Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
त्वमल्पबुद्धया नृपते प्राणानुत्स्रष्टमर्हसि । अथवाप्यवगच्छामि न वृद्धा: सेवितास्त्वया,नरेश्वर! तुम अपनी अल्पबुद्धिके कारण ही आज प्राणत्याग करनेको उतारू हो गये हो; अथवा मैं समझता हूँ कि तुमने कभी वृद्धपुरुषोंका सेवन नहीं किया है
tvam alpabuddhyā nṛpate prāṇān utsraṣṭum arhasi | athavāpy avagacchāmi na vṛddhāḥ sevitās tvayā, nareśvara |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನೃಪತೇ! ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ನೀ ಇಂದು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದೀಯ; ಇಲ್ಲವೇ, ನೀ ಎಂದಿಗೂ ಹಿರಿಯರ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸೇವಿಸಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ.
वैशम्पायन उवाच
A king should not abandon life out of confused or immature thinking; wise conduct is shaped by seeking the guidance and example of elders. The verse frames self-destruction as a failure of discernment and of proper mentorship.
Vaiśampāyana rebukes a king who is inclined to give up his life, attributing this impulse to ‘small-minded’ judgment and suggesting that the king’s lack of association with elders has left him without stabilizing counsel.