Adhyaya 104

Verse 1

कुंजल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दत्तात्रेये महामुनौ । आजगाम महाराज आयुश्च स्वपुरं प्रति

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಅತಿಭಾಗ್ಯವಂತ ಮಹಾಮುನಿ ದತ್ತಾತ್ರೇಯರು ಹೊರಟ ನಂತರ, ಮಹಾರಾಜ ಆಯು ತನ್ನ ಪಟ್ಟಣದ ಕಡೆಗೆ ಮರಳಿದನು.

Verse 2

इंदुमत्या गृहं हृष्टः प्रविवेश श्रियान्वितम् । सर्वकामसमृद्धार्थमिंद्रस्य सदनोपमम्

ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನು ಇಂದுமತಿಯ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು—ಶ್ರೀಸಂಪನ್ನ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛಿತ ಭೋಗ-ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ, ಇಂದ್ರನ ಅರಮನೆಯಂತಿರುವುದು.

Verse 3

राज्यं चक्रे स मेधावी यथा स्वर्गे पुरंदरः । स्वर्भानुसुतया सार्द्धमिंदुमत्या द्विजोत्तम

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ! ಆ ಮೇಧಾವಿ ಪುರುಷನು ಸ್ವರ್ಭಾನು ಪುತ್ರಿ ಇಂದుమತಿಯೊಡನೆ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ಹೇಗೆ ರಾಜ್ಯವಾಳುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆಳಿದನು।

Verse 4

सा च इंदुमती राज्ञी गर्भमाप फलाशनात् । दत्तात्रेयस्य वचनाद्दिव्यतेजः समन्वितम्

ಮತ್ತೆ ರಾಣಿ ಇಂದುಮತಿ ಫಲವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದ ಕಾರಣ ಗರ್ಭವತಿಯಾದಳು; ದತ್ತಾತ್ರೇಯರ ವಚನಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ಗರ್ಭವು ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಯಿತು।

Verse 5

इंदुमत्या महाभाग स्वप्नं दृष्टमनुत्तमम् । रात्रौ दिवान्वितं तात बहुमंगलदायकम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಇಂದುಮತಿ ಅನುತ್ತಮವಾದ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡಳು—ರಾತ್ರಿಯಾದರೂ ದಿವಸದ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿದಂತೆ, ಹೇ ತಾತ—ಅದು ಬಹುಮಂಗಳದಾಯಕವಾಗಿದೆ।

Verse 6

गृहांतरे विशंतं च पुरुषं सूर्यसन्निभम् । मुक्तामालान्वितं विप्रं श्वेतवस्त्रेणशोभितम्

ಮತ್ತು (ಅವಳು) ಮನೆಯ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯಸನ್ನಿಭನಾದ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡಳು—ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಶ್ವೇತ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನಾದ ವಿಪ್ರನನ್ನು।

Verse 7

श्वेतपुष्पकृतामाला तस्य कंठे विराजते । सर्वाभरणशोभांगो दिव्यगंधानुलेपनः

ಶ್ವೇತ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಾಲೆ ಅವನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸಿತು; ಎಲ್ಲಾ ಆಭರಣಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅವನ ಅಂಗಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು, ಮತ್ತು ಅವನು ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧದ ಅನುಲೇಪನದಿಂದ ಲೇಪಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 8

चतुर्भुजः शंखपाणिर्गदाचक्रासिधारकः । छत्रेण ध्रियमाणेन चंद्रबिंबानुकारिणा

ಅವನು ಚತುರ್ಭುಜನು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಂಖವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗದೆ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಅವನ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿದ ಛತ್ರವು ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 9

शोभमानो महातेजा दिव्याभरणभूषितः । हारकंकणकेयूर नूपुराभ्यां विराजितः

ಅವನು ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಹಾರ, ಕಂಕಣ, ಕೇಯೂರ ಮತ್ತು ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಅವನು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 10

चंद्रबिंबानुकाराभ्यां कुंडलाभ्यां विराजितः । एवंविधो महाप्राज्ञो नरः कश्चित्समागतः

ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಕಾಣುವ ಜೋಡಿ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅವನು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಇಂತಹ ರೂಪದ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ ಒಬ್ಬ ನರನು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 11

इंदुमतीं समाहूय स्नापिता पयसा तदा । शंखेन क्षीरपूर्णेन शशिवर्णेन भामिनी

ಆಗ ಇಂದுமತಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಆ ಭಾಮಿನಿಯನ್ನು ಹಾಲಿನಿಂದ ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಚಂದ್ರವರ್ಣದ ಹಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶಂಖದಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕವಾಯಿತು.

Verse 12

रत्नकांचनबद्धेन संपूर्णेन पुनः पुनः । श्वेतं नागं सुरूपं च सहस्रशिरसं वरम्

ರತ್ನ ಮತ್ತು ಕಂಚನದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ (ಅವನನ್ನು/ಅದನ್ನು) ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಯಿತು—ಆ ಶ್ವೇತ, ಸುರೂಪ, ಸಹಸ್ರಶಿರಸ್ಸುಳ್ಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಗನಿಗೆ ಸತ್ಕಾರವಾಯಿತು.

