Shloka 34
Rāma’s Abhiṣeka Plan, Kaikeyī’s Boon, and the Initiation of the Exile
Mārkaṇḍeya’s Account
के गुणास्तत्र वसतां कि तप: कश्न निश्चय: । स्वर्गे तत्र सुखं कि च दोषो वा देवदूतक
ke guṇās tatra vasatāṁ kiṁ tapaḥ kaś ca niścayaḥ | svarge tatra sukhaṁ kiṁ ca doṣo vā devadūtaka ||
ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—“ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗುಣಗಳಿವೆ? ಅವರು ಯಾವ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಯಾವುದು? ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಧದ ಸುಖವಿದೆ—ಓ ಚಿಕ್ಕ ದೇವದೂತ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ದೋಷವಿದೆಯೇ?”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral inquiry: heavenly attainment is not treated as automatic or purely pleasurable; it is examined in terms of the virtues (guṇa), disciplined effort (tapas), and steadfast intention (niścaya) that support it, and whether even svarga contains limitations (doṣa).
Vyāsa addresses a divine messenger and asks for a description of the residents of that heavenly state—what qualities they possess, what austerities or disciplines they follow, what inner resolve sustains them, what happiness is experienced there, and whether any drawback exists.