Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
सहस्रमिव तिग्मांशुसंघातममितद्युतिम् । कुन्देन्दुहारगोक्षीरमृणालकुमुदप्रभम्
sahasram iva tigmāṁśu-saṅghātam amita-dyutim | kundendu-hāra-go-kṣīra-mṛṇāla-kumuda-prabham ||
ಅವನು ಅಳತೆಯಿಲ್ಲದ ಕಿರಣದಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು—ಸಹಸ್ರ ತೀಕ್ಷ್ಣಕಿರಣ ಸೂರ್ಯರ ಗುಚ್ಛದಂತೆ; ಆದರೂ ಸೌಂದರ್ಯ-ಶುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂದಪುಷ್ಪ, ಚಂದ್ರ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ, ಗೋಕ್ಷೀರ, ಕಮಲನಾಳ ಮತ್ತು ಶ್ವೇತ ಕುಮುದದಂತೆಯೇ ಮೃದು ಶ್ವೇತಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
भीमसेन उवाच
The verse uses contrasting similes—overwhelming solar brilliance and gentle lunar-white purity—to convey that true greatness can unite power with auspiciousness and inner purity; radiance is not merely force but also a sign of elevated, beneficent presence.
Bhīma is describing a figure he has seen, emphasizing an extraordinary appearance: immeasurable splendour like a thousand suns, yet visually pleasing and pure like white, auspicious substances (jasmine, moon, milk, lotus-fibre, white lily), indicating awe and reverence in his report.