Adhyaya 106

Verse 1

कुंजल उवाच । आयुभार्या महाभागा स्वर्भानोस्तनया सुतम् । अपश्यंती सुबालं तं देवोपममनौपमम्

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಆಯುವಿನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಪತ್ನಿ, ಸ್ವರ್ಭಾನುತನಯೆ, ತನ್ನ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗನನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ದೇವಸಮಾನನೂ ಅನೂಪಮನೂ ಆಗಿದ್ದನು.

Verse 2

हाहाकारं महत्कृत्वा रुरोद वरवर्णिनी । केन मे लक्षणोपेतो हृतो बालः सुलक्षणः

ಮಹಾ ಹಾಹಾಕಾರ ಮಾಡಿ ಆ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ ಅತ್ತಳು—“ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ನನ್ನ ಸುಲಕ್ಷಣ ಬಾಲಕನನ್ನು ಯಾರು ಅಪಹರಿಸಿದರು?”

Verse 3

तपसा दानयज्ञैश्च नियमैर्दुष्करैः सुतः । संप्राप्तो हि मया वत्स कष्टैश्च दारुणैः पुनः

ತಪಸ್ಸು, ದಾನ, ಯಜ್ಞಗಳು ಮತ್ತು ದುಷ್ಕರ ನಿಯಮಗಳಿಂದ, ಹೇ ವತ್ಸ, ನಾನು ಮರುಮರು ದಾರುಣ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಸಹಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪುತ್ರನಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 4

दत्तात्रेयेण पुण्येन संतुष्टेन महात्मना । दत्तः पुत्रो हृतः केन रुरोद करुणान्विता

ಪുണ್ಯಮಯ ಮಹಾತ್ಮ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದ್ದನು; ಆದರೂ “ಕೊಟ್ಟ ಪುತ್ರನನ್ನು ಯಾರು ಅಪಹರಿಸಿದರು?” ಎಂದು ಕರುಣಾ-ಶೋಕದಿಂದ ಅವಳು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 5

हा पुत्र वत्स मे तात हा बालगुणमंदिर । क्वासि केनापनीतोसि मम शब्दः प्रदीयताम्

ಹಾಯ್ ಪುತ್ರನೇ! ನನ್ನ ವತ್ಸ, ನನ್ನ ತಾತ! ಬಾಲಗುಣಗಳ ಮಂದಿರವೇ! ನೀ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ? ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಕರೆದೊಯ್ದರು? ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೇಳಿಸು.

Verse 6

सोमवंशस्य सर्वस्य भूषणोसि न संशयः । केन त्वमपनीतोसि मम प्राणैः समन्वितः

ನೀನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಸೋಮವಂಶದ ಭೂಷಣ. ಆದರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಅಪಹರಿಸಿದರು?

Verse 7

राजसुलक्षणैर्दिव्यैः संपूर्णः कमलेक्षणः । केनाद्यापहृतो वत्सः किं करोमि क्व याम्यहम्

ಆ ಕಮಲನಯನ ಬಾಲಕನು ದಿವ್ಯ ರಾಜಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿದ್ದನು; ಇಂದು ನನ್ನ ವತ್ಸನನ್ನು ಯಾರು ಅಪಹರಿಸಿದರು? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ?

Verse 8

स्फुटं जानाम्यहं कर्म ह्यन्यजन्मनि यत्कृतम् । न्यासनाशः कृतः कस्य तस्मात्पुत्रो हृतो मम

ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಯಾರ ನ್ಯಾಸ (ಅಮಾನತ್ತು) ನಾಶಮಾಡಿದ್ದೆನೋ, ಅದರಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ನನ್ನಿಂದ ಹರಣಗೊಂಡನು.

Verse 9

किं वा छलं कृतं कस्य पूर्वजन्मनि पापया । कर्मणस्तस्य वै दुःखमनुभुंजामि नान्यथा

ಅಥವಾ ಪಾಪಿನಿಯಾದ ನಾನು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ದೆನು? ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದಲೇ ಈ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.

