Shloka 11
जयद्रथ-निग्रहः — Jayadratha Restrained, Shamed, and Released
एवमुक्तस्तु कर्णेन धार्तराष्ट्रो विशाम्पते । पुरोहितं समानाय्य वचन चेदमब्रवीत्,राजन! कर्णके इस प्रकार अनुमोदन करनेपर दुर्योधनने अपने पुरोहितको बुलाकर यह बात कही--'ब्रह्मन्! आप मेरे लिये उत्तम दक्षिणाओंसे युक्त क्रतुश्रेष्ठ रजसूयका यथोचित रीतिसे विधिपूर्वक अनुष्ठान करवाइये'
evam uktas tu karṇena dhārtarāṣṭro viśāmpate | purohitaṃ samānāyya vacanaṃ cedam abravīt |
ಕರ್ಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಹೇ ಪ್ರಜಾಪತೇ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರ ದುರ್ಯೋಧನನು ತನ್ನ ಪುರೋಹಿತನನ್ನು ಕರೆಸಿ ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದನು— “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಕ್ರತುಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗವನ್ನು ಯಥಾನ್ಯಾಯ, ಯಥಾಕ್ರಮ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಉತ್ತಮ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನೆರವೇರಿಸು.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sacred rites can be invoked to legitimize worldly aims: a ruler seeks prestige through a grand sacrifice and generous fees, raising an ethical question—whether ritual is pursued for dharma and public good or for personal power and rivalry.
After Karṇa’s words of approval/encouragement, Duryodhana summons his royal priest and orders him to arrange the Rājasūya sacrifice properly, with rich dakṣiṇās, signaling his intent to assert sovereignty and status through Vedic ceremony.