Shloka 12
Virāṭa-parva Adhyāya 21 — Kīcaka’s clandestine approach and Bhīma’s covert intervention (नर्तनागारे कीचकवध-प्रसङ्गः)
दुहिता जनकस्यापि वैदेही यदि ते श्रुता । पतिमन्वचरत् सीता महारण्यनिवासिनम्,जनकनन्दिनी वैदेही सीताका नाम तो तुम्हारे कानोंमें पड़ा ही होगा। उन्होंने अत्यन्त घोर वनमें निवास करनेवाले अपने पति श्रीरामचन्द्रजीका अनुगमन किया था
duhitā janakasyāpi vaidehī yadi te śrutā | patim anvacarat sītā mahāraṇya-nivāsinam ||
ಜನಕನ ಪುತ್ರಿ ವೈದೇಹಿ ಸೀತೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ನೀನು ಖಂಡಿತ ಕೇಳಿರುತ್ತೀಯ. ಅವಳು ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ತನ್ನ ಪತಿ ಶ್ರೀರಾಮನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದಳು—ಕಷ್ಟಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ, ಪತಿವ್ರತೆಯಾಗಿ ನಿಂತಳು.
भीमसेन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Sītā as an ethical exemplar: true commitment to dharma is shown by steadfast loyalty and willingness to share hardship for the sake of righteous duty, not merely by comfort-bound affection.
Bhīma cites the well-known story of Sītā—Janaka’s daughter—who accompanied her husband Rāma into the great forest during exile, using her conduct as a persuasive example of ideal spousal devotion and resolve.