Verse 10

रत्नापहारिणी जाता पुत्ररत्नं हृतं मम । तस्माद्दैवेन मे दिव्य अनौपम्य गुणाकरः

ಅವಳು ರತ್ನಾಪಹಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು—ನನ್ನ ಪುತ್ರರತ್ನ ಹರಣಗೊಂಡನು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೈವವಶಾತ್ ನನಗೆ ಈ ದಿವ್ಯನು, ಅನೌಪಮ್ಯ ಗುಣಾಕರನು (ಇದೀಗ) ದೊರಕಿದ್ದಾನೆ.

Verse 11

किं वा वितर्कितो विप्रः कर्मणस्तस्य वै फलम् । प्राप्तं मया न संदेहः पुत्रशोकान्वितं भृशम्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರ-ವಿತರ್ಕದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಆ ಕರ್ಮದ ಫಲವೇ ನನಗೆ ಬಂದಿದ್ದು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ—ಅದು ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಕೂಡಿದೆ.

Verse 12

किं वा शिशुविरोधश्च कृतो जन्मांतरे मया । तस्य पापस्य भुंजामि कर्मणः फलमीदृशम्

ಅಥವಾ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವುದಾದರೂ ಶಿಶುವಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದ್ದೇನಾ? ಆ ಪಾಪದ ಫಲ—ಇಂತಹ ಕರ್ಮಫಲ—ನಾನು ಈಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 13

याचमानस्य चैवाग्रे वैश्वदेवस्य कर्मणः । किं वापि नार्पितं चान्नं व्याहृतीभिर्हुतं द्विजैः

ವೈಶ್ವದೇವ ಕರ್ಮದ ವೇಳೆ ಬಾಗಿಲಮುಂದೆ ಯಾಚಕನು ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ಅರ್ಪಿಸದ ಅನ್ನವೇನು? ಅಥವಾ ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಿಜರು ಹೋಮಮಾಡಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸದ ಅನ್ನವೇನು?

Verse 14

एवं सुदेवमानाच्च स्वर्भानोस्तनया तदा । इंदुमती महाभाग शोकेन करुणाकुला

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಭಾನುತನಯೆ ಇಂದుమತಿ ಸುದೇವನಿಂದ ಮಹಾ ಗೌರವ ಪಡೆದಳು; ಆದರೆ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಅವಳು ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದಳು.

Verse 15

पतिता मूर्च्छिता शोकाद्विह्वलत्वं गता सती । निःश्वासान्मुंचमाना सा वत्सहीना यथा हि गौः

ಶೋಕದಿಂದ ವಿಹ್ವಲಳಾದ ಆ ಸತಿ ಕುಸಿದು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾದಳು; ಅವಳು ದೀರ್ಘ ನಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ, ಕರು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಸುವಿನಂತೆ ಇದ್ದಳು.

Verse 16

आयू राजा स शोकेन दुःखेन महतान्वितः । बालं श्रुत्वा हृतं तं तु धैर्यं तत्याज पार्थिवः

ರಾಜಾ ಆಯೂ ಮಹಾ ಶೋಕದುಃಖಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಬಾಲಕನು ಅಪಹೃತನಾದನೆಂದು ಕೇಳಿ ಆ ಪಾರ್ಥಿವನು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

Verse 17

तपसश्च फलं नास्ति नास्ति दानस्य वै फलम् । यस्मादेवं हृतः पुत्रस्तस्मान्नास्ति न संशयः

ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವಿಲ್ಲ, ದಾನದ ಫಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹರಣಗೊಂಡನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 18

दत्तात्रेयः प्रसादेन वरं मे दत्तवान्पुरा । अजेयं च जयोपेतं पुत्रं सर्वगुणान्वितम्

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ದತ್ತಾತ್ರೇಯರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಈ ವರ ದೊರಕಿತು—ಅಜೇಯನಾದ, ವಿಜಯಸಹಿತನಾದ, ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನ ಪುತ್ರ।

Verse 19

तस्य वरप्रदानस्य कथं विघ्नो ह्यजायत । इति चिंतापरो राजा दुःखितः प्रारुदद्भृशम्

“ಆ ವರಪ್ರದಾನಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು?” ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ರಾಜನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಅತ್ತನು।

Verse 106

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने षडधिकशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ—ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಮತ್ತು ನಾಹುಷಪ್ರಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ—ನೂರಾರು ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।