Shloka 10
सूर्य–कर्णोपदेशः
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Kīrti and the Kuṇḍala
गिरिकूटनिभाड़ानां सिंहानामिव गर्जताम् | श्रूयते तुमुल: शब्दस्तत्र तत्र प्रधावताम्,उनके अंग पर्वतोंके शिखरके सदृश जान पड़ते थे। वे सबके सब सिंहोंके समान गरजते और इधर-उधर दौड़ते थे। उन सबका सम्मिलित शब्द बड़ा भयंकर प्रतीत होता था
girikūṭanibhāḍānāṃ siṃhānām iva garjatām | śrūyate tumulaḥ śabdas tatra tatra pradhāvatām ||
ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿಂಹಗಳಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಸಮೂಹ ಚಲನೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೂಮುಲ, ಭಯಾನಕ ಘೋಷ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily functions as vivid narrative description rather than direct moral instruction; ethically, it underscores how collective aggression and uncontrolled force generate terror and disorder, serving as a cautionary backdrop to the epic’s broader reflections on restraint (dama) and the consequences of violent momentum.
Mārkaṇḍeya depicts a scene of powerful beings (or warriors) whose bodies appear mountain-like; they roar like lions and rush in different directions, producing a single, dreadful, tumultuous clamor that dominates the surroundings.