Shloka 29
Kuntī–Sūrya-saṃvāda: Autonomy, Reputation, and the Promise of Karṇa
महाराज्ये स्थितो दीप्ते न स्त्रियं हन्तुमहसि । हतैवैषा यदा स्त्री च बन्धनस्था च ते वशे,'राक्षसराज! आप लंकाके समुज्ज्वल सम्राट-पदपर विराजमान होकर एक अबलाको न मारें। यह स्त्री होकर आपके वशमें पड़ी है, आपके घरमें कैद है; ऐसी दशामें यह तो मरी हुई है
mahārājye sthito dīpte na striyaṃ hantum arhasi | hataivaiṣā yadā strī ca bandhanasthā ca te vaśe |
ಓ ರಾಕ್ಷಸರಾಜಾ! ದೀಪ್ತ ಮಹಾರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ನೀನು ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ. ಅವಳು ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿಯೇ ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿ ಬಂಧನಸ್ಥಳಾಗಿರುವಾಗ, ಅವಳು ಈಗಾಗಲೇ ಹತಳಾದಂತೆಯೇ.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Royal power must be restrained by dharma: killing a captive woman is condemned. The verse argues that captivity itself already constitutes a grave harm, so further violence is ethically indefensible.
Mārkaṇḍeya admonishes a rākṣasa-king who holds a woman prisoner, urging him not to kill her and framing her captive condition as tantamount to death in terms of lost freedom and honor.