Shloka 5
शिवोवाच अस्माकं वत्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव । त्वच्चित्तमिड्डितैर्जात्वा प्रेषितास्मि तवान्तिकम्,शिवा बोली--अग्निदेव! तुम हमें सदा ही प्रिय रहे हो; परंतु हमलोग तुमसे सदा डरती आ रही हैं। इन दिनों तुम्हारी चेष्टाओंसे मनकी बात जानकर मेरी सखियोंने मुझे तुम्हारे पास भेजा है। मैं समागमकी इच्छासे यहाँ आयी हूँ। तुम स्वतः प्राप्त हुए काम-सुखका शीघ्र उपभोग करो। हुताशन! वे भगिनीस्वरूपा सखियाँ मेरी राह देख रही हैं, अतः मैं शीघ्र चली जाऊँगी
mārkaṇḍeya uvāca | śivo'vāca: asmākaṃ tvaṃ priyaḥ nityaṃ, bibhīmaś ca vayaṃ tava | tvac-cittam īḍḍitaiḥ jñātvā preṣitāsmi tavāntikam ||
ಶಿವಾ ಹೇಳಿದರು—ಅಗ್ನಿದೇವ! ನೀನು ನಮಗೆ ಸದಾ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದೆ; ಆದರೂ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಭಯಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಿನ್ನ ಸಂಕೇತಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಮನದ ಆಶಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಸಖಿಯರು ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage frames desire as powerful and urgent, yet socially and ethically bounded: intention is read through signs, consent is explicitly voiced, and the speaker emphasizes time-limits and accountability to companions—highlighting that even pleasure is situated within relational duties and awareness of consequences.
Within Markandeya’s narration, a figure speaking as ‘Shiva’ addresses Agni (Hutaśana), saying Agni is dear yet feared; the speaker has been sent by companions after discerning Agni’s intent through gestures, comes seeking union, urges swift enjoyment, and notes that her companions are waiting, so she must leave soon.