂಭೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ಹೇ ಕಾಂತಿಮತೀ! ಎಲ್ಲ ದೇಹರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆತ್ಮ ಸ್ವಯಂ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಸನಾತನ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನು.

Verse 7

यद्यपि प्रक्रियाबद्धैरिंद्रियैरुपकारिभिः । मोहपाशमयैर्बद्धस्तथा सिद्धस्तु सर्वदा

ಯದ್ಯಪಿ ಅವನು ಕ್ರಮಬಂಧಿತ, ಕಾರ್ಯಸಹಾಯಕ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಮೋಹಪಾಶದಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ; ಸಿದ್ಧನು ಸದಾ ಸಿದ್ಧನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

प्रकृतिं नैव जानाति ज्ञानविज्ञानकीं कलाम् । अयं शुद्धश्च धर्मज्ञ आत्मा वेत्ति च सुंदरि

ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಎಂದೂ ತಿಳಿಯದು; ಜ್ಞಾನ-ವಿಜ್ಞಾನಮಯ ಕಲೆಯನ್ನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೇ ಸುಂದರಿ, ಈ ಆತ್ಮ ಶುದ್ಧ, ಧರ್ಮಜ್ಞ; ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವವನು ಅವನೇ.

Verse 9

गच्छंत्यपि मनस्तापमेनं दृष्ट्वा महामतिम् । पापमेवं परित्यज्य सत्यमेवं प्रधावति

ಹೋಗುತ್ತಿರುವವರೂ ಸಹ ಈ ಮಹಾಮತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಮನಸ್ತಾಪವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸತ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 10

भर्तायमायुपुत्रस्ते एतत्सत्यं न संशयः । अन्यं दृष्ट्वा विशंकेत पुरुषं पापलक्षणम्

ಈ ಪುರುಷನೇ ನಿನ್ನ ಭರ್ತೃ—ಆಯುಪುತ್ರ; ಇದು ಸತ್ಯ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡರೆ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಶಂಕಿಸು; ಅವನು ಪಾಪಲಕ್ಷಣನಾಗಿರಬಹುದು.

Verse 11

एवं विधिः कृतो देवैः सत्यपाशेन बंधितः । यदस्या आयुपुत्रोपि भर्तृत्वमुपयास्यति

ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಸತ್ಯಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತವಾದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು—ಅವಳಿಗೆ ಆಯುವಿನ ಪುತ್ರನೂ ಸಹ ಪತಿತ್ವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವನು ಎಂದು।

Verse 12

एवमाकर्णितं भद्रे आत्मना तं च सुंदरि । तद्भावसत्यसंबंधं परिगृह्य स्थितः स्वयम्

ಓ ಭದ್ರೇ, ಓ ಸುಂದರೀ! ಹೀಗೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ಕೇಳಿ, ಆ ಭಾವದ ಸತ್ಯಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಅವನು ಸ್ವಯಂ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 13

अन्यं भावं न जानाति आयुपुत्रं च विंदति । प्रकृतिर्नैव ते देवि पतिं जानाति चागतम्

ಅವಳು ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾವವನ್ನೂ ತಿಳಿಯದು; ‘ಆಯು’ ಎಂಬ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಓ ದೇವಿ! ಆ ಪ್ರಕೃತಿ ಬಂದ ಪತಿಯನ್ನು ಸಹ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 14

एवं ज्ञात्वा प्रधानात्मा तवाद्यैव प्रधावति । आत्मा सर्वं प्रजानाति आत्मा देवः सनातनः

ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು ಪರಮಾತ್ಮನು ಇಂದುಲೇ ನಿನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ; ಆತ್ಮನೇ ಸನಾತನ ದೇವನು।

Verse 15

अयमेष स वीरेंद्रो नहुषो नाम वीर्यवान् । तस्माद्गच्छति चेतस्ते सत्यं संबंधमिच्छते

“ಇವನೇ ಆ ವೀರೇಂದ್ರ—ನಹುಷನೆಂಬ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಸತ್ಯಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ.”

