Shloka 14
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
राजर्षयश्न निहता रुदत्यश्न हृता: स्त्रिय: । तदिदं समनुप्राप्तं फलं तस्यानयस्य ते,“तुमने बल और अहंकारसे उन्मत्त होकर पहले जिन वनवासी ऋषियोंकी हत्या की, देवताओंका अपमान किया, राजर्षियोंके प्राण लिये तथा रोती-बिलखती अबलाओंका भी अपहरण किया था, उन सब अत्याचारोंका फल अब तुम्हें प्राप्त होनेवाला है”
rājarṣayaś ca nihatā rudatyaś ca hṛtāḥ striyaḥ | tad idaṃ samanuprāptaṃ phalaṃ tasyānayasya te ||
ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಹತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅಳುತ್ತಾ ವ್ಯಥೆಪಡುವ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಿನ್ನ ಆ ಅಧರ್ಮದ ಫಲ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದಿಳಿದಿದೆ; ನೀನು ಒಮ್ಮೆ ಹೊರಬಿಟ್ಟ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವೇ ಇಂದು ಪಕ್ವವಾಗಿ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದಿದೆ।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Unrighteous acts—killing the virtuous and harming the helpless—inevitably yield their ‘fruit’ (phala). The verse frames suffering not as random, but as the moral consequence of adharma.
Mārkaṇḍeya points to past atrocities—slaying royal sages and abducting weeping women—and declares that the present calamity is the ripened result of those misdeeds.