Shloka 5
तथैवाबद्धकवचं कनकोज्ज्वलकुण्डलम् । हर्यक्षं वृषभस्कन्धं यथास्य पितरं तथा,उसने अपने पिताके ही समान शरीरपर कवच बाँध रखा था और उसके कानोंमें सोनेके बने हुए दो दिव्य कुण्डल जगमगा रहे थे। उस बालककी आँखें सिंहके समान और कंधे वृषभ-जैसे थे
tathaivābaddhakavacaṃ kanakojjvalakuṇḍalam | haryakṣaṃ vṛṣabhaskandhaṃ yathāsya pitaraṃ tathā ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಬಾಲಕನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಬದ್ಧವಾದ ಕವಚವಿತ್ತು; ಕನಕದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಿಂಹದಂತೆ ತಾಮ್ರವರ್ಣ, ಭುಜಗಳು ವೃಷಭದಂತೆ—ರೂಪದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯಂತೆಯೇ ಇದ್ದನು.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the epic motif that inner nature and social role (especially kṣatriya valor) are signaled through lineage and visible marks—armor, ornaments, and heroic bodily traits—inviting reflection on identity, inherited duty, and the expectations placed upon a warrior’s offspring.
Vaiśaṃpāyana describes a boy whose appearance mirrors his father’s: he is already armored, adorned with shining golden earrings, and characterized by lion-like eyes and bull-like shoulders—details that frame him as a formidable, noble-born figure.