Shloka 38
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
प्रपतेद् द्यौ: सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत् । शैत्यमग्निरियान्नाहं त्यजेयं रघुनन्दनम्,रावणके ऐसे वचन सुनकर सुन्दरी जनककिशोरीने अपने दोनों कान बंद कर लिये और उससे इस प्रकार कहा--“बस, अब ऐसी बातें मुँहसे न निकाल। नक्षत्रोंसहित आकाश फट पड़े, पृथ्वी टूक-टूक हो जाय और अग्नि अपनी उष्णताका त्याग करके शीतल हो जाय, परंतु मैं रघुकुलनन्दन श्रीरामचन्द्रजीको नहीं छोड़ सकती
prapated dyauḥ sanakṣatrā pṛthivī śakalībhavet | śaityam agnir iyān nāhaṃ tyajeyaṃ raghunandanam ||
ನಕ್ಷತ್ರಗಳೊಡನೆ ಆಕಾಶವೇ ಕುಸಿದು ಬೀಳಲಿ, ಭೂಮಿ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಲಿ, ಅಗ್ನಿ ತನ್ನ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶೀತವಾಗಲಿ—ಆದರೂ ನಾನು ರಘುನಂದನನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse teaches steadfastness: true commitment to a righteous beloved or dharmic vow should remain unshaken even under unimaginable cosmic upheaval.
Mārkaṇḍeya quotes a declaration of absolute loyalty to Raghunandana (Rāma), using hyperbolic images—sky collapsing, earth breaking, fire turning cold—to emphasize that abandonment is impossible despite any catastrophe.