Shloka 21
Kāmyaka-vane Pāṇḍava-nivāsaḥ — Vidurasya āgamanam ca (कamyake वने पाण्डवनिवासः—विदुरस्य आगमनं च)
सो<ड्कमानीय विदुरं मूर्थन्याप्राय चैव ह । क्षम्यतामिति चोवाच यदुक्तोडसि मयानघ,ऐसा कहकर राजा धृतराष्ट्रने विदुरको अपने हृदयसे लगा लिया और उनका मस्तक सूँघते हुए कहा--“निष्पाप विदुर! मैंने तुमसे जो अप्रिय बात कह दी है, उसके लिये मुझे क्षमा करो”
so 'ḍkam ānīya viduraṃ mūrdhny āprāya caiva ha | kṣamyatām iti covāca yad ukto 'si mayānagha ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ವಿದುರನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆತಂದು ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಸ्नेಹದಿಂದ ಅವನ ಶಿರೋಮಣಿಯನ್ನು ಘ್ರಾಣಮಾಡಿ ಹೀಗೆಂದನು—“ನಿಷ್ಪಾಪ ವಿದುರಾ! ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ ಕಠೋರವಾದ, ಅಪ್ರಿಯವಾದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even a king must acknowledge wrongdoing and seek forgiveness from the righteous; humility and reconciliation are presented as ethical strengths, especially toward a dharmic advisor like Vidura.
Dhṛtarāṣṭra, moved by remorse, brings Vidura back, embraces him affectionately, and asks pardon for having spoken unpleasant words to him.