Shloka 6
Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
सरोषं भीमसेनं तु वारयामास फाल्गुन: । दुःशलाया: कृते राजा यत् तदाहेति कौरव,इतनेपर भी भीमसेनका क्रोध कम नहीं हुआ। यह देख अर्जुनने उन्हें रोका और कहा --“कुरुनन्दन! दुःशलाके वैधव्यका खयाल करके महाराजने जो आज्ञा दी थी, उसका भी तो विचार कीजिये”
vaiśampāyana uvāca |
sa-roṣaṃ bhīmasenaṃ tu vārayāmāsa phālgunaḥ |
duḥśalāyāḥ kṛte rājā yat tad āheti kaurava ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಭೀಮಸೇನನು ಇನ್ನೂ ಕೋಪಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಫಾಲ್ಗುಣ (ಅರ್ಜುನ)ನು ಅವನನ್ನು ತಡೆದು ಹೇಳಿದನು—“ಕೌರವನಂದನ! ದುಃಶಲೆಯ ವೈಧವ್ಯವನ್ನು ಮನನ ಮಾಡಿ ಮಹಾರಾಜನು ನೀಡಿದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಸ್ಮರಿಸು; ಆ ಆದೇಶವನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸು.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when anger feels justified, dharma requires restraint and attention to wider obligations—especially compassion for the vulnerable (here, Duḥśalā as a widow) and respect for a rightful royal command.
Bhīma remains enraged; Arjuna physically and morally checks him, urging him to remember the king’s earlier instruction given with Duḥśalā’s situation in mind, and to let that consideration temper immediate vengeance.