Shloka 393
गदामुसलशतक्त्यद्यर्व॒तः प्रहरणोत्तमै: । विजयके पीछे भगवान् रुद्रका पट्टिश नामक शस्त्र जा रहा था, जिसे गदा, मुसल और शक्ति आदि उत्तम आयुधोंने घेर रक्खा था
gadāmusalaśataktīdyarvataḥ praharaṇottamaiḥ | vijayake pīche bhagavān rudrakā paṭṭiśa nāmaka śastra jā rahā thā, jise gadā, musala aura śakti ādi uttama āyudhoṃ ne ghera rakkhā thā |
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಜಯನ ಹಿಂದೆ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನ ‘ಪಟ್ಟಿಶ’ ಎಂಬ ಶಸ್ತ್ರವು ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಗದೆ, ಮುಸಲ, ಶಕ್ತಿ ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಯುಧಗಳು ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದವು।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the idea that martial power becomes decisive when it is backed by a higher, divine order: weapons are not merely tools of violence but symbols of sanctioned force, protection, and the inevitability of outcomes when aligned with cosmic authority.
Mārkaṇḍeya describes a procession-like scene in which Vijaya is followed by Rudra’s named weapon, the Paṭṭiśa, encircled by an array of superior arms such as the mace, pestle, and spear—emphasizing overwhelming, organized might.