Verse 16

ज्ञात्वा चायोः सुतं भद्रे अन्यं चैव न गच्छति । एतत्ते सर्वमाख्यातं शाश्वतं त्वन्मनोगतम्

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಆಯುವಿನ ಪುತ್ರನನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಅವನು ಇನ್ನಾರ ಬಳಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವಾಗಿ ನೆಲಸಿರುವ ಆ ಶಾಶ್ವತ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆನು.

Verse 17

हुंडं हत्वा महाघोरं समरे दानवाधमम् । त्वां नयिष्यति स्वस्थानमायोश्च गृहमुत्तमम्

ಸಮರದಲ್ಲಿ ದಾನವಾಧಮನೆನಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಹುಂಡನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವನು; ಹಾಗೆಯೇ ಆಯುವಿನ ಉತ್ತಮ ಗೃಹಕ್ಕೂ ತಲುಪಿಸುವನು.

Verse 18

हृतो दैत्येन वीरेंद्रो निजपुण्येन शेषितः । बाल्यात्प्रभृति वीरेंद्रो वियुक्तः स्वजनेन वै

ವೀರಶ್ರೇಷ್ಠ ಇಂದ್ರನನ್ನು ದೈತ್ಯನು ಅಪಹರಿಸಿದರೂ, ತನ್ನದೇ ಪುಣ್ಯಶೇಷದಿಂದ ಅವನು ರಕ್ಷಿತನಾದನು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಆ ವೀರೇಂದ್ರನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ಸ್ವಜನರಿಂದ ವಿಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 19

पितृमातृविहीनस्तु गतो वृद्धिं महावने । यास्यत्येव पितुर्गेहं त्वयैव सह सांप्रतम्

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಮಹಾವನದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದನು. ಈಗ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು.

Verse 20

एवमाभाषितं श्रुत्वा रंभायाः शिवनंदिनी । हर्षेण महताविष्टा तामुवाच समुद्रजाम्

ರಂಭೆಯ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶಿವನಂದಿನಿ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟಳಾಗಿ, ಸಮುದ್ರಜೆಯಾದ ರಂಭೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆಂದಳು.

Verse 21

अयमेव स सत्यात्मा मम भर्ता सुवीर्यवान् । मनो मे धावतेऽत्यर्थं शोकाकुलितविह्वलम्

ಅವನೇ ನನ್ನ ಸತ್ಯಾತ್ಮ, ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತನಾದ ಪತಿ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಾ, ಶೋಕದಿಂದ ಆಕೂಲವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಹ್ವಲವಾಗಿದೆ।

Verse 22

नास्ति चित्तसमो देवो जानाति सुविनिश्चितम् । सत्यमेतन्मया दृष्टं सुचित्रं चारुहासिनि

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮನಾದ ದೇವನು ಇಲ್ಲ—ಇದು ದೃಢವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೋ. ಓ ಸುಚಿತ್ರೆ, ಸುಂದರ ನಗುವಿನವಳೇ! ಇದು ಸತ್ಯ; ನಾನು ಸ್ವತಃ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 23

मनोभवसमानं तु पुरुषं दिव्यलक्षणम् । न धावति महाचेत एनं दृष्ट्वा यथा सखि

ಆದರೆ ಮನೋಭವ (ಕಾಮದೇವ) ಸಮಾನವಾದ, ದಿವ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳಿರುವ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡರೂ ಮಹಾಚೇತನ ಸಖಿ, ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಕಂಡಂತೆ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 24

तथा न धावते भद्रे पुंसमन्यं न मन्यते । एनं गंतव्यमावाभ्यां सखीभिर्गृहमेव हि

‘ಅದೇ ರೀತಿ, ಓ ಭದ್ರೇ! ಅವಳು ಯಾರ ಹಿಂದೆಯೂ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ; ಬೇರೆ ಯಾವ ಪುರುಷನನ್ನೂ ತನ್ನವನೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮನೆಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕು.’

