Shloka 29
न चाप्यधर्मे न सुहृद्विभेदने परस्वहारे परदारमर्शने । कदर्यभावे न रमेन्मन: सदा नृणां सदाख्यानमिदं विजानताम्
vaiśampāyana uvāca |
na cāpy adharme na suhṛd-vibhedane para-svahāre para-dāra-marśane |
kadarya-bhāve na ramen manaḥ sadā nṛṇāṃ sadākhyānam idaṃ vijānatām ||
ಈ ಸದಾಮಂಗಳ ಉಪಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದು ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸುವವರ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಭೇದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವುದರಲ್ಲಿ, ಪರಧನ ಹರಣದಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀಸಂಗದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೃಪಣತೆಯ ನೀಚತೆಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಮನೋಹರ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿರಂತರ ನೆನಪಿಟ್ಟರೆ ಹೃದಯವು ಅಂಥ ದುರಾಚಾರಗಳ ಕಡೆ ತಿರುಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Constant remembrance and true understanding of an uplifting sacred narrative restrains the mind from key ethical lapses: unrighteousness, creating rifts among friends, stealing others’ property, violating marital boundaries, and miserly meanness.
Vaiśampāyana concludes or emphasizes the fruit (phalaśruti) of the preceding upākhyāna: those who keep this tale in mind are morally protected, as their minds do not incline toward specific forms of wrongdoing.