Shloka 29
Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
मेघपर्वतसंकाशं शालस्कन्धं महाभुजम् । उरोगतविशालाक्षं महोदरमहामुखम्,वह मेघके समान काला और पर्वतके समान विशालकाय था। साखूकी शाखाके समान उसके कंधे और बड़ी-बड़ी भुजाएँ थीं। उसकी चौड़ी छातीमें दो बड़ी-बड़ी आँखें चमक रहीं थीं और लंबे-से पेटमें बहुत बड़ा मुख दिखायी दे रहा था
meghaparvatasaṅkāśaṃ śālaskandhaṃ mahābhujam | urogataviśālākṣaṃ mahodaramahāmukham ||
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಮೇಘದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣನಾಗಿ, ಪರ್ವತದಂತೆ ಮಹಾಕಾಯನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಶಾಲವೃಕ್ಷದ ಕಾಂಡದಂತೆ ಅವನ ಭುಜಸಂಧಿಗಳು; ಅವನ ಭುಜಗಳು ಅಪಾರವಾಗಿ ದೊಡ್ಡವು. ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ದೀರ್ಘ ಉದರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily uses vivid, hyperbolic imagery to evoke awe and caution: appearances of overwhelming power can unsettle the mind, so one should respond with steadiness and discernment rather than panic—an implicit ethical cue in epic narration.
Mārkaṇḍeya is describing a terrifying, colossal being: cloud-dark and mountain-like, with śāla-tree-like shoulders, huge arms, two large eyes on the chest, and a massive mouth on the belly—setting the scene for an encounter marked by fear and wonder.