Verse 25

एवमाभाष्य सा रंभा गमनायोपचक्रमे । गमनायोत्सुकां ज्ञात्वा नहुषस्यांतिकं प्रति

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ರಂಭಾ ಹೊರಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಹೋಗಲು ಉತ್ಸುಕಳಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಹುಷನ ಸಮೀಪದ ಕಡೆಗೆ ತೆರಳಿದಳು।

Verse 26

तामुवाच ततो रंभा कस्माद्देवि न गम्यते । सूत उवाच । सख्या च रंभया सार्द्धं नहुषं वीरलक्षणम्

ಆಗ ರಂಭಾ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಏಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ?” ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ರಂಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಸಖಿಯು ವೀರಲಕ್ಷಣಧಾರಿಯಾದ ನಹುಷನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು।

Verse 27

तस्यांतिकं सुसंप्राप्य प्रेषयामास तां सखीम् । एनं गच्छ महाभागे नहुषं देवरूपिणम्

ಅವನ ಅತಿಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಸಖಿಯನ್ನು ದೂತಿಯಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದಳು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ದೇವರೂಪಿಯಾದ ಈ ನಹುಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು।”

Verse 28

कथयस्व कथामेतां तवार्थे आगता यतः । रंभोवाच । एवं सखि करिष्यामि सुप्रियं तव सुव्रते

“ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.” ರಂಭಾ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ಸಖಿ, ಹೇ ಸುವ್ರತೇ, ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನೇ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।”

Verse 29

एवमुक्त्वा गता रंभा नहुषं राजनंदनम् । चापबाणधरं वीरं द्वितीयमिव वासवम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ರಂಭಾ ಹೊರಟಳು; ರಾಜನಂದನ ನಹುಷನು ಬಿಲ್ಲು-ಬಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ವೀರ, ಎರಡನೆಯ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ)ನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 30

प्रत्युवाच गता रंभा सख्या वचनमुत्तमम् । आयुपुत्र महाभाग रंभाहंसमुपागता

ರಂಭಾ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸಖಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ಆಯುಪುತ್ರ ಮಹಾಭಾಗ, ರಂಭೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹಂಸ (ದೂತ) ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 31

शिवस्य कन्यया वीर तयाहं परिप्रेषिता । तवार्थं देवदेवेन देव्या देवेन वै पुरा

ಹೇ ವೀರ, ಶಿವನ ಕನ್ಯೆಯು ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ದೇವದೇವನು ದೇವಿಯೊಡನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದನು.

Verse 32

भार्यारूपं वरं श्रेष्ठं सृष्टं लोकेषु दुर्लभम् । दुष्प्राप्यं तु नरश्रेष्ठैर्देवै सेंद्रैस्तपोधनैः

ಭಾರ್ಯಾರೂಪವಾದ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದು ನರಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ, ಇಂದ್ರಸಹಿತ ದೇವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ತಪೋಧನ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಸಹ ದुष್ಪ್ರಾಪ್ಯ.

Verse 33

गंधर्वैः पन्नगैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यलक्षणैः । स्वयमेव समायातं तवार्थे शृणु सांप्रतम्

ಗಂಧರ್ವರು, ಪನ್ನಗರು, ಸಿದ್ಧರು ಹಾಗೂ ಪುಣ್ಯಲಕ್ಷಣ ಚಾರಣರೊಡನೆ ಅದು/ಅವನು ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ; ಇನ್ನು ಮುಂದಿನದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 34

स्त्रीरत्नं तन्महाप्राज्ञ संपूर्णं पुण्यनिर्मितम् । अशोकसुंदरी नाम तवार्थं तपसि स्थिता

ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಆ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪುಣ್ಯನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ; ಅವಳ ಹೆಸರು ಅಶೋಕಸುಂದರಿ, ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 35

अत्यर्थं तु तपस्तप्तं भवंतमिच्छते सदा । एवं ज्ञात्वा महाभाग भजमानां भजस्व हि

ಅತ್ಯಂತ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದವಳು ಸದಾ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುವ ಅವಳನ್ನು ನೀನೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 36

त्वामृते सा वरारोहा पुरुषं नैव याचते । नहुषेण तयोक्तं तु श्रुत्वावधारितं वचः

ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರತು ಆ ಸುಂದರ ನಿತಂಬವತಿಯು ಯಾವ ಪುರುಷನನ್ನೂ ಏನೂ ಯಾಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಹುಷನು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಅವಧರಿಸಿದನು.

