Adhyaya 312
Chapter Arc: राजन्, कथा उस सूत-गृह में खुलती है जहाँ राधा—रूप में अनुपम, भाग्य में रिक्त—पुत्र की कामना से व्याकुल है। → अपत्यार्थे उसके निरन्तर यत्न के बीच दैवयोग से गंगा में बहती एक मज्जूषा (पेटी) दृष्टिगोचर होती है; सूत-दम्पति उसे खोलते हैं और भीतर दिव्य तेज वाला शिशु पाते हैं—पर यह शिशु किसका है, और क्या इसे अपनाना धर्मसंगत है? → सूत आश्चर्य-विस्मय से नेत्र फैलाए, राधा के साथ शिशु को अंक में उठाता है; उसी क्षण निर्णय होता है—यह बालक उनका पुत्र बनेगा, और उसका पालन विधिपूर्वक होगा। → राधा उसे पुत्रवत् पालती है; बालक वीर्यवान होकर बढ़ता है। आगे चलकर वही कर्ण अपने दिव्य कुण्डल-कवच से युक्त होकर युद्ध में अवध्य-सा प्रतीत होता है और मध्याह्न में जल में खड़े होकर सूर्य की स्तुति करता है; उस समय ब्राह्मण धन हेतु आते हैं और कर्ण की दानशीलता प्रसिद्ध होती है। → कर्ण की ‘नादेय’ (ना-टालने वाली) दान-प्रतिज्ञा और उसके कुण्डल-कवच—ये दोनों मिलकर भविष्य में किस महा-छल/परीक्षा का द्वार खोलेंगे?
Shlokas
Verse 1
#::73:.8 #:23::.7 (0) हि 2 7 > यहाँ मूल पाठमें मासका निर्देश करनेके लिये “दशोत्तरे” यह पद आया है
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಜನಮೇಜಯನೇ! ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಅಧಿರಥನೆಂಬ ಸೂತನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಜಾಹ್ನವಿ (ಗಂಗೆ) ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದನು।
Verse 2
तस्य भार्याभवद् राजन् रूपेणासदृशी भुवि । राधा नाम महाभागा न सा पुत्रमविन्दत,राजन्! उसकी परम सौभाग्यवती पत्नी इस भूतलपर अनुपम सुन्दरी थी। उसका नाम था राधा। उसके कोई पुत्र नहीं हुआ था
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ, ಅವನ ಪತ್ನಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯ ಹೆಸರು ರಾಧಾ; ಆದರೆ, ರಾಜನೇ, ಅವಳಿಗೆ ಪುತ್ರಲಾಭವಾಗಲಿಲ್ಲ.
Verse 3
अपत्यार्थे परं यत्नमकरोच्च विशेषत: । सा ददर्शाथ मज्जूषामुहामानां यदृच्छया,राधा पुत्रप्राप्तिके लिये विशेष यत्न करती रहती थी। दैवयोगसे उसीने गंगाजीके जलमें बहती हुई उस पिटारीको देखा
ಸಂತಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಅವಳು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು.
Verse 4
दत्तरक्षाप्रतिसरामन्वालम्भनशो भनाम् । ऊर्मीतरज्जैर्जाह्विव्या: समानीतामुपह्दरम्
ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಿಗಿದು, ಸಿಂಧೂರಲೇಪದಿಂದ ಶೋಭಿತಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಜಾಹ್ನವಿಯ ಅಲೆಗಳು ಹಗ್ಗಗಳಂತೆ ಎಳೆದು ಅದನ್ನು ದಡದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತಂದುಹಾಕಿದವು.
Verse 5
सा तु कौतूहलात प्राप्तां ग्राहयामास भाविनी । ततो निवेदयामास सूतस्याधिरथस्य वै
ಕೌತುಕದಿಂದ ಆ ಸತೀಸ್ತ್ರೀ ಬಂದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸೇವಕರಿಂದ ಹಿಡಿಸಿ ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ತರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಅವಳು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಸೂತನಾದ ಅಧಿರಥನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಳು.
