Shloka 25
Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
ततो दृष्टवा55श्रमपदं व्यपविद्धबृूसीमठम् । विध्वस्तकलशं शून्यं गोमायुशतसंकुलम्,॥॥५ ॥ ॥22८ ४५८८ ४7० |] झ॥ तदनन्तर आश्रमपर पहुँचकर उन्होंने देखा, कुशकी चटाई बाहर फेंकी हुई है, कुटी उजाड़ हो गयी है, घर सूना पड़ा है, कलश फूटे पड़े हैं और सारे आश्रममें सैकड़ों गीदड़ भरे हुए हैं
tato dṛṣṭvāśramapadaṃ vyapaviddabṛsīm aṭam | vidhvastakalaśaṃ śūnyaṃ gomāyuśatasankulam ||
ನಂತರ ಆಶ್ರಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅವರು ಕಂಡರು—ಕುಶದ ಆಸನ ಹೊರಗೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಕುಟೀರವು ಧ್ವಂಸವಾಗಿ ನಿರ್ಜನವಾಗಿತ್ತು, ಸ್ಥಳವು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು, ಕಲಶಗಳು ಒಡೆದು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಶ್ರಮವು ನೂರಾರು ನರಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse uses the ruined hermitage as an ethical sign: when dharmic life (austerity, hospitality, purity) is displaced, the space of sanctity becomes vulnerable to disorder. It invites reflection on causes—neglect, violence, fear, or adharma—and the responsibility to restore or protect sacred and righteous institutions.
Mārkaṇḍeya describes arriving at an āśrama and finding it abandoned and devastated: the mat is tossed out, the hut is desolate, pots are smashed, and jackals swarm the area—an ominous discovery that sets up inquiry into what happened to the residents and why the hermitage has fallen into ruin.