Verse 37

प्रत्युत्तरं ददौ चाथ रंभे मे श्रूयतां वचः । तत्तु सर्वं विजानामि यत्त्वयोक्तं ममाग्रतः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ಓ ರಂಭೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು. ನೀನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 38

ममाग्रे कथितं पूर्वं वशिष्ठेन महात्मना । सर्वमेव विजानामि अस्यास्तु तप उत्तमम्

ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಮಹಾತ್ಮ ವಶಿಷ್ಠರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಅವಳ ತಪಸ್ಸು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಲಿ.

Verse 39

श्रूयतां कारणं भद्रे यथासौख्यं भविष्यति । अहत्वा दानवं हुंडं न गच्छामि वरांगनाम्

ಓ ಭದ್ರೇ, ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು; ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಖಕರವಾಗುವುದು. ದಾನವ ಹೂಂಡನನ್ನು ಸಂಹರಿಸದೆ ನಾನು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 40

सर्वमेतत्सुवृत्तांतमहं जाने तथैव हि । ममार्थे तव संभूतिस्तपश्च चरितं त्वया

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವೇ ನಿನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಂಭವಿಸಿದೆ; ನೀನು ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿದ್ದೀ.

Verse 41

मम भार्या न संदेहो भवती विधिना कृता । ममार्थे निश्चयं कृत्वा तप आचरितं त्वया

ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ; ವಿಧಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ನನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೀನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 42

हृता तस्मात्सुपापेन भवती नियमान्विता । सूतिगृहादहं तेन दानवेनाधमेन वै

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಯಮವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಆ ಮಹಾಪಾಪಿ, ಅಧಮ ದಾನವನು ಅಪಹರಿಸಿದನು; ನನ್ನನ್ನೂ ಅವನೇ ಸೂತಿಗೃಹದಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

Verse 43

बालभावस्थितो देवि पितृमातृविना कृतः । तस्मात्तं तु हनिष्यामि हुंडं वै दानवाधमम्

ಓ ದೇವಿ, ಅವನು ಬಾಲಭಾವದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದವನು; ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ದಾನವಾಧಮ ಹೂಂಡನನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುವೆನು.

Verse 44

पश्चात्त्वामुपनेष्येऽहं वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । एवं कथय भद्रं ते रंभे मत्प्रियकारिणीम्

ನಂತರ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ವಶಿಷ್ಠಾಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವೆನು. ಈಗ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳು—ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ, ಓ ರಂಭೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ಮಾಡುವವಳೇ.

Verse 45

एवं विसर्जिता तेन सत्वरं सा गता पुनः । अशोकसुंदरीं देवीं कथयामास तस्य च

ಈ ರೀತಿ ಅವನಿಂದ ವಿಸರ್ಜಿತಳಾದ ಅವಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ, ದೇವಿ ಅಶೋಕಸುಂದರಿಯವರಿಗೆ ಅವನ ವಿಷಯದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದಳು.

Verse 46

समासेन तथा सर्वं रंभा सा द्विजसत्तम । अशोकसुंदरी सा तु अवधार्य सुभाषितम्

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ರಂಭೆಯು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದಳು. ಅಶೋಕಸುಂದರಿಯು ಆ ಸುವಚನಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು.

Verse 47

नहुषस्य सुवीरस्य हर्षेण च समन्विता । तस्थौ तत्र तया सार्द्धं सुसख्या रंभया तदा

ಆಗ ಸುವೀರನಾದ ನಹುಷನ ಕಾರಣದಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅವಳು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸಖಿ ರಂಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಿಂತುಕೊಂಡಳು.

Verse 48

भर्तुश्च कीदृशं वीर्यमिति पश्यामि वै सदा

“ನನ್ನ ಪತಿಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸದಾ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 113

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತ ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರೆ ಹಾಗೂ ನಹುಷಪ್ರಸಂಗসহ ನೂರ ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.