Verse 6
भामिनी राधाने कौतूहलवश उस पिटारीको सेवकोंसे पकड़वा मँगाया और अधिरथ सूतको इसकी सूचना दी ।।
ಆಮೇಲೆ ಸೂತನಾದ ಅಧಿರಥನು ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೀರಿನ ಅಂಚಿನಿಂದ ಎತ್ತಿ ಹೊರತೆಗೆದು, ಉಪಕರಣಗಳಿಂದ ತೆರೆದನು. ಅದರೊಳಗೆ ಅವನು ಒಂದು ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡನು.
Verse 7
तरुणादित्यसंकाशं हेमवर्मधरं तथा । मृष्टकुण्डलयुक्तेन वदनेन विराजता
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಬಾಲಕನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ಯೌವನ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಕವಚವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಳೆಯುವ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೆರುಗುಗೊಂಡ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅವನ ಮುಖ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕాంతಿಮಯವಾಗಿತ್ತು।
Verse 8
स सूतो भार्यया सार्थ विम्मयोत्फुल्ललोचन: । अड्कमारोप्य तं बालं भारया वचनमब्रवीत्,उसे देखकर पत्नीसहित सूतके नेत्रकमल आश्चर्य एवं प्रसन्नतासे खिल उठे। उसने बालकको गोदमें लेकर अपनी पत्नीसे कहा--
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಇದ್ದ ಸೂತನ ಕಮಲದಂತ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯ-ಆನಂದದಿಂದ ಅರಳಿದವು. ಅವನು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಮಡಿಲೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಪತ್ನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।
Verse 9
इदमत्यद्भुतं भीरु यतो जातो5स्मि भाविनि । दृष्टवान् देवगर्भो5यं मन्येडस्माकमुपागतः
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಹೇಳಿದನು, “ಭೀರು! ಭಾವಿನಿ! ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಇಂತಹ ಅತಿಯಾದ್ಭುತ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಇವನು ದೇವಗರ್ಭ; ವಿಧಿಯೋಗದಿಂದ ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ।”
Verse 10
अनपत्यस्य पुत्रो<यं देवैर्दत्तो ध्रुवं मम । इत्युक्त्वा तं ददौ पुत्र राधायै स महीपते
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಹೇಳಿದನು, “ನಾನು ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು; ಈ ಪುತ್ರನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೇವರುಗಳು ನನಗೆ ದತ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.” ರಾಜನೇ! ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಅಧಿರಥನು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ರಾಧೆಗೆ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು।
Verse 11
प्रतिजग्राह तं राधा विधिवद् दिव्यरूपिणम् | पुत्र कमलगर्भाभ॑ देवगर्भ श्रिया वृतम्
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಧೆಯು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆ ದಿವ್ಯರೂಪಧಾರಿಯನ್ನು ಪುತ್ರನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು—ಕಮಲದ ಒಳಗರ್ಭದಂತೆ ಕాంతಿಮಯ, ದೇವಗರ್ಭ, ಶುಭಶ್ರೀಯಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ಶಿಶುವನ್ನು. ನಿಜಕ್ಕೂ, ದೈವಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳಿಂದ ಹಾಲು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು।
Verse 12
पुपोष चैनं विधिवद् ववृधे स च वीर्यवान् । ततः प्रभृति चाप्यन्ये प्राभवन्नौरसा: सुता:
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಅವಳು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಂತೆ ಪೋಷಿಸಿದಳು; ಅವನು ಕ್ರಮೇಣ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಬಲವಂತನಾಗಿ ವೀರ್ಯವಂತನಾದನು. ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಆ ಸೂತ-ದಂಪತಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಔರಸ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು.