Verse 13

महामणियुतं दीप्तं धामज्वालासमाकुलम् । क्षिप्तं तेन मुखप्रांते दत्तं मुक्ताफलं पुनः

ಮಹಾಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ದೀಪ್ತಿಮಂತವಾಗಿ, ತೇಜೋಜ್ವಾಲಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾದುದನ್ನು ಅವನು ಮುಖಪ್ರಾಂತದ ಕಡೆಗೆ ಕ್ಷಿಪ್ತಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಮುಕ್ತಾಫಲ (ಮುತ್ತು-ಫಲ)ವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 14

कंठे तस्याः स देवेश इंदुमत्या महायशाः । पद्मं हस्ते ततो दत्वा स्वस्थानं प्रति जग्मिवान्

ನಂತರ ದೇವೇಶನಾದ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಪ್ರಭುವು ಅದನ್ನು ಇಂದుమತಿಯ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು; ಬಳಿಕ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪದ್ಮವನ್ನು ನೀಡಿ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 15

एवंविधं महास्वप्नं तया दृष्टं सुतोत्तमम् । समाचष्ट महाभागा आयुं भूमिपतीश्वरम्

ಇಂತಹ ಮಹಾಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ತನ್ನ ಸುತ್ತೋತ್ತಮನಾದ ಭೂಮಿಪತೀಶ್ವರ ಆಯುವಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ತಿಳಿಸಿದಳು.

Verse 16

समाकर्ण्य महाराजश्चिंतयामास वै पुनः । समाहूय गुरुं पश्चात्कथितं स्वप्नमुत्तमम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾರಾಜನು ಮತ್ತೆ ಚಿಂತಿಸಿದನು; ನಂತರ ಗುರುವನ್ನಾಹ್ವಾನಿಸಿ ಆ ಉತ್ತಮ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.

Verse 17

शौनकं सुमहाभागं सर्वज्ञं ज्ञानिनां वरम् । राजोवाच । अद्य रात्रौ महाभाग मम पत्न्या द्विजोत्तम

ಸುವಿಶೇಷ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೂ, ಸರ್ವಜ್ಞನೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶೌನಕನಿಗೆ ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಪತ್ನಿ…”

Verse 18

विप्रो गेहं विशन्दृष्टः किमिदं स्वप्नकारणम् । शौनक उवाच । वरो दत्तस्तु ते पूर्वं दत्तात्रेयेण धीमता

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯು ಹೀಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ ಅವನು ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡು—“ಇದು ಸ್ವಪ್ನದಂತೆ ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?” ಎಂದನು. ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಹಿಂದೆ ಧೀಮಂತ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ದತ್ತಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 19

आदिष्टं च फलं राज्ञां सुगुणं सुतहेतवे । तत्फलं किं कृतं राजन्कस्मै त्वया निवेदितम्

ರಾಜರಿಗೆ ಸಗುಣವಂತ ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ವಿಧಿಸಲಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲವನ್ನು, ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದೆ?

Verse 20

सुभार्यायै मया दत्तमिति राज्ञोदितं वचः । श्रुत्वोवाच महाप्राज्ञः शौनको द्विजसत्तमः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದ—“ನಾನು ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಸುವೈಭವದ ಪತ್ನಿಗೆ ನೀಡಿದೆ”—ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಶೌನಕನು ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 21

दत्तात्रेयप्रसादेन तव गेहे सुतोत्तमः । वैष्णवांशेन संयुक्तो भविष्यति न संशयः

ದತ್ತಾತ್ರೇಯನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು; ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂಶದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿರುವನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 22

स्वप्नस्य कारणं राजन्नेतत्ते कथितं मया । इंद्रोपेंद्र समः पुत्रो दिव्यवीर्यो भविष्यति

ಓ ರಾಜನೇ, ಸ್ವಪ್ನದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಇಂದ್ರ-ಉಪೇಂದ್ರರಿಗೆ ಸಮನಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳವನಾಗುವನು.

Verse 23

पुत्रस्ते सर्वधर्मात्मा सोमवंशस्य वर्द्धनः । धनुर्वेदे च वेदे च सगुणोसौ भविष्यति

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಸರ್ವಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿ, ಸೋಮವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವವನಾಗಿರುವನು; ಧನುರ್ವೇದದಲ್ಲಿಯೂ ವೇದದಲ್ಲಿಯೂ ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ನಿಪುಣನಾಗುವನು।

Verse 24

एवमुक्त्वा स राजानं शौनको गतवान्गृहम् । हर्षेण महताविष्टो राजाभूत्प्रियया सह

ಇಂತೆ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಶೌನಕನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದನು. ರಾಜನು ಸಹ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟನು।

Verse 104

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुरधिकशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೂರ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।