Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ನಾರದರು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಇಳಿದು ಆಯುರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, “ಓ ರಾಜನೇ, ಏಕೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿರುವೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು।

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಾಪಹರಣದ ವಿಷಯ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿದೆ. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ದೇವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದು ಶೋಕಿಸಬೇಡ।

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗಿ, ಸದ್ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಕಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ—ಅಂತಹ ಪುತ್ರನು ನಿನಗೆ ಜನಿಸುವನು.

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

ಮಹಾರಾಜನೇ, ದೇವಗುಣೋಪಮನಾದ ಆ ಬಾಲಕನು ಇಂದು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಅಪಹೃತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಕೆಲಕಾಲ ತನ್ನದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗಿದೆ.

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

ಮಹಾವೀರ್ಯ, ಮಹಾಬಲ ಹೊಂದಿದ ಆ ಕರ್ತನು ಅವನಿಗೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತರುವನು. ಓ ಭೂಪ, ಶಿವನ ಪುತ್ರಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ ಅವನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವನು.

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

ತನ್ನ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಇಂದ್ರ-ಉಪೇಂದ್ರರಿಗೆ ಸಮನಾಗುವನು; ತನ್ನದೇ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅವನೂ ಇಂದ್ರತ್ವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವನು.

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

ಈ ರೀತಿ ರಾಜ ಆಯುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದ ದೇವರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಋಷಿ, ರಾಜನು ಅನುಚರರೊಡನೆ ನೋಡುತ್ತಿರಲೂ ಸಹಸಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

ದೇವಸಮ್ಮತ ಮಹಾಭಾಗ ನಾರದನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಆಯುಸು ಬಂದು ಆ ರಾಣಿಗೆ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ದತ್ತನಾದ ಆ ದೇವೋತ್ತಮ ಪುತ್ರನು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ರಾಣಿ ಕುಶಲ್ಯೆಗೆ ದೊರಕಿದನು।

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

ಓ ವರಾನನೆ! ಯಾರು ನನ್ನ ಸಗುಣ ಪುತ್ರನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಾರೋ, ಅವನು ಅವನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರುವನು।

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—“ಭದ್ರೇ, ಶೋಕಿಸಬೇಡ; ಕಾರ್ಯಧರ್ಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಈ ಮಹಾಮೋಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು।”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

ಭರ್ತನ ವಚನವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ, ರಾಣಿ ಇಂದుమತಿ ಪುತ್ರನ ಆಗಮನದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು।

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

ದೇವಋಷಿಯು ಹೇಳಿದಂತೆ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ನನಗೆ ನೀಡಿದ ತಪೋಬಲವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಜರ‑ಅಮರವಾಗಿದೆ.

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

ಇದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ; ನನಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

ಅತ್ರಿಯ ಮಹಾತ್ಮ ಸಪುತ್ರನಾದ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅವರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಸುಧೀ, ಸುಗುಣ, ಸುಪುಣ್ಯನಾದ ಸಪುತ್ರನು ದೊರಕಿದನು.

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಮೌನವಾದಳು. ತನ್ನ ಪುತ್ರ ನಹುಷನು ಮತ್ತೆ ಬರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು.

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ—ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಮತ್ತು ನಹುಷಾಖ್ಯಾನಗಳೊಳಗೆ—ನೂರೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.