Shloka 34
श्रोतुमिच्छामि सावित्रि त्वं हि वेत्थ परावरम् । त्वां हि जानामि सावित्रि सावित्रीमिव तेजसा,सावित्री! मैं इसका रहस्य तुमसे सुनना चाहता हूँ; क्योंकि तुम भूत और भविष्य सब कुछ जानती हो। मैं तुम्हें साक्षात् सावित्रीदेवीके समान तेजस्विनी जानता हूँ। राजाको जो सहसा नेत्रोंकी प्राप्ति हुई है, इसका कारण तुम जानती हो। सच-सच बताओ, यदि इसमें कुछ छिपानेकी बात न हो तो हमसे अवश्य कहो
śrotum icchāmi sāvitrī tvaṃ hi vettha parāvaram | tvāṃ hi jānāmi sāvitrī sāvitrīm iva tejasā ||
ಸಾವಿತ್ರಿ, ಇದನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಕೇಳಲು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಪರಾ-ಅಪರ—ಉನ್ನತ-ನೀಚ, ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವಳು. ಹೀಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿ, ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ನನಗೆ ಸాక్షಾತ್ ದೇವಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯಂತೆಯೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀಯೆ. ರಾಜನಿಗೆ ಅಚಾನಕ ದೃಷ್ಟಿ ದೊರೆತ ನಿಜ ಕಾರಣವನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯೆ. ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳು; ಮರೆಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಏನನ್ನೂ ಅಡಗಿಸದೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು.
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic speech: truth should be spoken plainly when no higher duty requires secrecy. It also honors spiritual insight—one who knows ‘parāvara’ (the higher and lower, past and future) is approached with humility and asked to disclose the moral-causal truth behind events.
Gautama addresses Sāvitrī, praising her radiance and extraordinary knowledge, and asks her to explain the hidden reason for a king’s sudden recovery of eyesight. He urges her to speak truthfully and openly if there is no need for concealment.