Shloka 14
शास्त्रज्ञा देशकालज्ञास्तपोयुक्ता: क्रियान्विता: । अकृत्वा सदृशं कर्म कि शेध्वं पुरुषर्षभा:,धर्मपुत्रो महाबाहुर्विललाप सुविस्तरम् । अर्जुन मरे पड़े थे; उनके धनुष-बाण इधर-उधर बिखरे थे। भीमसेन और नकुल-सहदेव भी प्राणरहित हो निश्रेष्ट हो गये थे। इन सबको देखकर युधिष्ठिर गरम-गरम लंबी साँसें खींचने लगे। उनके नेत्रोंसे शोकके आँसू उमड़कर उन्हें भिगो रहे थे। अपने समस्त भ्राताओंको इस प्रकार धराशायी हुए देख महाबाह धर्मपुत्र युधिष्ठिर गहरी चिन्तामें डूब गये और देरतक विलाप करते रहे-- 'पुरुषसिंह बन्धुओ! तुमलोग शास्त्रोंके विद्वान देशकालको समझनेवाले, तपस्वी और कर्मठ वीर थे। अपने योग्य पराक्रम किये बिना ही तुमलोग (प्राणहीन हो) कैसे सो रहे हो?
vaiśaṃpāyana uvāca |
śāstrajñā deśakālajñās tapoyuktāḥ kriyānvitāḥ |
akṛtvā sadṛśaṃ karma kiṃ śedhvaṃ puruṣarṣabhāḥ |
dharmaputro mahābāhur vilalāpa suvistaram ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— “ಓ ಪುರುಷರ್ಷಭರೇ! ನೀವು ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ದೇಶ-ಕಾಲವನ್ನು ಅರಿಯುವವರು, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತರು, ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢರು. ನಿಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇಂತೆ ಏಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀರಿ?” ಸಹೋದರರು ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾಬಾಹು ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಶೋಕದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಬಿಸಿ ದೀರ್ಘ ನಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತೋಯ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಹುಕಾಲ ವಿಲಪಿಸಿದನು।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of context-sensitive dharma: true excellence combines scriptural understanding, discernment of time and place, disciplined self-control, and effective action. Yudhiṣṭhira’s lament underscores the tragedy when capable, duty-oriented persons die before accomplishing the work befitting their station and strength.
After seeing his brothers lying fallen and apparently lifeless, Yudhiṣṭhira is overcome with grief. He addresses them as exemplary men—learned, discerning, ascetic, and active—and asks why they lie there without having performed deeds worthy of them, expressing prolonged lamentation.