Shloka 116
Dharma-vyādha’s Analysis of Moral Decline and the Mahābhūta–Guṇa Schema (धर्मव्याधोपदेशः)
इसलिये जाननेयोग्य परमात्मतत्त्वका ज्ञान वेदोंके द्वारा ही यत्नपूर्वक प्राप्त करना चाहिये; क्योंकि वह परमात्मतत्त्व वेदस्वरूप है। वेद उसका शरीर है। उस परमात्मतत्त्वको सहजभावसे प्राप्त करानेमें वेद हेतु है। यह जीवात्मा स्वयं समर्थ नहीं है; क्योंकि वह तत्त्व वेद्यका भी वेद्य है, अर्थात् जाननेमें बड़ा ही गहन है ।। वेदोक्तमायुर्देवानामाशिषश्वैव कर्मणाम् । फलत्यनुयुगं लोके प्रभावश्च शरीरिणाम्,देवताओंकी आयु और कर्मोंका शुभाशुभ फल आदि बातें वेदमें कही गयी हैं। उसके अनुसार ही देहधारियोंका प्रभाव संसारमें प्रत्येक युगमें फलित होता है
tasmāj jñeyasya paramātma-tattvasya jñānaṃ vedair eva yatnapūrvakaṃ prāptavyaṃ; yataḥ sa paramātma-tattvaṃ veda-svarūpaḥ—vedāḥ tasya śarīram. vedā eva taṃ paramātma-tattvaṃ sahajabhāvena prāpayituṃ hetavaḥ. ayaṃ jīvātmā svayaṃ na samarthaḥ; yataḥ sa tattvaṃ vedyasyāpi vedyaḥ, jñātum atigahanaḥ. vedoktam āyur devānām āśiṣaś caiva karmaṇām; phalaty anuyugaṃ loke prabhāvaś ca śarīriṇām.
ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞೇಯವಾದ ಪರಮಾತ್ಮತತ್ತ್ವದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಕೇವಲ ವೇದಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಪಡೆಯಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವೇ ವೇದಸ್ವರೂಪ, ವೇದಗಳು ಅವನ ದೇಹದಂತೆ—ಅವನನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಪಡೆಯಿಸುವ ಸಾಧನಗಳು. ಜೀವಾತ್ಮನು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಸಮರ್ಥನಲ್ಲ; ಆ ತತ್ತ್ವ ಅತಿಗಹನ—ಜ್ಞೇಯದಿಗೂ ಜ್ಞೇಯ. ವೇದಗಳು ದೇವತೆಗಳ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನೂ, ಕರ್ಮಗಳ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮತ್ತು ಫಲಗಳನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಅದರಂತೆ ಪ್ರತಿಯುಗದಲ್ಲೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಭಾಗ್ಯ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ।
युधिछिर उवाच