Verse 13
वसुवर्मधरं दृष्टवा तं बाल हेमकुण्डलम् । नामास्य वसुषेणेति ततश्नक्रुर्द्धिजातय:,तदनन्तर वसु (सुवर्ण) मय कवच धारण किये तथा सोनेके ही कुण्डल पहने हुए उस बालकको देखकर ब्राह्मणोंने उसका नाम “वसुषेण” रखा
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ವಸು (ಸುವರ್ಣ)ಮಯ ಕವಚವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಬಂಗಾರದ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದ ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಿ ದ್ವಿಜರು ಅವನಿಗೆ “ವಸುಷೇಣ” ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ಇಟ್ಟರು.
Verse 14
एवं स सूतपुत्रत्वं जगामामितविक्रम: । वसुषेण इति ख्यातो वृष इत्येव च प्रभु:,इस प्रकार वह अमितपराक्रमी एवं सामर्थ्यशाली बालक सूतपुत्र बन गया। लोकमें “वसुषेण” और “वृष” इन दो नामोंसे उसकी प्रसिद्धि हुई
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಹೀಗೆ ಅಪ್ರಮಿತ ಪರಾಕ್ರಮಿಯು ಆದ ಆ ಬಾಲಕನು ಸೂತಪುತ್ರನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನು “ವಸುಷೇಣ” ಹಾಗೂ “ವೃಷ” ಎಂಬ ಎರಡು ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.
Verse 15
सूतस्य ववृधेडड्रेषु श्रेष्ठ: पुत्र: स वीर्यवान् | चारेण विदितश्लासीत् पृथया दिव्यवर्मभूत्
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಸೂತನಾದ ಅಧಿರಥನ ಆ ವೀರ್ಯವಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಅಂಗದೇಶದಲ್ಲಿ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಗುಪ್ತಚಾರರ ಮೂಲಕ ಪೃಥೆಗೆ (ಕುಂತಿಗೆ)— ‘ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ಕವಚಧಾರಿ ಪುತ್ರನು ಅಧಿರಥನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಿತು.
Verse 16
सूतस्त्वधिरथ: पुत्र विवृद्धं समयेन तम् । दृष्टवा प्रस्थापयामास पुरं वारणसाह्दयम्,अधिरथ सूतने अपने पुत्रको बड़ा हुआ देख उसे यथासमय हस्तिनापुर भेज दिया
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಸೂತನಾದ ಅಧಿರಥನು ತನ್ನ ಪುತ್ರನು ಸಮಯೋಚಿತವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ—ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ—ಕಳುಹಿಸಿದನು.
Verse 17
तत्रोपसदन चक्रे द्रोणस्येष्वस्त्रकर्मणि । सख्यं दुर्योधनेनैवमगमत् स च वीर्यवान्
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಧನುರ್ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ತ್ರಪ್ರಯೋಗದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಆಚಾರ್ಯ ದ್ರೋಣರ ಶಿಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ವೀರ್ಯವಂತನಾದ ಕರ್ಣನಿಗೆ ದುರ್ಯೋಧನನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಬಂಧವು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು.
Verse 18
द्रोणात् कृपाच्च रामाच्च सो&स्त्रग्रामं चतुर्विधम् | लब्धवा लोके5भवत्् ख्यात: परमेष्वासतां गत:
ದ್ರೋಣರಿಂದ, ಕೃಪರಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಮನಿಂದ (ಪರಶುರಾಮನಿಂದ) ಅವನು ಚತುರ್ವಿಧ ಅಸ್ತ್ರವಿದ್ಯೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಂಡಾರವನ್ನು ಪಡೆದು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಾಧನುರ್ಧರನಾಗಿ ಖ್ಯಾತನಾದನು; ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದನು.
Verse 19
संधाय धार्तराष्ट्रेण पार्थानां विप्रिये रत: । योद्धुमाशंसते नित्यं फाल्गुनेन महात्मना
ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರ ದುರ್ಯೋಧನನೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಪಾರ್ಥರ (ಪಾಂಡವರ) ಅಪ್ರಿಯಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು; ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಫಾಲ್ಗುನ (ಅರ್ಜುನ)ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿತ್ಯವೂ ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
Verse 20
सदा हि तस्य स्पर्धा55सीदर्जुनेन विशाम्पते । अर्जुनस्य च कर्णेन यतो दृष्टो बभूव स:
ಓ ಜನಾಧಿಪತೇ! ಕರ್ಣನು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಂಡ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಜುನನೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಅರ್ಜುನನಿಗೂ ಕರ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಗಾಢವಾದ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಾಭಾವ ಇತ್ತು.
