Shloka 15
Arjuna Honored in Indra’s Court; Lomāśa’s Audience; Indra’s Disclosure of Lineage and Mission
Book 3, Chapter 45
यस्त्वस्य कथित: सत्यो गुणोद्देशस्त्वया मम । त॑ श्रुत्वाव्यथयं पुंसो वृणुयां किमतो<र्जुनम्,“गन्धर्वराज! तुमने जो अर्जुनके लेशमात्र गुणोंका मेरे सामने वर्णन किया है, वह सब सत्य है। मैं दूसरे लोगोंके मुखसे भी उनकी प्रशंसा सुनकर उनके लिये व्यथित हो उठी हूँ। अतः इससे अधिक मैं अर्जुनका क्या वरण करूँ?”
yastv asya kathitaḥ satyo guṇoddeśas tvayā mama | taṁ śrutvā vyathayaṁ puṁso vṛṇuyāṁ kim ato 'rjunam ||
ಉರ್ವಶಿ ಹೇಳಿದಳು— “ಗಂಧರ್ವರಾಜನೇ! ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ ಅರ್ಜುನನ ಗುಣಗಳ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವರ್ಣನೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯ. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಇತರರ ಬಾಯಿಂದಲೂ ಅವನ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆ ಪುರುಷನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾನು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಇನ್ನೇನು ವರಣ ಮಾಡಲಿ?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of genuine virtue and reputation: when a person’s qualities are consistently affirmed by multiple sources, further ‘selection’ or proof becomes unnecessary. It also shows how true excellence evokes concern and protective feeling in others, not merely admiration.
The speaker addresses the Gandharva king, affirming that the virtues he has described about Arjuna are true. Having heard Arjuna praised even by others, the speaker feels anxious concern for him and concludes that there is nothing more to be sought or chosen beyond Arjuna’s established merit.