बृहद्रथस्य प्रणिधि: काश्यपस्य महत्तर: । भानुरज्धिरसो धीर: पुत्रो वर्चस्य सौभर:,(जिनके नाम इस प्रकार हैं--) वासिष्ठ बृहद्रथके अंशसे प्रणिधि, काश्यपके अंशसे महत्तर, अंगिरस च्यवनके अंशसे भानु तथा वर्चके अंशसे सौभर नामक पुत्रकी उत्पत्ति हुई
bṛhadrathasya praṇidhiḥ kāśyapasya mahattaraḥ | bhānur aṅgirasaḥ dhīraḥ putro varcasya saubharaḥ ||
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಬೃಹದ್ರಥನ ಅಂಶದಿಂದ ಪ್ರಣಿಧಿ ಜನಿಸಿದನು; ಕಾಶ್ಯಪನ ಅಂಶದಿಂದ ಮಹತ್ತರ; ಅಂಗಿರಸನ ಅಂಶದಿಂದ ಧೀರನಾದ ಭಾನು; ಮತ್ತು ವರ್ಚಸನ ಅಂಶದಿಂದ ಸೌಭರ ಎಂಬ ಪುತ್ರನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು.
मार्कण्डेय उवाच
The verse emphasizes the continuity of dharmic and spiritual inheritance: descendants are presented as arising from the ‘aṃśa’ (portion) of revered ancestors, suggesting that virtue, authority, and sacred potency are transmitted through lineage and disciplined tradition.
Mārkaṇḍeya is recounting a genealogical sequence, naming sons and associating each with an earlier eminent figure (Bṛhadratha, Kaśyapa, Aṅgiras, Varcas), thereby situating the characters within a recognized rishi/royal lineage framework.