Verse 21
एतद् गुहाां महाराज सूर्यस्यासीन्न संशय: । यः सूर्यसम्भव: कर्ण: कुन्त्यां सूतकुले तथा,महाराज! निःसंदेह सूर्यका यही वह गुप्त रहस्य है कि कुन्तीके गर्भसे सूर्यद्वारा उत्पन्न कर्ण सूतकुलमें पला था
ಮಹಾರಾಜನೇ! ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ—ಇದೇ ಸೂರ್ಯನ ಗುಹ್ಯ ರಹಸ್ಯ: ಕುಂತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಕರ್ಣನು, ಆದರೂ ಸೂತಕುಲದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದನು.
Verse 22
त॑ तु कुण्डलिनं दृष्टवा वर्मणा च समन्वितम् | अवध्यं समरे मत्वा पर्यतप्यद् युधिषछ्िर:,उसे दिव्य कुण्डल और कवचसे संयुक्त देख युद्धमें अवध्य जानकर राजा युधिष्ठिर सदा संतप्त होते रहते थे
ಅವನನ್ನು ದಿವ್ಯ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನೂ ಕವಚವನ್ನೂ ಧರಿಸಿದವನಾಗಿ ಕಂಡು, ಸಮರದಲ್ಲಿ ಅವಧ್ಯನೆಂದು ತಿಳಿದು ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಥೆಪಟ್ಟನು।
Verse 23
यदा च कर्णों राजेन्द्र भानुमन्तं दिवाकरम् | स्तौति मध्यन्दिने प्राप्ते प्राजजलि: सलिले स्थित:
ರಾಜೇಂದ್ರ! ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಂದಾಗ ಕರ್ಣನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಭಾನುಮಂತನಾದ ದಿವಾಕರ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 24
तत्रैनमुपतिष्ठन्ति ब्राह्मणा धनहेतुना । नादेयं तस्य तत्काले किज्चिदस्ति द्विजातिषु
ಅಲ್ಲಿ ಧನದ ನಿಮಿತ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರು; ಆದರೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನಕೊಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದುದು ಅವನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ।
Verse 25
राजेन्द्र! जब कर्ण दोपहरके समय जलमें खड़ा हो हाथ जोड़कर अंशुमाली भगवान् दिवाकरकी स्तुति करता था, उस समय बहुत-से ब्राह्मण धनके लिये उसके पास आते थे। उस अवसरपर उसके पास कोई ऐसी वस्तु नहीं थी, जो ब्राह्मणोंके लिये अदेय हो ।।
ರಾಜೇಂದ್ರ! ಕರ್ಣನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಅಂಶುಮಾಲಿಯಾದ ದಿವಾಕರ ಸೂರ್ಯಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಧನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅನೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ‘ಕೊಡಬಾರದು’ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸುವಂತಹ ಯಾವುದೂ ಅವನ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಇಂದ್ರನು ಕೂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪ ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು—“ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಧೇಯ ಕರ್ಣನು—“ವಿಪ್ರವರ! ಸ್ವಾಗತ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು।
Verse 309
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि कुण्डलाहरणपर्वणि राधाकर्णप्राप्तौ नवाधिकत्रिशततमो<ध्याय:
ಇತಿ ಶ್ರೀಮಹಾಭಾರತದ ವನಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲಾಹರಣಪರ್ವಾಂತರ್ಗತ ‘ರಾಧಾಕರ್ಣಪ್ರಾಪ್ತಿ’ ವಿಷಯಕ ಮೂರುನೂರ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.