Shloka 7
Vyāsa’s Counsel to Dhṛtarāṣṭra on Restraining Duryodhana (व्यास-धृतराष्ट्र-उपदेशः)
त्रिविष्टपगता राजन् सुरभी प्रारूुदत् किल | गवां माता पुरा तात तामिन्द्रोडन्वकृपायत,राजन! पहलेकी बात है, गोमाता सुरभि स्वर्गलोकमें जाकर फूट-फ़ूटकर रोने लगी। तात! उस समय इन्द्रको उसपर बड़ी दया आयी
triviṣṭapagātā rājan surabhī prārudat kila | gavāṁ mātā purā tāta tām indro 'nvakṛpayata ||
ರಾಜನೇ! ಹಿಂದೆ ಗವಾಂ ಮಾತೆ ಸುರಭಿ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟು ಅತ್ತಳೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಗನೇ! ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಇಂದ್ರನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕದಲಿದನು।
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds compassion as a dharmic response: even the king of gods is stirred by the suffering of a vulnerable, maternal figure (Surabhī, mother of cows). It implicitly elevates the ethical duty to protect and care for cattle and those who sustain life.
Vyāsa begins a past episode: Surabhī goes to heaven (Triviṣṭapa) and weeps intensely. Indra notices her distress and feels pity, setting up the reason for her lament and the ensuing divine response.